Δήμητρα Δασκαλάκη - Αναγνωστοπούλου: "Όταν ο Μαζωνάκης και η Βίσση καταλαμβάνουν τις οθόνες, ποιός μας κλέβει τον χρόνο;"

Πριν καιρό, καθημερινό νέο ήταν η Πισπιρίγκου, η Μουρτζούκου, η Τοπαλούδη η Καρολάιν και τόσοι άλλοι, αναρίθμητοι  κατά καιρούς. Όχι ότι δεν ήταν σπουδαίες υποθέσεις, που μας προβλημάτιζαν ,άλλα η συνεχής επανάληψη μας «έτρωγε» και τον χρόνο και την σωστή ενημέρωση.

Όταν όμως η δημοσιότητα μετατρέπεται σε αδιάκοπο  θέαμα, χάνεται κάτι πολύτιμο: Η επαφή μας με τα νέα που  έχουν ουσιαστική σημασία.

Ανοίγεις την τηλεόραση και  υπάρχουν πλήθος  ενημερωτικών εκπομπών, ψυχαγωγικά προγράμματα και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, σωρεία  ιστοσελίδων.

Τα περισσότερα μέσα προβάλλουν στο έπακρον, τις ζωές  και τα συμβαίνοντα αυτών των ανθρώπων. Πόσες φορές ανακυκλώνονται οι ίδιες πληροφορίες; Πόση ενέργεια δαπανάται για να σχολιαστεί καθε λεπτομέρεια στη ζωή του καθενός;

Και τελικά πόσος χώρος απομένει για τα σχολεία που τους λείπουν οι υποδομές, πόσος χώρος δίνεται στους νέους που αγωνιούν  για το μέλλον τους και για τόσους συνανθρώπους μας που δυσκολεύονται ν’ανταποκριθούν στο κόστος ζωής,  στα προβλήματα υγείας, στον πολιτισμό;

Αναρωτιέμαι, όπως θ’αναρωτιέται και ο κάθε σκεπτόμενος: Η είδηση  που συγκινεί το πλήθος,η περιέργεια, η αντιπαράθεση,που εξασφαλίζει πολλά βλέμματα, περισσότερα κλικ και μεγαλύτερη τηλεθέαση, είναι αυτό που  συμβαίνει και εφαρμόζουν;

Η μήπως θέλουν να κρατούν τον θεατή καθηλωμένο στα ανούσια και ανωφελή;

Έτσι, ο θεατής δεν γίνεται σοφότερος, Απεναντίας μένει καθηλωμένος, άβουλος σε αυτά που του σερβίρουν.

Το μεγάλο ζητούμενο είναι η νεολαία μας. Η νεολαία που μεγαλώνει  σ’έναν κόσμο που η προσοχή είναι ένα πολύτιμο εμπόρευμα.

Αυτό  όμως δεν σημαίνει  ότι καθένας από εμάς καθώς και όλοι οι νέοι επηρεάζονται με τον ίδιο τρόπο. Ή δεν ακολουθείς ή ασχολείσαι με κάτι δημιουργικό.

Για τους υπόλοιπους όμως, τι τους προκαλεί ν’ αναζητήσουν; Που κατευθύνουν την προσοχή τους; Πόσο χώρο αφήνουμε σ’ένα καλό βιβλίο; Σε μια  θεατρική παράσταση; σε μια σπουδαία ανακάλυψη; σε μια ωραία μουσική;

Ο προβληματισμός δεν είναι  αν πρέπει ν’ ασχολούμαστε με τους καλλιτέχνες ή τους κάθε λογής επώνυμους και ανώνυμους.

Το ερώτημα είναι αν έχουμε  πάψει ν’ασχολούμαστε με όλα  τα υπόλοιπα νέα.

Γιατί,  μία κοινωνία δεν γίνεται πιο φτωχή όταν στερείται από υλικά αγαθά. Γίνεται φτωχή  όταν  περιορίζει τους ορίζοντές της, όταν η περιέργεια εξαντλείται στο πρόσωπο της ημέρας και η αγωνία  για το μέλλον περιορίζεται  σ’αυτό που μας σερβίρουν.

Δεν ζητάμε λιγότερη μουσική-απεναντίας-ή λιγότερη ψυχαγωγία.

Ζητάμε να σκεφτόμαστε και να επιλέγουμε. Να έχουμε  κριτική σκέψη και την αποκλειστική ευθύνη των μέσων ενημέρωσης.

 Ίδια πρόσωπα, ίδιες συζητήσεις, ίδιες εικόνες επαναλαμβανόμενες ξανά και ξανά.

Κάπου εκεί γεννιέται ένα εύλογο ερώτημα: Αυτή είναι η Ελλάδα που αξίζει να βλέπουμε; Αυτή είναι η ενημέρωση που χρειαζόμαστε;

Το πρόβλημα αρχίζει όταν η επανάληψη υποκαθιστά την ενημέρωση και όταν το συγκεκριμένο θέμα καταλαμβάνει τον χώρο που θα έπρεπε ν ‘ανήκει στη γνώση, στον προβληματισμό  και στη κοινωνική ευαισθησία.

Μήπως  υπάρχει κάποιος κρυφός σχεδιασμός; Αυτό θα πρέπει να το αποδείξουμε. Υπάρχει όμως μηχανισμός που αξίζει να μας προβληματίσει.

Η μεγαλύτερη ευθύνη των ΜΜΕ είναι  ότι θέλουν να κρατούν τον κόσμο  και ειδικά  τους νέους, συντονισμένους στην οθόνη, μακριά από την πραγματικότητα και τον προβληματισμό.

Τελικά, αυτό  που πρέπει να κάνουμε  όλοι μας, ν ’αποκτήσουμε κριτική σκέψη, να προβληματιστούμε και ειδικά για τους νέους, να φροντίσουμε -εκπαιδευτικοί και γονείς- να είναι ικανοί να ξεχωρίζουν τι πραγματικά  αξίζει και τι όχι.

Δήμητρα Δασκαλάκη- Αναγνωστοπούλου