"Τεμπέλης δάσκαλος" του Βασ. Αναστασιάδη ^Κύριο

Συνζώ με το παιδί σας σχεδόν  6 ώρες κάθε εργάσιμη μέρα της βδομάδας.Μού το εμπιστεύεστε…;;;Γονείς εσείς, γονιός κι εγώ. Κοινές αγωνίες, φόβοι, προσδοκίες για τα παιδιά μας. Εγώ στα 61 μου χρόνια με δυο παιδιά, έχω ήδη ζήσει την τωρινή σας φάση προ 15 ετίας, με σωρρευμένη εμπειρία 43 ετών.( Δεκέμβριος 1978 το πρώτο μάθημα στο πλαίσιο προετοιμασίας για τις τότε πανελλαδικές προς το Λύκειο).

Δέος το παιδί, αμηχανία εγώ…Πώς να εξηγήσεις στα παιδιά , …(που έτσι κι αλλοιώς τα ξέρουν( θέλουν  ) όλα)…ότι είσαι ένας ακόμη άνθρωπος με αγωνίες, δυσκολίες, χαρές, λύπες, απώλειες ( συνεχείς από κάποια στιγμή και πέρα…), ελπίδες , και προσδοκίες… προσδοκίες:;…Ναι! Προσδοκίες , τώρα, λίγον καιρό πριν την αποστρατεία από εργασία και ζωή ( αν και εφόσον τα οικονομήσει η Μοίρα…).

Καθημερινός, συνηθισμένος δασκαλάκος, υπαλληλίσκος σίγουρος για τον μισθό του, ανασφαλής για το κύρος του…Συχνά βαλλόμενος ως έσχατος υπεύθυνος για την πνευματική οικοδομή των παιδιών.

Η κοινή ζωή σαρώνεται στον μαγνητικό τομογράφο της 43χρονης εμπειρίας …Πολύ σύντομα γίνονται ορατά τα ανείδωτα, ακουστά τα ανήκουστα, απτά τα ανέγγιχτα: Φόβοι, χαρίσματα, ανάγκες, λαχτάρα για το μετέωρο άλμα στο μέλλον, στον άγνωστο συναρπαστικό  κόσμο των ενηλίκων. Όλα αυτά που πιθανώς φοβάσαι και τρέμεις μην γίνουν αντιληπτά.

Γνωρίζοντας περισσότερα κινούμαι πιο υπεύθυνα, συγκρατημένα για να μην νοιώθεις άβολα στις λιγοστές επαφές μας. Ο Αγώνας μου ,πετρούλα  στα καθάρια νερά της ψυχής και του μυαλού…Τιτάνεια προσπάθεια , μη μετρήσιμη ποσοτικά. Ένα λάθος μπορεί να προδικάσει την αποτυχία…Να γκρεμίσει την εμπιστοσύνη που θεμελιώνει την σχέση δασκάλου –μαθητή.

Ναι!  Κάποιοι από εμάς είναι ακατάλληλοι. Εξαιρέσεις όμως. Εάν δεν συμφωνήσουμε σε αυτό το κομβικό σημείο, δεν μπορούμε να βοηθήσουμε τα παιδιά μας, συνεργαζόμενοι.

Καλή χρονιά, με υγεία.

Αναστασιάδης Βασίλειος,

Του Δημητρίου και της Ανατολής, το γένος Παπαδοπούλου, εξ Αδριανής Δράμας

διδάσκων στο 4^ο Γυμνάσιο Καρδίτσας