Χρυσούλα Κατσαβριά - Σιωροπούλου: "8 Μαρτίου: Ημέρα μνήμης των αγώνων των γυναικών" ^Κύριο

Η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας δεν είναι γιορτή ούτε μια επετειακή αναφορά. Είναι υπενθύμιση ότι η ισότητα δεν χαρίστηκε ποτέ. Κατακτήθηκε μέσα από αγώνες, μέσα από τη δύναμη ανθρώπων που αρνήθηκαν να αποδεχθούν ότι η αξιοπρέπεια και τα δικαιώματα μπορούν να έχουν φύλο.

Οι μεγάλες κοινωνικές αλλαγές δεν προκύπτουν από τη σιωπή αλλά από τη διεκδίκηση. Οι γυναίκες σε όλο τον κόσμο απέδειξαν ότι μπορούν να αλλάξουν την ιστορία όταν οι φωνές τους ενώνονται.

Και αυτή η πορεία δεν έχει ολοκληρωθεί.

Η θέση των γυναικών σε μια κοινωνία αποτελεί πάντοτε έναν καθρέφτη της ποιότητας της δημοκρατίας της.

Όσο περισσότερο μια κοινωνία επιτρέπει στις γυναίκες της να δημιουργούν, να συμμετέχουν, να αποφασίζουν και να ορίζουν τη ζωή τους,να ονειρεύονται, τόσο περισσότερο αποδεικνύει ότι πιστεύει πραγματικά στην ελευθερία και τη δικαιοσύνη.

Αντίθετα, όταν οι γυναίκες περιορίζονται σε ρόλους που δεν επέλεξαν, όταν η εργασία τους υποτιμάται ή όταν η φωνή τους ακούγεται λιγότερο δυνατά, τότε η δημοκρατία αποκαλύπτει τα όριά της.

Παρά τη σημαντική πρόοδο που έχει σημειωθεί , η πραγματικότητα δείχνει ότι η ισότητα παραμένει ακόμη ένα ζητούμενο.

Το μισθολογικό χάσμα εξακολουθεί να υπάρχει.

Η επισφαλής εργασία πλήττει δυσανάλογα τις γυναίκες.

Η αόρατη εργασία της φροντίδας —η καθημερινή μέριμνα για τα παιδιά, τους ηλικιωμένους και τους πιο ευάλωτους— συνεχίζει να βαραίνει κυρίως τους ώμους τους, συχνά χωρίς αναγνώριση και ουσιαστική στήριξη.

Ταυτόχρονα, η παρουσία των γυναικών σε θέσεις ευθύνης παραμένει περιορισμένη, ενώ η έμφυλη και ενδοοικογενειακή βία εξακολουθεί να αποτελεί μια από τις πιο βαθιές κοινωνικές πληγές της εποχής μας.

Τα ζητήματα αυτά δεν είναι μεμονωμένες ιστορίες ούτε προσωπικές αδυναμίες. Είναι αποτέλεσμα θεσμικών ανισοτήτων, κοινωνικών στερεοτύπων και πολιτικών επιλογών που για πολλά χρόνια αντιμετώπισαν την ισότητα ως δευτερεύον ζήτημα.

Όμως η ισότητα δεν είναι πολυτέλεια για περιόδους ευημερίας. Είναι θεμέλιο της δημοκρατίας.

Σε πολλές τοπικές κοινωνίες —ιδιαίτερα σε περιοχές που δοκιμάστηκαν από κρίσεις, φυσικές καταστροφές και οικονομικές πιέσεις— οι γυναίκες βρέθηκαν για ακόμη μια φορά στην πρώτη γραμμή της αντοχής.

Κράτησαν οικογένειες όρθιες. Φρόντισαν τους πιο ευάλωτους. Αναζήτησαν λύσεις μέσα σε δύσκολες συνθήκες. Στήριξαν την κοινωνική συνοχή όταν όλα γύρω έμοιαζαν να κλονίζονται.

Η δύναμή τους συχνά θεωρείται δεδομένη. Σαν να αποτελεί φυσικό χαρακτηριστικό.

Όμως δεν πρέπει να είναι.

Καμιά κοινωνία δεν μπορεί να στηρίζεται σιωπηρά στην αντοχή των γυναικών χωρίς να δημιουργεί τις συνθήκες που θα τους επιτρέπουν να ζουν με ασφάλεια, αξιοπρέπεια και πραγματικές προοπτικές.

Η ισότητα δεν έρχεται από μόνη της. Απαιτεί πολιτική βούληση, θεσμικές εγγυήσεις και συγκεκριμένες πολιτικές επιλογές.

Χρειάζονται ισχυρές δομές πρόληψης και αντιμετώπισης της έμφυλης βίας. Πολιτικές που διασφαλίζουν την ίση αμοιβή για ίση εργασία. Υπηρεσίες φροντίδας παιδιών και ηλικιωμένων που επιτρέπουν στις γυναίκες να συμμετέχουν ισότιμα στην οικονομική και κοινωνική ζωή.

Χρειάζονται πολιτικές που στηρίζουν τη γυναικεία επιχειρηματικότητα, ενισχύουν την επαγγελματική επανένταξη και διασφαλίζουν την ουσιαστική παρουσία των γυναικών στα κέντρα λήψης αποφάσεων.

Η ισότητα δεν είναι μόνο ζήτημα πολιτικών μέτρων.

Είναι και ζήτημα πολιτισμού.

Αφορά την αλλαγή μιας βαθιά ριζωμένης αντίληψης που για αιώνες περιορίζει τις γυναίκες σε προκαθορισμένους ρόλους. Αφορά την αναγνώριση ότι η εμπειρία, η δημιουργικότητα, η ευαισθησία και η δύναμη των γυναικών αποτελούν πολύτιμο κεφάλαιο για το συλλογικό μέλλον.

Οι γυναίκες δεν είναι μόνο αποδέκτες αδικιών. Έχουν αποδείξει ότι μπορούν να είναι πρωταγωνίστριες αλλαγής.

Στην εκπαίδευση, στον πολιτισμό, στην υγεία, στην οικονομία και στην κοινωνική αλληλεγγύη αποτελούν συχνά τον αθόρυβο πυρήνα της κοινωνικής συνοχής, φέρνουν νέες ιδέες, διαφορετικές προτεραιότητες και μεγαλύτερη ευαισθησία στα κοινωνικά ζητήματα.

Η συμμετοχή τους στα κοινά και στη λήψη αποφάσεων δεν είναι ζήτημα συμβολικής εκπροσώπησης ούτε «ευγενικής παραχώρησης». Είναι όρος δημοκρατίας και προϋπόθεση μιας κοινωνίας πιο δίκαιης και πιο ανθεκτικής.

Σε έναν κόσμο που δοκιμάζεται από κρίσεις, συγκρούσεις και αβεβαιότητα,η φωνή των γυναικών για ειρήνη και αλληλεγγύη είναι πιο σημαντική από ποτέ. Οι γυναίκες μπορούν να αποτελέσουν ισχυρή δύναμη για έναν κόσμο πιο δίκαιο και ανθρώπινο.

Για πολλές γυναίκες, η ειρήνη είναι καθημερινή προϋπόθεση για να μπορούν να δημιουργήσουν, να μεγαλώσουν παιδιά και να ελπίσουν σε ένα καλύτερο αύριο.

Η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας δεν είναι γιορτή.

Είναι μια μέρα συλλογικής αυτογνωσίας.

Μια υπενθύμιση ότι η ισότητα δεν είναι δεδομένη και ότι κάθε κοινωνία κρίνεται από το πόσο αποφασισμένη είναι να την υπερασπιστεί.

Η κοινωνία που αξίζουμε είναι μια κοινωνία όπου καμιά γυναίκα δεν θα φοβάται, δεν θα υποτιμάται και δεν θα αποκλείεται.

Μια κοινωνία όπου η εργασία, η φροντίδα, η δημιουργία και η ηγεσία δεν θα έχουν φύλο.

Μια κοινωνία όπου οι δυνατότητες κάθε ανθρώπου θα μπορούν πραγματικά να ανθίζουν.

Η ισότητα δεν πρέπει να μένει σύνθημα που επαναλαμβάνεται μία ημέρα τον χρόνο.

Πρέπει να γίνεται πράξη — κάθε μέρα, σε κάθε χώρο, σε κάθε απόφαση.

Γιατί η ισότητα των γυναικών δεν είναι μόνο ζήτημα δικαιοσύνης.

Είναι ζήτημα δημοκρατίας.

Είναι ζήτημα κοινωνικής προόδου.

Και τελικά,αφορά το μέλλον της κοινωνίας μας.

Και κάθε κοινωνία θα κριθεί από το πόσο θα τολμήσει να την κάνει πραγματικότητα.

Χρυσούλα Κατσαβριά Σιωροπούλου
πρ.ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ ΣΥΡΙΖΑ ΚΑΡΔΙΤΣΑΣ