Συνάντηση αποφοίτων Λυκείου Σοφάδων 1978 και συμμαθητών ^Κύριο

Η  παρουσία  των  αποφοίτων  του  1978  και  των  συμμαθητών  τους ήταν  πρωτοφανής. Το  προαύλιο  του  Λυκείου  γέμισε  από  ώριμους  αγωνιστές  της  ζωής  και  το  κλίμα  ήταν  έντονα  φορτισμένο  με  ανάμεικτα. συναισθήματα.  Οι αγκαλιές,  τα  φιλιά,  το  χαμόγελο,  η  συγκίνηση  έδιναν  κι  έπαιρναν.  Οι σκέψεις  πήγαιναν  σαν  τρελές  μήπως  και  προλάβουν  να  τα  θυμηθούν  όλα,  αλλά μάταια.  Ήταν  τόσες  πολλές  οι  στιγμές  που  έζησαν  μαζί,  που  ήταν  αδύνατον.

Η  είσοδος  στο  προαύλιο  των  καθηγητών,  της  κ. Τσαπραϊλη,  του  κ. Μπουνέλη,  της  κ. Αλεξογιάννη,  του  κ.  Βλάχου,  της  κ.  Δημητροπούλου,  του κ. Πράττα,  του  κ. Τσέργα  και  του  φροντιστή  Μαθηματικών  κ Τότσικα,  έκανε  τους  ώριμους  συμμαθητές  να ξανανιώσουν  μαθητές,  ενώ  οι  απόμαχοι  καθηγητές  βλέποντας  τους  μαθητές  τους,  νόμιζαν  ότι  θα ξαναμπούν  στην  τάξη  να  τους  διδάξουν.

Σαν  το  μελίσσι  μαζεύτηκαν  οι παλιοί,  μαθητές  γύρω  τους.  Ποιον  να πρωτοθυμηθούν?  

-Με θυμάστε  κυρία?
-Σε  θυμάμαι,  σε  θυμάμαι.

Ο  χρόνος  είναι  πολύ  λίγος,  τι  να  προλάβουν   συμμαθητές  και  καθηγητές?

Ακολουθεί  η  στιγμή  που  ο  κ. Τσέργας  παίρνει  το  χειροκίνητο  κουδούνι  κι  αρχίζει  να  το  κτυπάει. Οι  καρδιές  των  συμμαθητών  κτυπούσαν  πιο  δυνατά,  κι  αναφωνεί:

-Παρακαλώ  αργείτε,  αργείτε,  γρήγορα  γραμμές.

1ο  Τμήμα Κλασικό,  από  Αβραμίδης  Σάββας  μέχρι  Κλιάρης  Βασίλειος.

2ο  Τμήμα Κλασικό,  από  Κολύβα  Θωμαϊδα  (το είπα σωστά  κ. Μπουνέλη?  Θωμαϊδα  δεν είναι?) από  Κολύβα  Θωμαϊδα  μέχρι  Ψαχούλας  Χρήστος.

3ο  Τμήμα  Πρακτικό,  από  Αδάμου  Ισμήνη  μέχρι  Χατζής  Ευρυπίδης.

Η  Ζιώγα  Παρασκευή  να  ανέβει  μας  πει  την  προσευχή.

Ανεβαίνει  η  Ζιώγα  στο  πλατύσκαλο  κι  όπως  πριν  39  χρόνια  λέει  την  προσευχή  με  τους  υπόλοιπους  συμμαθητές  ν΄ ακολουθούν  πιστά  το  τελετουργικό.

Ακολουθεί  ''ΕΝΟΣ  ΛΕΠΤΟΥ  ΣΙΓΗ''  στην  μνήμη  των  εκλιπόντων  συμμαθητών  Γιώργου  Δίκου,  Σωκράτη  Αποστολόπουλου,  Νίκου  Κωστή  καθώς  και  των  εκλιπόντων  καθηγητών  Κατερίνας  Δαμψαρά, Φρειδερίκης  Τσούτσουρα,  Χρήστου  Μαυραντζά,  Παναγιώτη  Καλού  και  Αντωνίας  Οικονομάκου.

Είναι  χαρούμενοι  που  μας  βλέπουν  απ΄ εκεί  ψηλά  όλους  μαζί,  λέει  με τρεμάμενη  φωνή  ο  Σάββας  Αβραμίδης.

Στη  συνέχεια  η  Σίσσυ  Κόκκα  και  ο  Σάββας  Αβραμίδης  ευχαρίστησαν  τους  συμμαθητές  και  καθηγητές  για  την  παρουσία  τους  στη  συνάντηση,  κάνοντας  ιδιαίτερη  αναφορά  για  τις  αρχές και τις αξίες  που  τους  δίδαξαν οι  καθηγητές  τους  και  οι  οποίες  ήταν  καθοριστικές  στη διαμόρφωση  του  χαρακτήρα  τους  και  στην  πορεία  τους  στη  ζωή.

Ο  λόγος  στη  συνέχεια  δόθηκε  στους  καθηγητές  οι  οποίοι  με  λόγια    που  πολλές  φορές  έβγαιναν  με δυσκολία  από την συγκίνηση,  καθήλωσαν  τους  συμμαθητές,  οι οποίοι  προφανώς  ήθελαν  με  την  αφοσίωσή  τους  να  καλύψουν  στιγμές  που  πριν  40  χρόνια  δεν  μπορούσαν  να  τις  αξιολογήσουν  ανάλογα.

Ακολούθησε  μετάβαση  των  συμμαθητών  στις  τάξεις  που έκαναν  μάθημα  στην  3η  Λυκείου,  κάθισαν  πάλι  στα  θρανία  και  φωτογραφήθηκαν  αναπολώντας  τα  χρόνια  της  νιότης.

Στη  συνέχεια  μαθητές  και  καθηγητές,  πήγαν  στην  ταβέρνα  ''Τα  παλιά μεράκια''  στο  Μασχολούρι,  όπου  μεταξύ  κρασιού  και  φαγητού  η  Σίσσυ  Κόκκα  απήγγειλε  ένα  ποίημα  που  έστειλε  η  καθηγήτριά  τους  Μαίρη  Δεοκμετζή  και  ο  Σάββας  Αβραμίδης  απήγγειλε  το  παρακάτω  ποίημα  που  έγραψε  ο  ίδιος  για  την  συνάντηση.

TΑ  ΚΑΛΥΤΕΡΑ  ΜΑΣ  ΧΡΟΝΙΑ

Ήτανε  φθινόπωρο
του  εβδομήντα  δυο (72)
τότε  που βρεθήκαμε
στο  νέο  μας  σχολείο.

Ήμασταν  μόνο  δώδεκα
χρονών  μικρά  παιδιά
άλλοι  από  Σοφάδες
κι  άλλοι  από χωριά.

Είχαμε  όλοι  όνειρα
και  θέλαμε  πολύ
τη  μόρφωση  να  πάρουμε
ν'  ανέβουμε  σκαλί.

Γέμισε  το  σχολειό παιδιά
οι  τάξεις  δε  χωράνε
και  τα  πρωτάκια  τα  μικρά
απόγευμα  μας  πάνε.

Φτιάχναμε  φυτολόγια
με  γιούλια  μενεξέδες
ψάχναμε  μέσα  στις  αυλές
μαζεύαμε  πανσέδες.

Τα  χρόνια  ήταν  δύσκολα
φτώχια  καταραμένη
και  όλοι  προσπαθούσαμε
να  'μαστε  σικ  ντυμένοι.

Όμως  για  τις  μαθήτριες
που  μπλε  ποδιά  φορούσαν
όλο  προφάσεις  εύρισκαν
και  δυσανασχετούσαν.

Άλλες  τις ράβανε  κοντές
εφαρμοστές  μεσάτες
κι  άλλες  ανοίγαν  τα κουμπιά
το  'παίζαν  αεράτες.

Διάλλειμα  σαν  ερχότανε
όλοι  για  τον  κυρ. Γιάννη
κάτι  ν'  αγοράσουμε
κι  η πείνα μας να  γιάνει.

Τυρόπιτες  και  σάμαλι
είχε  το  κυλικείο
λεφτά  δεν  είχαμε  πολλά
τα  κόβαμε  στα  δύο.

Υπήρχαν  και  μαθήτριες
για  έρωτα  που  ποθούσαν
και  τρέχανε  στα  κάγκελα
και  τους  γαμπρούς  κοιτούσαν.

Δωμάτια  νοικιάζαμε
σε  σπίτια  παρατημένα
ζωή  στην  πόλη  δίναμε
σε  μαγαζιά  κλεισμένα.

Ψωνίζαμε  απ΄ τον  Μπατζιά
λύσεις  και  μεταφράσεις
κι  όμως  δεν  επέτρεπαν
στα  χέρια  να  τις  πιάσεις.

Οκτώβρης  σαν  ερχότανε
κι  άρχιζε  το  παζάρι
όλοι  μας  τριγυρνούσαμε
μέχρι  αργά  το  βράδυ.

Η  πόλη  είχε  μαγαζιά
κι  η  κίνηση  μεγάλη
μα  πιο  απ΄ αυτά  να θυμηθώ
μες  του  μυαλού  τη  ζάλη?

Στον  Μαρκαντώνη  για  γλυκό
γι΄ αγώνες  στο  θεσσαλικό
στον  Δάλλα  παίζαμε προ-πό
στον  Ζουρνατζή  για  φαγητό.

Στο  Μακροστέριο  για  'ρωμα
στον Γκάμπο  για μαντάρωμα
στον Μπούχτη  για  τις σόλες
στον  Κόμνο  για  τις  φόλες.

Πηγαίναμε  για  ντύσιμο
στη  Μόδα  και στο  Φάρο
και  στη  γοργόνα  για  ποτό
να  κάνουμε  τσιγάρο.

Γράφαμε  στα  λευκώματα
ποια  είναι  τ΄ όνειρά  μας
τι  μας  αρέσει  στη  ζωή
τι  αγαπά  η  καρδιά  μας.

Πάρτι  σε  σπίτια  κάναμε
με  φώτα  χαμηλωμένα
τον  έρωτα  ζητάγαμε
ψάχναμε  απεγνωσμένα.

Ντίσκο  και  μπλουζ  χορεύαμε
με  JOE  DASSIN  και  ΑΒΒΑ
την  τύφλα  μας  δεν  ξέραμε
εκτός  απ'  τους  Κατσάμαπα.

Είχαμε  δυο  συμμαθητές
που  ερχότανε  στην  πένα
μαλλί  τσακίσεις  άρωμα
παπούτσια  γυαλισμένα.

Δεν  ήταν  απ'  την Κηφισιά
ούτε  απ'  το Κεφαλάρι
εδώ  ποιό  πέρα  έμεναν
το  λένε  Μπαλταλάρι.

Φιλόλογους  είχαμε  δυο
Μπουνέλη  Αλεξογιάννη
στην  τάξη  όποιος  και να μπει
το  τρέμουλο  μας  πιάνει.

Ο  Τσέργας  και  η  Δαμψαρά
γύμναζαν  τα  κορμιά  μας
κι  ο  Πράττας  με  την  Άλγεβρα
τρέλαινε  τα  μυαλά  μας.

Τον  Βλάχο  τον  ρωτούσαμε
διάφορα  στην  τάξη
το  μάθημα  παράταγε
κι  ήμασταν  εντάξει.

Η  Βλόνζου  ήταν  νεαρή
γεμάτη  καλοσύνη
κι εμείς  μαγκιές  της κάναμε
να  δείξουμε  αντροσύνη.

Η Δημητροπούλου  ερχότανε
στην  τάξη  γελαστή
κι  όταν  την  τρελαίναμε
αγρίευε  κι αυτή.

Η  Τσαπραϊλη  έμπαινε
στην  τάξη  με  ηρεμία
βλέμμα  κοφτό  μας  έριχνε
και  τσιμουδιά  καμία.

Τρίτη  Λυκείου  φτάσαμε
κι  ήμασταν πεπεισμένοι
πως  θα  πηγαίναμε  εκδρομή
πενθήμερη  οι καημένοι.

Μαζέψαμε  τα  χρήματα
ψάχναμε  που  θα  πάμε
μα  οι  κύριοι  καθηγητές
δεν  μας  ακολουθάνε.

Κάναμε  όλοι  αποχή
δεν  μπαίναμε  στην  τάξη
καθόμασταν  μπρος  στα  σκαλιά
μήπως  και  κάτι  αλλάξει.

Γράψαμε  κι  ένα  ψήφισμα
μ'  αιτήματα  στον  τύπο
κανείς  δεν συγκινήθηκε
σαν  να 'τανε  στον  τοίχο.

Μας  είπαν  ότι  συμφωνούν
για  δύο  μέρες  μόνο
κι  απελπισμένοι  λέμε  ναι
με  πίκρα  και  με  πόνο.

Πήγαμε  στην  Καστοριά
ξεδώσαμε  λιγάκι
αλλά  δεν  το  χαρήκαμε
έφυγε  σαν  νεράκι.

Όταν  όλα  τελειώσανε
πήγαμε  στον  Κουτσώνα
και  κάναμε  γλέντι  τρελό
που 'μεινε  στον αιώνα.

Έφτασε  όμως  η  στιγμή
αντίο  για  να  πούμε
σε  φίλους  που αγαπήσαμε
οι  δρόμοι  να  χωριστούνε.

Σκορπίσαμε  σαν  τα  πουλιά
σε  μέρη  άλλα,  μακρινά
την  τύχη  μας  όλοι  να  βρούμε
και στη ζωή ν'  αγωνιστούμε.

Τελειώνοντας

Θέλω  να  κάνω  μια  ευχή
κι  ας  γίνει  απ'  όλους  προσευχή
όλοι  μας  να 'μαστε  καλά
να  ζήσουμε  χρόνια  πολλά.

Η  βραδιά  συνεχίστηκε  με  βίντεο  φωτογραφιών  από  τα  μαθητικά  χρόνια,  και  αναφορά  περιστατικών  που συνέβησαν  κατά  την  διάρκειά  τους.

Μετά  την  συγκίνηση  και  την  νοσταλγία  η  βραδιά  άλλαξε  ύφος  και  ακολούθησε  γλέντι  με  ατέλειωτο  χορό  μέχρι  τις  πρωινές  ώρες.

Οι  συμμαθητές  μετά  απ΄  αυτή  τη  μοναδική  βραδιά  που  θα  τους  μείνει  αξέχαστη,  έδωσαν  υπόσχεση  ότι  δεν  θα  χαθούν  κι  ότι  επαφές  τους  και  οι  συναντήσεις  τους  θα  είναι  συχνότερες.