Το αντάρτικο αεροδρόμιο της Νευρόπολης στοχεύει να αναδείξει ο Δήμος Λίμνης Πλαστήρα

Πρόκειται για το αεροδρόμιο της Νευρόπολης, το οποίο εξυπηρετούσε την επικοινωνία με το συμμαχικό στρατηγείο της Μέσης Ανατολής για τις ανάγκες του πολέμου. Ήταν πρόχειρο, αλλά καλά προφυλαγμένο αεροδρόμιο. Το αεροδρόμιο κατασκευάστηκε στο οροπέδιο της Νευρόπολης που διασχίζονταν από τον ποταμό Μέγδοβα, παραπόταμο του Αχελώου, εκεί που σήμερα βρίσκεται η τεχνητή Λίμνη «Νικολάου Πλαστήρα». Ο χώρος του αεροδρομίου βρισκόταν σε υψόμετρο 800 μέτρων και σε απόσταση 25 χλμ. από την Καρδίτσα, σύμφωνα με στοιχεία του Δήμου Λίμνης Πλαστήρα. Κατασκευάστηκε το καλοκαίρι του 1943. Την έμπνευση της κατασκευής είχε ο τότε αρχηγός της αγγλικής αποστολής ταξίαρχος Έντι Μέγιερς που από την άνοιξη του 1943 είχε εγκατασταθεί στη Νεράιδα των Αγράφων.

Την τεχνική επίβλεψη είχε ο λοχαγός Ντένις. Τα σχέδια έκαναν οι μηχανικοί Α. Σαμουηλίδης, Γ. Κουβαράκης, Α, Νικολάου, Γ. Βλάχος και Παπαγεωργίου. Σήμερα η δημοτική αρχή του Δήμου Λίμνης Πλαστήρα σκοπεύει να αναδείξει ιστορικά το αντάρτικο αεροδρόμιο, θέτοντας σε διαβούλευση για τον τρόπο που θα γίνει. Μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο δήμαρχος Λίμνης Πλαστήρα κ. Παναγιώτης Νάνος τονίζει:

«Η κατασκευή και λειτουργία αντάρτικου αεροδρομίου αποτελεί λαμπρή σελίδα της Εθνικής Αντίστασης, άγνωστη σχετικά καθώς καλύφθηκε από τα νερά της Λίμνης Πλαστήρα. Η κατασκευή και λειτουργία το διάστημα 1943-44, διευκόλυνε τον αγώνα κατά των κατακτητών την περίοδο της Κατοχής. Βέβαια τα χωριά μας πλήρωσαν βαρύ τίμημα, διότι στα πλαίσια των εκκαθαριστικών επιχειρήσεων και της καταστροφής του αεροδρομίου, Ιταλοί και Γερμανοί το 1943 έκαψαν τα χωριά μας, εκτέλεσαν όσους βρήκαν και γι' αυτό 5 κοινότητες χαρακτηρίστηκαν μαρτυρικές. Για εμάς σήμερα και τις επόμενες γενιές, το αντάρτικο αεροδρόμιο αποτελεί ιστορικό απόθεμα με συμβολικό χαρακτήρα, αλλά και μέρος μιας Ιστορίας, που είμαστε σε διαδικασία ανάδειξης».

Το αεροδρόμιο βρίσκονταν σε χώρο που διαμορφώθηκε κατάλληλα, κοντά στα Μπεζουλιώτικα Καλύβια και έφτανε μέχρι τα Μεσενικολίτικα λιβάδια στη θέση Τσιτσέικα. Στη διαμόρφωση του χώρου βοήθησαν οι κάτοικοι των γύρω χωριών και οι αντάρτες. Χρησιμοποιήθηκε αρχικά για τις ρίψεις εφοδίων της αποστολής και πολεμοφοδίων για τους αντάρτες. Οι ρίψεις γίνονταν νυχτερινές ώρες και παρουσίαζαν αρκετές δυσχέρειες. Πολλά από τα δέματα που ρίχνονταν με αλεξίπτωτα, τα παρέσυρε ο άνεμος και χάνονταν στα πυκνόφυτα δάση. Σύμφωνα με τα ίδια στοιχεία, η προσγείωση και απογείωση των αεροπλάνων γινόταν πάντα νύχτα, και ο αεροδιάδρομος φωτιζόταν με λάμπες θυέλλης, οι οποίες άναβαν, μονάχα όταν το συμμαχικό αεροπλάνο ειδοποιούσε με τον ασύρματο ότι πλησιάζει στο Αεροδρόμιο. Την ημέρα ο διάδρομος προσγείωσης γινόταν… δάσος! Το τμήμα των ανταρτών που ήταν επιφορτισμένο με τη φύλαξη του αεροδρομίου έκοβε δέντρα από το γειτονικό δάσος και τα… φύτευε στον αεροδιάδρομο. Τοποθετούσαν επίσης κατά διαστήματα κάρα, φορτωμένα με σανό, τα οποία έμοιαζαν από ψηλά με θημωνιές. Μ' αυτό τον τρόπο, εξαπατούσαν τα εχθρικά αεροπλάνα.

Φυσικά, τη νύχτα όλα τα εμπόδια απομακρύνονταν και ο αεροδιάδρομος καθάριζε. Το αντάρτικο αεροδρόμιο της Νευρόπολης λειτούργησε ως το τέλος του πολέμου και συνέβαλε σημαντικά στη νίκη των συμμαχικών δυνάμεων. Για τον εντοπισμό του αεροδρομίου τη νύχτα, όταν γίνονταν οι ρίψεις, οι αντάρτες άναβαν φωτιές την καθορισμένη ώρα. Όταν τελείωναν οι ρίψεις, οι αντάρτες δούλευαν όλη τη νύχτα. Περισυνέλεγαν τα δέματα. Έστηναν θημωνιές. Φύτευαν κομμένα δένδρα. Τοποθετούσαν πρόχειρα καλύβια. Το πρωί το αεροδρόμιο χάνονταν. Το μέρος εκείνο γίνονταν άγνωστο, παρουσίαζε την όψη αγροκτήματος, το αεροδρόμιο γίνονταν φάντασμα… Στις 9 Αυγούστου το 1943 έγινε η πρώτη προσγείωση. Ήταν ένα στρατιωτικό ντακότα. Μ' αυτό ήρθε στην Ελλάδα, ο Φρέντυ Ρόδερχαμ, ειδικός για τον έλεγχο του αεροδρομίου.

Την ίδια νύχτα, με το ίδιο αεροπλάνο όταν απογειώθηκε, αναχώρησε για το Κάιρο αντιπροσωπεία του Ε.Α.Μ. Σαράφης - Σβώλος - Ρούσσος και γύρισαν πάλι με ντακότα στο ίδιο αεροδρόμιο.

Η προσγείωση του αεροπλάνου ήταν σχετικά εύκολη. Η απογείωση όμως ήταν πολύ δύσκολη. Τo έδαφος διαμορφώθηκε πρόχειρα, δεν ήταν επικαλυμμένο ούτε με απλό σκυρόδερμα και πολλές φορές με τόσο βάρος υποχωρούσε ιδίως όταν έβρεχε.

Αποστόλης Ζώης - ΑΠΕ-ΜΠΕ