Κων. Ζαγανάς: «Το επίκαιρο μήνυμα της 28ης Οκτωβρίου 1940 – Όχι πόλεμος - Όχι φασισμός» ^Κύριο

Ολόκληρος ο κόσμος, από την Ευρώπη ως την Ασία και από τον Ατλαντικό, τη Μεσόγειο, τη Βόρεια Αφρική και τον Ειρηνικό ωκεανό βυθίστηκε στη φρίκη του 2ου παγκοσμίου πολέμου. Νοσηρά μυαλά αιματοκύλησαν την ανθρωπότητα, μέσα σε 6 χρόνια, στην προσπάθεια τους να αναδείξουν την άρια φυλή ως ανώτερη όλων των φυλών και να αφανίσουν τους “μιαρούς” εφαρμόζοντας την “τελική λύση”. Το ελληνικό ΟΧΙ εκφράστηκε απέναντι στην πολιτική θεωρία του φασισμού και την μιλιταριστική - δολοφονική πρακτική του, το ναζισμό. Ένα ΟΧΙ απέναντι στις παρανοϊκές επιταγές των Χίτλερ και Μουσολίνι. Σήμερα αυτό το "ΟΧΙ" γίνεται επίκαιρο όσο ποτέ. Ο εορτασμός αυτής της ιστορικής επετείου πρέπει να καταστεί πηγή έμπνευσης για την άρθρωση των δικών μας "ΟΧΙ" απέναντι στο νεοναζισμό και στον εκφασισμό της ελληνικής κοινωνίας. Απέναντι στην ξενοφοβία, τον διαχωρισμό των πολιτών με βάση ρατσιστικά κριτήρια και τον καταλογισμό ευθυνών με μοναδικό κριτήριο την καταγωγή. Τα δικά μας "ΟΧΙ" πρέπει να υψωθούν απέναντι στον κοινωνικό κανιβαλισμό που επιβάλλεται, και τα δικά μας "ΝΑΙ" στην ειρήνη, την ισότητα, την πολυπολιτισμικότητα πρέπει να επικρατήσουν.

Ο γιορτασμός της 28ης Οκτωβρίου 1940 είναι μέρα ιστορικής μνήμης με ιδιαίτερη σημασία στην εποχή μας. Η σημασία και η αξία της επικεντρώνεται σε τρία σημεία:

1.Έχει ιστορική αξία γιατί υπενθυμίζει στις νεώτερες γενιές, τις ηρωικές πράξεις και θυσίες του λαού μας, αποτελώντας βασικό στοιχείο αυτογνωσίας των Ελλήνων.

2.Έχει διδακτική και παιδευτική αξία γιατί σε μια εποχή απαξίωσης όλων των αξιών υπενθυμίζει το μεγαλείο της θυσίας για το κοινό συμφέρον, την πίστη σε ιδανικά (ελευθερία, δημοκρατία) και την αξία της αντίστασης σε κάθε απάνθρωπη πράξη.

3.Έχει πολιτική αξία γιατί σηματοδότησε την καταστροφή του ναζισμού-φασισμού.

Το τρίτο σήμερα έχει ιδιαίτερη σημασία λόγω των όσων γίνονται ή αυτών που πάνε να γίνουν γύρω μας και παγκοσμίως. Ο φασισμός ορίζεται σαν ένα τρομερό πολιτικό καθεστώς με κύρια χαρακτηριστικά την κατάργηση της δημοκρατίας, την έξαρση της βίας και του εθνικισμού, την υιοθέτηση του ρατσισμού και τη γενοκτονία των μειονοτήτων. Ο επιθετικός εθνικισμός και επεκτατισμός βασικό χαρακτηριστικό του φασισμού μας οδήγησε στον πόλεμο του ’40 ο οποίος αποτέλεσε κομμάτι ενός ευρύτερου πολέμου, του Β΄ Παγκόσμιου, ο οποίος σταδιακά απέκτησε έναν καθαρά αντιφασιστικό χαρακτήρα και οδήγησε στην καταστροφή του φασισμού ως πολιτικού ρεύματος.

Η Ιταλία ήταν η πρώτη χώρα στην οποία επικράτησε ο φασισμός. Η Ελλάδα είπε ΟΧΙ στις απαιτήσεις της Ιταλίας και ο ιταλικός στρατός εισέβαλε από τα βουνά της Αλβανίας. Η δικτατορία του Μεταξά, με πολλές τάσεις μίμησης των φασιστικών καθεστώτων, λειτούργησε με βάση όχι την ιδεολογική του συγγένεια με το φασισμό, αλλά με βάση τους διεθνείς προσανατολισμούς της χώρας στο πλευρό της Αγγλίας. Γι αυτό φτάσαμε στο ΟΧΙ και ήταν η πρώτη φορά που σε ενέργειά του ο Μεταξάς είχε τη σαφή συναίνεση του ελληνικού λαού, ο οποίος κινητοποιήθηκε με ενθουσιασμό για να πολεμήσει τους εισβολείς.

Αν στον Β΄ Παγκόσμιο είχε νικήσει η ναζιστική Γερμανία και η φασιστική Ιταλία ο κόσμος σήμερα θα ήταν διαφορετικός. Θα ήταν πιο βάρβαρος και βίαιος, πιο σκληρός και απάνθρωπος, πιο άδικος, λιγότερο ελεύθερος, πιο μισαλλόδοξος, πιο υποταγμένος και πιο αντιδημοκρατικός. Όλα τα παραπάνω επιβεβαιώνονται από τον τρόπο που φέρονταν οι ναζιστές Γερμανοί. Τη βαρβαρότητα και βιαιότητα που επέδειξαν οι Γερμανοί τη μαρτυρούν οι ιστορίες φρίκης για την κατοχή. Τέτοιες θηριωδίες δεν δικαιολογούνται από αυτά που γίνονται σ’ έναν πόλεμο. Οι ναζιστές-φασίστες, λάτρευαν τον πόλεμο, βρίσκονταν στο στοιχείο τους, αποθέωναν τη βία, και επιπλέον τα εγκλήματά τους δεν ήταν κοινά. Το «έγκλημα κατά της ανθρωπότητας» αφορούσε τη δολοφονία και την υποδούλωση άμαχων πληθυσμών και μάλιστα για πολιτικούς, φυλετικούς και θρησκευτικούς λόγους. Οι ναζιστές- φασίστες λάτρευαν τη δύναμη και αυτό που ήθελαν ήταν να τους φοβούνται. Οι ναζί είχαν τους Έλληνες ψηλά στην ιεραρχία των εθνών, ως απόγονους των αρχαίων Ελλήνων. Κατά την Κατοχή όμως τους άφησαν να πεθάνουν κατά χιλιάδες από την πείνα αφού η ιδεολογία του ναζισμού-φασισμού τους έκανε απάνθρωπους. Μαζί με τα ολοκαυτώματα και τις μαζικές εκτελέσεις ας φανταστούμε τι θηριωδίες έκαναν σε έθνη που δεν τα σέβονταν καθόλου. Η έννοια της ελευθερίας ήταν ανύπαρκτη για τους ναζί και με μεγάλη ευκολία εκτελούσαν ανθρώπους όχι μόνο για τις πράξεις τους αλλά και για τις ιδέες τους, στηριγμένοι στη ρουφιανιά, την καχυποψία και την συκοφαντία. Τέλος ο φασιστικός κόσμος θα ήταν ένας κόσμος λιγότερο ορθολογικός και ανθρώπινος. Αρκεί να θυμηθούμε το κάψιμο των βιβλίων που δεν άρεσαν στους ναζί. Η εθνικότητα του επιστήμονα ήταν πιο σημαντική από το αν είχε δίκιο. Θα μαθαίναμε όχι να αναζητούμε την αιτία των προβλημάτων μας και λύσεις για αυτά, αλλά αποδιοπομπαίους τράγους. Αντί να κρίνουμε τους ηγέτες μας, θα καλούμασταν να τους λατρεύουμε. Αντί να διερωτόμαστε για την ορθότητα των εντολών, θα έπρεπε να τις υπακούμε.

Θα ακούσουμε σε πολλούς λόγους ότι εμείς οι Έλληνες δεν μπορούμε να είμαστε φασίστες-ναζιστές, αφού έχουμε ζήσει κατοχή και έχουμε υποφέρει τόσο από τη φασιστική βία. Να μην ξεχνάμε όμως ότι στην κατοχή ήταν χιλιάδες και οι Έλληνες που συνεργάστηκαν με τον κατακτητή και πολέμησαν στο πλευρό του εναντίον των Ελλήνων πατριωτών της Εθνικής Αντίστασης.

Ο φασισμός-ναζισμός μετά τον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο έπαψε να υπάρχει ως αξιόλογο πολιτικό ρεύμα. Πρόσφατα κάποιοι νοσταλγοί του προσπαθούν να τον επαναφέρουν. Έχουμε χρέος να θυμόμαστε όλα τα παραπάνω και αν θέλουμε να τιμήσουμε πραγματικά και όχι υποκριτικά τους μαχητές του ’40 να είμαστε πάντα έτοιμοι να πούμε με λόγια και πράξεις : «ΟΧΙ δεν θα περάσει ο φασισμός»

“ΟΧΙ στο νεοναζισμό - Ποτέ ξανά φασισμός”.

Κωνσταντίνος Ζαγανάς

Δάσκαλος