"Μπάμπης Παπαδόπουλος: Ένας από τους Γιους τού Οδυσσέα" γράφει ο συγγραφέας - πανεπιστημιακός Θωμάς Στραβέλης ^Κύριο

Πολλοί ξένοι στοχαστές, όταν αναδεικνύουν άνθρωπο μεγαλοφυή, περιπίπτουν στο σύνδρομο του Οδυσσέα. Οι γιοι τού Οδυσσέα, πανούργοι, πολυμήχανοι, ρήτορες και δοκησίσοφοι γράφουν πάντα την αιώνια Οδύσσεια.

Οι σύγχρονοι Έλληνες διαθέτουν τις αρετές κι όλα τα μειονεκτήματα των γιων τού Οδυσσέα. Είναι ικανοί, υπομονετικοί, δραστήριοι, φιλόδοξοι, τολμηροί, ευέλικτοι, ευρηματικοί. Όποιος τους ακούει, όταν μιλούν, δεν μπορεί (αν δεν είναι Έλληνας) να αναμετρηθεί με την ευγλωττία τους. Από το κοινό εμπόριο και τον θετικό λόγο, δημιουργούν ποίηση και ιδεώδη. Είναι οι σύγχρονοι Αργοναύτες, που κυνηγούν μία νέα χίμαιρα κι όχι απλώς οι ιδιοφυείς τραπεζίτες, οι άριστοι μουσικοί, οι ταλαντούχοι καλλιτέχνες, οι διακεκριμένοι επιστήμονες και οι ασυναγώνιστοι επιχειρηματίες, που κατακτούν και αλλάζουν τον κόσμο. Βλέπετε, η ψυχή τού Οδυσσέα έχει ενσαρκώσει την εθνική ψυχή.

Ο Μπάμπης Παπαδόπουλος, πρώην Δήμαρχος Σοφάδων και σήμερα υποψήφιος Δήμαρχος του ίδιου Δήμου, είναι, θαρρώ, η αδερφή ψυχή τού Οδυσσέα. Ο έντιμος χαρακτήρας του, η τόλμη του, η ειλικρινής του φύση, η ευελιξία και ο δυναμισμός του, όλες τούτες οι αρετές μάς πείθουν ότι έχει το δικαίωμα να πρωτοστατήσει στον ενεργό βίο τού Δήμου Σοφάδων, αφού έχει ήδη «δοκιμάσει» τον εαυτό του στην υψικάμινο του δημοτικού στίβου. Μ’ έναν τέτοιο Δήμαρχο δεν υπάρχει φόβος συγκρούσεων για ηθικά θέματα.

«Κάποτε», λέει ο Οδυσσέας στην «Οδύσσεια» του Ομήρου, «είχα αργό λόγο και ταχύ βραχίονα. Τώρα, καθώς διδάχτηκα από την εμπειρία, βλέπω ότι αυτό, που κυριαρχεί στον κόσμο, είναι ο «Λόγος» και όχι ο βραχίονας».

Στην περίπτωση του Μπάμπη Παπαδόπουλου, αρκείται κανείς στο να θαυμάζει την ηρεμία, τον τολμηρό και πειστικό του λόγο, που μπορεί να τον ερμηνεύσει κανείς και ως σοφία.

Το ιδεώδες των άξιων γιων τού Οδυσσέα είναι να εγκαταλείψουν τη γενέτειρά τους, να διαβούν τη θάλασσα, να δουν ξένους λαούς, ν’ ακούσουν άγνωστες γλώσσες, να οξύνουν το πνεύμα τους και ν’ ανοίξουν νέους δρόμους στη ζωή τους, να κερδίσουν χρήματα, να γράψουν επιστολές στους φίλους τους, που έμειναν στην πατρίδα, κάνοντάς τους λόγο για την προσωπική τους οδύσσεια. Συχνά, θέλουν να συγκινήσουν τους συγγενείς τους, όταν επιστρέψουν πλούσιοι στην πατρίδα. Περισσότερο απ’ όλα, υπάρχει στην ψυχή τους ένα αίσθημα αόριστο, βαθύτατα ριζωμένο, που δεν ονομάζεται μόνο πατριωτισμός, αλλά και ελληνισμός, ελληνικότητα. Αυτά για τους γιους τού Οδυσσέα, που ο Μπάμπης Παπαδόπουλος θα τους ήθελε όλους κοντά του, σύντροφους και συνοδοιπόρους στον κοινό αγώνα αναγέννησης του Δήμου.

Η αγάπη για τα Κοινά διαποτίζει ολόκληρη τη ζωή τού Μπάμπη Παπαδόπουλου. Βρίσκεται ζυμωμένη μέσα στην ίδια την υφή του λόγου του, τον οποίο συνειδητά και απαρέγκλιτα προσπαθεί να κάνει πράξη. Ο ίδιος αισθάνεται ότι είναι από τη φύση του φτιαγμένος να καταπιάνεται με τα προβλήματα της καθημερινότητας των πολιτών. «Σαν ζυγαριά στο χέρι τού Θεού ταλαντεύεται ολόκληρο», όταν τον απασχολούν τούτα τα προβλήματα… Μάλιστα η ενασχόλησή του μ’ αυτά αποτελεί ένα ενεργό στοιχείο τής προσωπικότητάς του.

Ο Μπάμπης Παπαδόπουλος ως πρώην Δήμαρχος «μας άφησε ένα μέτρο υπέροχο να μετρηθούμε και, προπάντων, να μετρήσουμε» τις δυνάμεις μας, την αλληλεγγύη μας, την αγωνιστική μας παρουσία στις δράσεις τού Δήμου, την έγνοια μας ο ένας για τον άλλο. Θέλησε το ελάχιστο και «τιμωρήθηκε» με το πολύ! Ξέρει ότι τα καθεστώτα είναι από τη φύση τους συντηρητικά. Γι αυτό, οι δυνατοί χρειάζεται νά’ ναι επαναστάτες τού πνεύματος και της κοινωνικής προόδου.

Ως γιος τού Οδυσσέα, είμαι σίγουρος, ότι ο Μπάμπης Παπαδόπουλος θα επιστρατεύσει όλες του τις αστείρευτες πνευματικές δυνατότητες και τη δεξιοτεχνία του για να προάγει το έργο τού Δήμου. Είμαι επίσης σίγουρος ότι γνωρίζει την ιερή σχέση τού Έλληνα με τη γη του. Ίσως θα γνωρίζει και το παλιό τραγούδι τού Υβρίου από την Κρήτη, που αποτελεί σύμβολο και των Θεσσαλών: «Έχω σαν θησαυρό ένα μακρύ δόρυ, ένα ισχυρό ξίφος και μία ωραία ασπίδα. Με το δόρυ καλλιεργώ τη γη, με το ξίφος θερίζω το σιτάρι, με την ασπίδα μου παρασκευάζω κρασί». Οι αρχαίοι αυτοί στίχοι αποτελούν ένα ιδεώδες. Σήμερα, οι Έλληνες θέλουν να εξασφαλίσουν καλές συνθήκες ζωής και εργασίας, ανθηρά χωριά, ανθρώπινες πόλεις. Χάθηκε πολύτιμος χρόνος. Ο Ελληνισμός είναι πια ανυπόμονος. Ξέρει, όμως, και να περιμένει. Μεταξύ των αρετών του υπολογίζεται και η υπομονή, η ωραία, ήρεμη και ασφαλής υπομονή, η υπομονή τού Οδυσσέα, με την οποία διατηρήθηκαν οι θησαυροί τής φυλής. Καθώς παρουσιάζονται νέες ευκαιρίες, οι Έλληνες ξαναβρίσκουν τις ικανότητες, που κληρονόμησαν από την αρχαιότητα: ικανότητα στο εμπόριο, στη γεωργία, στη ναυτιλία, στις τέχνες και τα γράμματα, στην τεχνολογία και την επιστήμη, στον πολιτισμό. Παντού θριαμβεύουν!

Ο Μπάμπης Παπαδόπουλος ως εμπνευσμένος Δήμαρχος θα επωφεληθεί και από την παραμικρότερη ακόμη σχισμή στη ζωή τού κάθε συνδημότη του, που βλέπει να ανοίγει, θα αξιοποιήσει κάθε ευκαιρία, που θα του παρουσιαστεί, στη σχέση του μαζί του, για να τον βοηθήσει να ανορθώσει το ανάστημά του και μαζί να δημιουργήσουν έναν Δήμο αξιώσεων – ένας Δήμαρχος που δεν θα σταθεί ποτέ μακριά από τον συνδημότη του, και αδιάφορος απέναντι στα προβλήματά του. Ένας Δήμαρχος τολμητίας!

Ο Οδυσσέας, εκτός Ελλάδας, θα ήταν ψυχρός και άγριος στρατιώτης ή άθλιος δολοπλόκος. Στην Ελλάδα, έγινε θεία δύναμη, πανούργο πνεύμα, ιερός απατεώνας, ήρωας της ζωής, αυτός που συνδυάζει το χαμόγελο με την ηρωική προσπάθεια, την ευγλωττία με την πράξη, και μπόρεσε, μέσα από τα κατορθώματά του, να γοητεύσει την Παλλάδα και να νικήσει τον Ποσειδώνα.

Όλοι οι Έλληνες είμαστε γιοι τού Οδυσσέα!

Θωμάς Στραβέλης

Συγγραφέας - Πανεπιστημιακός