Δήμητρα Δασκαλάκη: "Η κοινωνία της βιτρίνας" ^Κύριο

Ανοίγω το f/b και νιώθω αγανάκτηση, παρά ενδιαφέρον.

Έχεις την αίσθηση ότι μπήκες σε μία ατελείωτη έκθεση ματαιοδοξίας, με πρωινό καφέ, μεσημεριανό πιάτο, απογευματινό ποτό βραδινή έξοδο, εκδρομές, γλέντια κοκ. Ένα ασταμάτητο δελτίο προσωπικών ανακοινώσεων, λες και η καθημερινότητα έχει μετατραπεί σε τηλεοπτικό πρόγραμμα.

Βλέπουμε απονομή πτυχίων, ορκωμοσίες, επαγγελματικές αποκαταστάσεις, ευχές σε γιούς, κόρες, συζύγους και «φίλους» για εορτές. Εύλογα αναρωτιέται κανείς, δεν υπάρχει το τηλέφωνο, δεν υπάρχει η προσωπική αναμνηστική φωτογραφία, το οικογενειακό τραπέζι, η μάζωξη, η αγκαλιά, η προσωπική κουβέντα; Δεν είναι οι χαρές και οι ωραίες στιγμές που ενοχλούν. Αυτές είναι ευλογία και αξίζει να τις μοιραζόμαστε με ανθρώπους που αγαπάμε.

Αυτό που με προβληματίζει είναι η συνεχής ανάγκη προβολής. Η μετατροπή της προσωπικής ζωής σε δημόσιο θέαμα. Η δημιουργία μιας ωραιοποιημένης εικόνας που συχνά δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.

Η αλήθεια είναι ότι καμία ζωή δεν αποτελείται μόνο από ταξίδια, γλέντια, επιτυχίες και απολαύσεις. Υπάρχουν δυσκολίες, απογοητεύσεις, μοναξιά και καθημερινοί αγώνες για όλους. Το πιο ανησυχητικό δεν είναι η ματαιοδοξία.

Είναι η απώλεια του μέτρου. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης θα μπορούσαν να υπηρετήσουν κάτι πολύ ουσιαστικό. Θα μπορούσαν να γίνονται αφορμή για γνώση, πολιτισμό και προβληματισμό.

Μία πρόταση για ένα θεατρικό έργο, μια αξιόλογη ταινία και τη κριτική τους. Ένα βιβλίο, μία μουσική που αγγίζει τη ψυχή. Μία πράξη ανθρωπιάς που αξίζει να γίνει παράδειγμα.

Τοπία όμορφα και προτροπή να ταξιδέψουμε. Η ζωή του καθενός είναι πολύτιμη, ακριβώς επειδή είναι προσωπική. Δεν χρειάζεται να κρεμιέται στα μαντηλάκια της δημόσιας έκθεσης για ν ‘αποκτήσει αξία.

Η εποχή μας φαίνεται να έχει μπερδέψει την επικοινωνία με την έκθεση. Έτσι χτίζεται καθημερινά ένα τεράστιο ψέμα. Ένας κόσμος ευτυχισμένος με τεράστια χαμόγελα που εκλιπαρεί τα «μου αρέσει» του καθενός.

Γιατί πίσω από τις φωτογραφίες υπάρχουν άγχη, προβλήματα, μοναξιά, συγκρούσεις, ανασφάλεια και δυσκολίες. Υπάρχει η αληθινή ζωή χωρίς φίλτρα και λεζάντες.

Αυτή δεν συγκεντρώνει «μου αρέσει». Οι πραγματικοί μεγάλοι άνθρωποι δεν διαφημίζουν τη ζωή τους. Ζουν, δημιουργούν προσφέρουν και προχωρούν. Η ζωή είναι κάτι βαθύτερο, πιο ουσιαστικό και πιο αληθινό. Δεν χρειάζεται θεατές. Υ.Γ. Ο καθένας ορίζει τη ζωή του, κατά πως θέλει.

Αυτό το ορίζουν οι πράξεις του και εν γένει τα πιστεύω του. Τα παραπάνω είναι προσωπικές αντιλήψεις και πιστεύω. Το ορθό για τον καθένα από εμάς είναι σχετικό.

Δήμητρα Δασκαλάκη-Αναγνωστοπούλου