Λία Ρογγανάκη: "Απλά δεν μου αξίζει" ^Κύριο

Οι δε  τηλεσχολιαστές στα παράθυρα κάθε βράδυ μίλαγαν γι’ αυτά με τόση φυσικότητα, που απορούσα  μήπως εγώ ήμουν άρρωστος την ημέρα που τα κάναμε στο σχολείο και γι’ αυτό τα αγνοούσα. Πήγαινα στο καφενείο και ντρεπόμουνα να ρωτήσω «τι είναι αυτό το PSI, ρε παιδιά;», μη με περάσουνε για αγράμματο. Με  πολύ προσπάθεια και καθημερινές επαναλήψεις (ας είναι καλά τα κανάλια) κατάφερα να τα μάθω και να τα συμπεριλάβω στις καθημερινές μου συζητήσεις. Μαζί ενσωμάτωσα και τους ξενικούς νεολογισμούς (grexit, eurogroup, success story) με  τόση φυσικότητα, λες και γνώριζα  το θεωρητικό τους υπόβαθρο από πιτσιρικάς. Καινούριες λέξεις φορτισμένες αρνητικά, συνδεδεμένες με άγχος και πτώση του βιοτικού μου επιπέδου,λέξεις που θα προτιμούσα να μη μάθω.

Και μετά ήρθε ο ΣΥΡΙΖΑ με καινούρια ύλη και ενώ εγώ βρέθηκα μετεξεταστέος με ελάχιστες ελπίδες επιτυχίας ,αυτοί συνέχιζαν να αλλάζουν τις λέξεις. Λέξεις που οι ίδιοι επέβαλαν στον δημόσιο λόγο με σκοπό να εξωραΐσουν άλλες οι οποίες είχαν δαιμονοποιηθεί στο παρελθόν ή να παραμορφώσουν  την σημασία τους, ώστε να γίνουν εύπεπτη τροφή για  μένα (την κοινή γνώμη).  Ετσι οι «Θεσμοί» αντικατέστησαν την Τρόικα, το ξεπούλημα έγινε αξιοποίηση,οι χθεσινοί «τοκογλύφοι» αποκαλούνται «Τεχνικά κλιμάκια», ο αυτόματος κόφτης αποδοχών ονομάζεται «Ρυθμιστής Αυξημένων Εγγυήσεων» και η μείωση μισθών και συντάξεων βαφτίστηκε «Ασφαλιστική Αναπλαισίωση». Αυτή  η αντιφατική και εν τέλει αποπροσανατολιστική αργκό που επιβλήθηκε στην πολιτική και κοινωνική ζωή της Ελλάδας με την εκλογή του Αλέξη Τσίπρα, οδήγησε σε  μια επικοινωνιακή Βαβέλ  τόσο στα Μ.Μ.Ε. και στις καθημερινές κουβέντες όσο και στον τρόπο σκέψης των πολιτών. Η κυβερνητική προπαγάνδα κατάφερε  να συσκοτίσει με δυσνόητες λέξεις και διπλές έννοιες όλα τα προβλήματα που απασχολούν τους πολίτες και ενώ η ίδια κυβέρνηση διατυμπάνιζε πως θα  τα λύσει,  το μόνο που πέτυχε ήταν απλά να τα βαφτίσει και σήμερα  το «κολαστήριο Αμυγδαλέζα» να  λειτουργεί βαφτισμένο ως «κλειστή δομή».

Ο ΣΥΡΙΖΑ  από την στιγμή που ανέλαβε την  εξουσία χρειαζόταν  ένα  αφήγημά, για να μπορεί να διαχειριστεί επικοινωνιακά τις υποθέσεις του ως κυβέρνηση, να αλλάξει τον μανδύα του  και να χειραγωγήσει τους πολίτες. Δεν φταίμε εμείς οι πολίτες που δεν καταλαβαίνουμε κάθε φορά που κάποιος «ειδήμων»  μιλάει χρησιμοποιώντας καινούργιους όρους σε ένα τηλεοπτικό παράθυρο. Αυτό γίνεται  επίτηδες, ακριβώς για να μην καταλαβαίνουμε  τι συμβαίνει στην πραγματικότητα. Για να θολώσουν την κρίση μας  και να μας κρατήσουν  μακριά από την ουσία. Πρόκειται για μια ύπουλη μορφή δημαγωγίας, την «διπλή γλώσσα» (νεόγλωσσα) που περιέγραφε ο Όργουελ στο ουτοπικό αλλά πως φαίνεται «προφητικό» έργο του το “1984”. Η «διπλή γλώσσα» κατά τον Όργουελ  ορίζεται ως η γλώσσα η οποία παρουσιάζει το κακό ως καλό, το αρνητικό ως θετικό, το δυσάρεστο ως ευχάριστο ή τουλάχιστον ως ανεκτό. Η χρήση της διευκολύνει όποιον επιθυμεί να απαλλαγεί από τις ευθύνες του ή όποιον επιθυμεί να διαστρεβλώσει την ορθή σημασία των πραγμάτων και γι αυτό συχνά οδηγεί σε επικοινωνιακή σύγχυση. Για όλους τους παραπάνω λόγους, η «διπλή γλώσσα» είναι η γλώσσα που επιλέγουν οι κυβερνητικοί φορείς, για να «επικοινωνήσουν» με το κοινό στο οποίο απευθύνονται, δηλαδή να το παραπληροφορήσουν.

Μετά από τόσες θυσίες, τόση προσπάθεια και μελέτη, μετά την εμπειρία των αγανακτισμένων, την αναστροφή του όχι σε ναι, την εξαφάνιση ολόκληρων φράσεων όπως  το  «κούρεμα επονείδιστου χρέους» και την κατανόηση της σκοπιμότητας στην διαστροφή των λέξεων κατέληξα πως δεν μου αξίζει η «διπλή γλώσσα», πως με πνίγει, χρειάζομαι Οξυγόνο για να αναπνεύσω και εγώ και η χώρα μου. Τώρα που το “Δεν Πληρώνω” παραδόθηκε στην λήθη και όλοι πληρώνουν κανονικά (και αυξημένα) τα διόδια, υπόσχομαι στον εαυτό μου να συνεχίσω να είμαι ενεργός πολίτης υπογράφοντας ΜΟΝΟ συμφωνίες αλήθειας.

                           Λία Ρογγανάκη
               ΓΕΝΙΚΟΣ-ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟΣ ΙΑΤΡΟΣ
                    Επιμελήτρια ΚΥ Μουζακίου
                      Π.Ιατρείο Μητρόπολης