Νότα Μακρυγιάννη - Πλακιά: "40 μέρες χωρίς την Ευδοκία –Μυρτώ" ^Κύριο

Και τα ερωτηματικά που προκύπτουν είναι αμείλικτα και πολλά! Μια μάνα, ένας πατέρας, ένας αδελφός μια ολόκληρη κοινωνία αναρωτιούνται – γιατί; Να ρίξει κάποιος τις ευθύνες σε ένα φυσικό φαινόμενο; Αγγίζει τα όρια της γελοιότητας και κυρίως απαξιώνει εντελώς τον ανθρώπινο νου και τις ενέργειες που έπρεπε να γίνουν τόσο προληπτικά όσο και την ώρα του δυστυχήματος. Μήπως έφταιξε το ίδιο το θύμα; Σε αυτήν την περίπτωση οι αρμόδιοι φορείς για την προστασία των πολιτών αποδεικνύονται κατώτεροι των περιστάσεων. Το θύμα γίνεται εύκολος στόχος, γιατί δεν μπορεί να μιλήσει και να αποκρούσει όσα σκοπίμως ισχυρίζονται. Είναι γεγονός ότι βιάστηκαν να της αποδώσουν ευθύνες πριν ακόμη βρεθεί; Στόχος; για να ξεμπερδέψουν με αυτό το θέμα; Γιατί άραγε;

Όταν το απόλυτο σκοτάδι επικρατούσε, όταν οι κολόνες της ΔΕΗ είχαν καταρρεύσει, ενώ ήταν ακόμη ημέρα, όταν το ποτάμι μούγκριζε, έτοιμο να καταπιεί ολόκληρο το Μουζάκι, όταν η καταρρακτώδης βροχή έγινε κατακλυσμιαία και παρέσυρε βράχους, τεράστιους κορμούς δένδρων κι ό,τι υλικά έβρισκε στο διάβα της, όταν τα βουνά κατέβαζαν τόνους λάσπη, όταν δεν υπήρχε επικοινωνία λόγω βλάβης στο δίκτυο του ΟΤΕ και στα δίκτυα κινητής τηλεφωνίας, όταν οι οικογένειες περίμεναν με τα κεριά αναμμένα να επιστρέψουν από τη δουλειά τους τα παιδιά τους ,όταν κατέρρευσε ο δρόμος μπροστά στο ΚΥ και ο κατακλυσμός διέβρωνε διαρκώς το δρόμο, γιατί η πρόσβαση από τη γέφυρα ήταν επιτρεπτή τόσο για τα οχήματα όσο και για τους πεζούς; Δεν υπήρχαν κιγκλιδώματα, οχήματα, κάδοι σκουπιδιών …. να κλείσουν το δρόμο (από την είσοδο του Μαυρομματίου) που με μαθηματική ακρίβεια οδηγούσε στο θάνατο; Αν ο δρόμος ήταν απροσπέλαστος, θα ζούσε σήμερα η Ευδοκία μας; Γιατί δεν κλείστηκε ερμητικά και με κάθε δυνατό μέσο ο δρόμος ώστε να μην περνάει ούτε κουνούπι; Γιατί η γέφυρα δεν αποκλείστηκε από όλα τα περάσματα ώστε να μη θρηνήσουμε θύματα; Τι λοιπόν έπρεπε να συμβεί; μήπως η ανθρωποθυσία της Ευδοκίας – Μυρτώς;

Ποιος θα δώσει απαντήσεις σε όλα αυτά τα ερωτήματα που γίνονται ένα «κατηγορώ»; H Eυδοκία επέστρεφε από την εργασία της και ακολούθησε την πορεία που ακολουθούσε κάθε ημέρα. Δεν είχε καμιά ορατότητα προς το ΚΥ από το φαρμακείο της, ούτε οποιαδήποτε ενημέρωση! Εντελώς ανυποψίαστη για την κατάρρευση του δρόμου μπροστά στο ΚΥ πήρε το δρόμο προς το σπίτι της. Πού ακριβώς ευθύνεται; Κάθε σκόπιμος ισχυρισμός περί ευθύνης του θύματος πέφτει στο κενό! Ένα δριμύτατο «κατηγορώ» πλανάται γύρω μας! Η Μνήμη της αγαπημένης και αδικοχαμένης Ευδοκίας – Μυρτώς ζητά απεγνωσμένα δικαιοσύνη!

Νότα Μακρυγιάννη - Πλακιά