Τέλος εποχής: Ο Κριστιάνο Ρονάλντο αποσύρεται από την εθνική Πορτογαλίας (+Βίντεο) ^Κύριο

Ολόκληρο το μήνυμα του Κριστιάνο Ρονάλντο:

«Στον λαό της Πορτογαλίας, έφτασε η ώρα να επιστρέψω τη φανέλα με το νούμερο 7 της εθνικής μας ομάδας. Ποτέ δεν ένιωσα ότι μου ανήκε αποκλειστικά. Όμως, για 23 χρόνια, είχα το προνόμιο και την ευθύνη να τη φοράω, να την υπερασπίζομαι και να τη μεταφέρω μαζί μου σε γήπεδα σε όλο τον κόσμο. Σήμερα, ήρθε η ώρα να την παραδώσω στο μέλλον. Δεν ήταν μια εύκολη απόφαση, γιατί ορισμένες επιλογές δεν γίνονται μόνο με το μυαλό - γίνονται και με την καρδιά.

Ένα ταξίδι που ξεκίνησε τον Αύγουστο του 2003 και άλλαξε τη ζωή μου για πάντα, φτάνει στο τέλος του. Όταν κοιτάζω πίσω και αναλογίζομαι όλα όσα έζησα με την εθνική ομάδα, δεν βλέπω μόνο αγώνες, γκολ, ρεκόρ ή τρόπαια. Βλέπω ανθρώπους. Βλέπω μετανάστες που, για 90 λεπτά, ένιωσαν την Πορτογαλία λίγο πιο κοντά. Βλέπω εκατομμύρια Πορτογάλους, τους οποίους δεν γνώρισα ποτέ προσωπικά, κι όμως υπήρξαν κομμάτι της ζωής μου. Γιατί, στο τέλος, το ποδόσφαιρο είναι κάτι πολύ περισσότερο από ένα απλό παιχνίδι. Το ποδόσφαιρο αφορά τους ανθρώπους.

Σε όλη τη διάρκεια της καριέρας μου στην εθνική ομάδα, προσπάθησα να ξεπεράσω τα όριά μου. Ήθελα να κερδίζω, ήθελα να είμαι ο καλύτερος, ήθελα να γράψω ιστορία. Πάντα είχα απαιτήσεις από τον εαυτό μου. Πάντα ήθελα περισσότερα· πάντα πίστευα ότι μπορούσαμε να φτάσουμε ακόμα πιο μακριά. Και έδωσα ό,τι είχα για αυτή τη φανέλα.

Υπήρξαν τέλεια απογεύματα και βραδιές, υπήρξαν νίκες που δεν θα ξεχάσω ποτέ, υπήρξαν...» ...ήττες που ακόμα βρίσκω ...δύσκολο να το ανακαλέσω ακόμα και σήμερα. Κι εγώ απέτυχα, κι εγώ υπέφερα. Υπήρξαν στιγμές που δεν μπόρεσα να δώσω στον πορτογαλικό λαό αυτό που τόσο βαθιά επιθυμούσε. Όμως, δεν τα παράτησα ποτέ. Και, πάνω απ’ όλα, δεν έπαψα ποτέ να νιώθω περήφανος που εκπροσωπώ την Πορτογαλία.

Με το πέρασμα των χρόνων, έμαθα μερικές πολύ απλές αλήθειες. Τα γκολ σβήνουν από τη μνήμη, τα τρόπαια μένουν στα μουσεία και τα ρεκόρ, αργά ή γρήγορα, καταρρίπτονται. Υπάρχει, ωστόσο, κάτι που ο χρόνος δεν μπορεί ποτέ να σβήσει: τη θέση που κατέχουμε στις καρδιές των ανθρώπων. Αν σας χάρισα ποτέ ευτυχία αν ένα δικό μου γκολ σάς έκανε να αγκαλιάσετε κάποιον, να αφήσετε στην άκρη μια έγνοια ή να νιώσετε περηφάνια για τη χώρα μας- τότε όλα άξιζαν τον κόπο. Γιατί και αυτό σημαίνει να είσαι Πορτογάλος: υποφέρουμε μαζί, σηκωνόμαστε μαζί και πιστεύουμε ξανά.

Η Πορτογαλία θα χρειάζεται πάντα νέους ανθρώπους που ονειρεύονται, παίκτες που δεν τα παρατούν ποτέ και νέες γενιές που πιστεύουν ότι είναι δυνατόν να φτάσουν εκεί που δεν έχει φτάσει κανείς στο παρελθόν. Διότι ένα έθνος που συνεχίζει να αναδεικνύει νέους ήρωες είναι ένα έθνος που δεν σταματά ποτέ να πιστεύει στον εαυτό του.

Στους συμπαίκτες μου στην εθνική ομάδα, θέλω να απευθύνω μια ξεχωριστή κουβέντα: σας ευχαριστώ για κάθε σπριντ, κάθε αγκαλιά, κάθε συζήτηση και κάθε στιγμή σιωπής πριν πατήσουμε στο γήπεδο. Σας ευχαριστώ για κάθε νίκη που πανηγυρίσαμε μαζί και για κάθε ήττα που μας έκανε πιο δυνατούς. Ήταν προνόμιο για μένα να είμαι αρχηγός σας -αλλά κανένας αρχηγός δεν βαδίζει μόνος. Είστε όλοι κομμάτι της δικής μου ιστορίας.

Σε όλους τους προπονητές, τους παράγοντες, τους γιατρούς, τους φυσικοθεραπευτές, τους φροντιστές, το προσωπικό και τους πολλούς άλλους που εργάστηκαν στο πλευρό μου όλα αυτά τα χρόνια -σας ευχαριστώ, πραγματικά. Πολλοί από εσάς δεν φανήκατε ποτέ στις φωτογραφίες, κι όμως, χωρίς εσάς, καμία από αυτές τις εικόνες δεν θα ήταν δυνατή.

Στην οικογένειά μου, σας ευχαριστώ που μοιραστήκατε αυτό το όνειρο μαζί μου. Σας ευχαριστώ που κατανοήσατε τις απουσίες μου, τις θυσίες που έγιναν και τις στιγμές που η εθνική ομάδα έπρεπε να καταλάβει έναν χώρο που ανήκε και σε εσάς. Αν έφτασα μέχρι εδώ, είναι επειδή βαδίζαμε πάντα χέρι-χέρι. Και στον ποर्तugαλικό λαό, σε όλους τους Πορτογάλους που βρίσκονται διασκορπισμένοι σε κάθε γωνιά του πλανήτη, θέλω να πω κάτι τελευταίο. Υπάρχει μια εικόνα που θα κρατήσω για πάντα μέσα μου: η στιγμή που ακούγεται ο εθνικός ύμνος. Κοιτάζω γύρω μου και βλέπω τους συμπαίκτες μου, βλέπω τις κερκίδες, βλέπω παιδιά, μητέρες, πατέρες και παππούδες. Βλέπω Πορτογάλους που ταξίδεψαν από τόσο μακριά μόνο και μόνο για να είναι εκεί. Και σε αυτά τα λίγα λεπτά, οι διαφορές μας εξαφανίζονται. Δεν υπάρχουν σύλλογοι, χρώματα, κοινωνικές τάξεις, επαγγέλματα ή διαφορετικές απόψεις, υπάρχει μόνο ένα πάθος: η Πορτογαλία.

Αυτό είναι το συναίσθημα που θα κουβαλάω μαζί μου για την υπόλοιπη ζωή μου. Σήμερα, το ταξίδι μου στους αγωνιστικούς χώρους με την εθνική ομάδα φτάνει στο τέλος του. Φεύγω με το κεφάλι ψηλά, περήφανος για τη διαδρομή που διένυσα και με τη βεβαιότητα ότι έδωσα ό,τι είχα για την Πορτογαλία. Όμως, δεν θα πάψω ποτέ να είμαι ένας από εσάς θα συνεχίσω να αγωνιώ, να εμψυχώνω και να πανηγυρίζω κάθε νίκη της Πορτογαλίας, όπως έκανα πάντα.

Αφιέρωσα τη ζωή μου προσπαθώντας να γίνω ο καλύτερος παίκτης στον κόσμο. Σήμερα, συνειδητοποιώ ότι η μεγαλύτερη νίκη μου ήταν η τιμή να εκπροσωπώ την καλύτερη χώρα στον κόσμο. Σας ευχαριστώ για αυτά τα 23 χρόνια. Σας ευχαριστώ που πιστέψατε σε εμένα. Σας ευχαριστώ που μου επιτρέψατε να ζήσω ένα όνειρο, το οποίο ξεκίνησε όταν ήμουν ακόμα ένα παιδί στη Μαδέρα, κυνηγώντας μια μπάλα. Η φανέλα με το νούμερο 7 παραμένει, αλλά η περηφάνια που τη φόρεσα θα είναι για πάντα δική μου. Η Πορτογαλία θα είναι πάντα κομμάτι του εαυτού μου. Αντίο. Κριστιάνο Ρονάλντο.». 

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ