Πανελλαδικές εξετάσεις: «Η βαθμολογία δεν είναι ετυμηγορία» – Πώς γονείς και μαθητές διαχειρίζονται την απογοήτευση ^Κύριο

Η επισήμανση ανήκει στη συμβουλευτική ψυχολόγο-ψυχοθεραπεύτρια (PsyD, MSc) με ειδίκευση στην Γνωσιακή Συμπεριφοριστική Θεραπεία Ιωάννα Θεοδωρακοπούλου, η οποία σε συνέντευξη της στο Πρακτορείο Fm και στην Τάνια Μαντουβάλου αναλύει πώς μπορεί μία οικογένεια να διαχειριστεί την αποτυχία στις Πανελλαδικές, οι βαθμολογίες των οποίων ανακοινώθηκαν την περασμένη Πέμπτη. Οι γονείς δεν χρειάζεται να εστιάζουν σε αυτό που συμβαίνει, λέει η κ. Θεοδωρακοπούλου, για να συμπληρώσει στη συνέχεια ότι είναι σημαντικό να αποφύγουν το πολύ σύνηθες «όλα γίνονται για κάποιο λόγο». Απευθυνόμενη στους ίδιους, υπογραμμίζει: «Δεν τελείωσε ο κόσμος όλος, δεν έχουμε να ασχοληθούμε μόνο με τις εξετάσεις. Σίγουρα υπάρχουν και στιγμές στο σπίτι, θέματα στην οικογένεια, διακοπές και άλλοι ρόλοι, στους οποίους τα παιδιά καλούνται να ενεργοποιηθούν. Δεν είναι μόνο οι βαθμοί, ή σε ποια σχολή θα είναι τον Σεπτέμβριο».

Δεν θέλουμε παιδιά που δεν στεναχωριούνται, θέλουμε παιδιά που δεν καταρρέουν

Όσον αφορά τα συναισθήματα των μαθητών η διακεκριμένη ψυχολόγος αναφέρει, ότι συνήθως παρατηρείται παραίτηση. «Τα παιδιά απομονώνονται, αισθάνονται ότι σαν να τελείωσαν όλα τη δεδομένη χρονική περίοδο που συγκρίνονται και με τις επιδόσεις των άλλων παιδιών. Η απογοήτευση μπορεί να είναι ανησυχητική, αλλά η στεναχώρια που θα έρθει είναι φυσιολογική και δεν θέλουμε παιδιά που δεν στεναχωριούνται, θέλουμε παιδιά που όταν το συμπέρασμα που βγάζουν για τον εαυτό τους είναι λίγο δύσκολο, δεν καταρρέουν». Πόσο ενοχλητικά γίνονται άραγε τα social media όταν ένας μαθητής δεν έχει πετύχει το στόχο, ενώ άλλοι την ίδια στιγμή ανακοινώνουν την επιτυχία, είτε οι ίδιοι, είτε οι γονείς; «Σίγουρα είναι ενοχλητικό, αλλά την ίδια στιγμή δεν είναι αυτό που εκείνη την περίοδο επηρεάζει καθοριστικά, όπως είναι η στάση της οικογένειας. Αν ξέρω ότι στην οικογένειά μου αυτό είναι ένα σημείο αναφοράς και όχι το βασικό σημείο αναφοράς, ναι εντάξει, θα με ενοχλήσει λίγο, αλλά μία ώρα, δύο ώρες και μετά θα περάσει, όταν έχω βγει από το διαδίκτυο».

Πότε αναζητούμε βοήθεια

Πότε η απογοήτευση ενός εφήβου θα πρέπει να ανησυχήσει τους γονείς και να τους οδηγήσει στην αναζήτηση βοήθειας από επαγγελματία ψυχικής υγείας, ερωτάται η ειδικός. «Εγώ θα έλεγα να αγκαλιάσουμε τη στεναχώρια. Και όταν βλέπουμε ότι η παραίτηση που προανέφερα, η απομόνωση ή και αυτή η αίσθηση του παιδιού ότι δεν υπάρχει κάτι άλλο τώρα, συνεχίζουν και το παιδί δεν θέλει να βγει έξω, παρακολουθεί τα νούμερα και κοιτάει να δει ποιοι πέρασαν και ποιοι όχι, θα ήταν καλό εμείς πρώτα, ως ενήλικες, να αναζητήσουμε μια συμβουλευτική γονέων. Γιατί προφανώς βοηθούμε το παιδί μας να υπερεστιάσει εκεί, γιατί δεν του έχουμε δώσει άλλους ρόλους. Οπότε λίγη βοήθεια χρειάζεται. Όχι να στείλουμε το παιδί εξαρχής. Να πάμε εμείς και αν χρειαστεί και το παιδί θα μας το πει».

Δεν χάνουμε το παιδί μας επειδή δεν τα κατάφερε

Πώς μπορούν οι γονείς να διαχειριστούν τη δική τους απογοήτευση ώστε να μη τη μεταφέρουν στα παιδιά τους, είναι το επόμενο ερώτημα που τέθηκε στην ψυχοθεραπεύτρια; Η διαχείριση της αίσθησης αποτυχίας, γιατί δεν είναι αποτυχία, ξεκινάει όταν σταματάμε να τη μεταφράζουμε ως προσωπική αποτυχία. Αν καταφέρουμε στο μυαλό μας, αυτό να μην το μεταφράσουμε ως κάτι τέτοιο, θα δεχτούμε και τη στεναχώρια μας, γιατί είναι πραγματική. Μετά θα μπορούμε να αποσυνδέσουμε το αποτέλεσμα από την ταυτότητα του παιδιού μας και να αρχίζουμε να βλέπουμε και τις επόμενες επιλογές. Άρα μόλις ηρεμήσουμε και ησυχάσουμε και δούμε ότι δεν τελείωσε τίποτα, δεν ξεκινάει τίποτα, ήταν απλά μια περίοδος και συνεχίζουμε να είμαστε μαζί, δεν χάνουμε το παιδί μας τώρα γιατί δεν τα κατάφερε, δεν κερδίζουμε το παιδί μας επειδή τα κατάφερε. Είναι πολύ σημαντικό να απογαλακτιστούμε κι εμείς από τα παιδιά μας για να μην συνδεόμαστε και με τα αποτελέσματά τους». Τι θα λέγατε σε έναν μαθητή που βιώνει αυτό το αίσθημα αποτυχίας; «Είναι πολύ σημαντικό να μην πάρει τη βαθμολογία και να τη μετατρέψει σε απόφαση για τον εαυτό του. Το αποτέλεσμα είναι μια πληροφορία, δεν είναι ετυμηγορία. Η ζωή είναι δική του. Όσο πιο πολύ αγκαλιάζει αυτό που εκείνος θεωρεί αποτυχία, τόσο πιο εύκολα θα βρει και τον τρόπο να κινηθεί προς την επιτυχία του. Δεν χρειάζεται να μεγαλώνουμε παιδιά που όταν αποτυχάνουν σταματούν να πιστεύουν ότι έχουν αξία».

πηγη: ΑΠΕ-ΜΠΕ