Ψήφισμα της Συγκλήτου του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας

Η επαρκής κρατική χρηματοδότηση των Πανεπιστημίων αποτελεί συνταγματική υποχρέωση της Πολιτείας. Την τελευταία δεκαετία βρίσκεται σταθερά σε χαμηλά επίπεδα, αλλά φέτος καθίσταται ιδιαίτερα προβληματική με την εφαρμογή του μέτρου 80% - 20% σε ό,τι αφορά στον προϋπολογισμό των Ιδρυμάτων. Το μέτρο αυτό, σε συνδυασμό με την σημαντική αύξηση του κόστους της ενέργειας, δυσκολεύει τα Ιδρύματα να ανταπεξέλθουν ακόμα και στις στοιχειώδεις λειτουργικές τους δαπάνες, ωθώντας τα σε οικονομική ασφυξία. Η υιοθέτηση του μέσου όρου των τιμών των δεικτών για την αποτίμηση της επίδοσης των Ιδρυμάτων και την εν συνεχεία απόδοση (ή μη) του 20% του προϋπολογισμού τους σε αυτά, συνιστά ένα μέτρο επιθετικής οικονομικής πολιτικής απέναντι στα Πανεπιστήμια. Κι αυτό γιατί δεν ορίζονται σταθερά και μετρήσιμα μεγέθη ακαδημαϊκής επίδοσης τα οποία θα μπορούσαν να πετύχουν όλα τα Ιδρύματα, αλλά σχετικοποιείται η επίδοση του κάθε ενός έναντι των άλλων, δημιουργώντας έτσι τεχνητές επικοινωνιακές συνθήκες για κατάργηση/συγχώνευση Τμημάτων/Ιδρυμάτων και τελικά την αναδιαμόρφωση/συμπίεση του πανεπιστημιακού χάρτη της χώρας.

Οι «νέες» θέσεις μελών ΔΕΠ που δόθηκαν στα Πανεπιστήμια, αποτελούν υποχρέωση του Υπουργείου στη βάση της κείμενης νομοθεσίας, αφού αντιστοιχούν στις συνταξιοδοτήσεις συναδέλφων/ισσών του ακαδ. έτους 2019-2020 και σε καμιά περίπτωση δεν καλύπτουν τις πραγματικές ανάγκες των Ιδρυμάτων. Το επί πολλά έτη πάγωμα των προκηρύξεων νέων θέσεων ΔΕΠ, καθώς και τεχνικού και διοικητικού προσωπικού, έχει οδηγήσει τα Ιδρύματα σε οριακό σημείο. Οι ανάγκες για προσλήψεις είναι αναμφισβήτητες, ενώ η συνέχιση της εύρυθμης λειτουργίας των Ιδρυμάτων οφείλεται αποκλειστικά και μόνο στις άοκνες προσπάθειες του μεγαλύτερου μέρους των μελών της πανεπιστημιακής κοινότητας. Το Υπουργείο οφείλει να εξασφαλίσει τους αναγκαίους πόρους για την προκήρυξη νέων θέσεων μόνιμου προσωπικού στα Ιδρύματα. 

Η εμμονή του Υπουργείου στο θέμα της «ασφάλειας» των Ιδρυμάτων φαίνεται ότι εκφράζεται έμπρακτα και πέραν των τειχών τους. Η κατ’ εντολή του Υπουργείου αστυνομική κινητοποίηση για τον αυταρχικό αποκλεισμό -και τον αναίτιο ξυλοδαρμό- των φοιτητών/τριών ώστε να μην μπορέσουν να καταθέσουν τις απόψεις τους στην προαναφερόμενη Σύνοδο Πρυτάνεων, απέχει παρασάγγας από διαδικασίες διαλόγου, επιχειρηματολογίας και ανταλλαγής απόψεων που χαρακτηρίζουν πανεπιστημιακές διαδικασίες και συνιστούν συστατικό στοιχείο της ακαδημαϊκής λειτουργίας.