2ο ΕΠΑΛ Καρδίτσας: Θλιβερή ημέρα μνήμης για την τραγωδία των Τεμπών – Μια υπόσχεση ζωής για τον Τάσο Κουτσόπουλο ^Κύριο

Το Πάθος που Ενώνει και ο Κώδικας του Σεβασμού

Η εκδήλωση ξεκίνησε με την παρουσίαση ενός οράματος για έναν αθλητισμό που αποτελεί πολιτισμό και όχι πεδίο μάχης. Μέσα από το πρίσμα της «Ημέρας Φιλάθλου», τονίστηκε ότι το πάθος για τα χρώματα της κάθε ομάδας πρέπει να συμβαδίζει με τον απόλυτο σεβασμό στον αντίπαλο, καθώς «χωρίς αντίπαλο, δεν υπάρχει αγώνας». Οι μαθητές έστειλαν ένα ηχηρό μήνυμα κατά της βίας, υπενθυμίζοντας ότι «στο γήπεδο είμαστε αντίπαλοι για 90 λεπτά, αλλά άνθρωποι για μια ζωή».

«Μάθημα Αξιοπρέπειας» για τον Τάσο
 Η δεύτερη ενότητα της ημέρας ήταν αφιερωμένη στον δικό μας Τάσο. Σε ένα «Μάθημα Αξιοπρέπειας», οι μαθητές όλων των τομέων του σχολείου ένωσαν τις φωνές τους:

• Ο Τομέας Γεωπονίας μίλησε για τον Τάσο που «δεν τον άφησαν να ανθίσει».
• Ο Τομέας Υγείας τόνισε την αξία της ανθρώπινης ζωής.
• Οι Τομείς Οικονομίας, Πληροφορικής και Εφαρμοσμένων Τεχνών κατήγγειλαν την αδιαφορία και μετέτρεψαν την τέχνη τους σε πανό διαμαρτυρίας και αλήθειας.

Με δάκρυα στα μάτια, ακούστηκε το ποίημα «Γράψε, άνθρωπε», μια υπόσχεση ότι τα ονόματα των 57 δεν θα γίνουν ποτέ απλοί αριθμοί, αλλά θα ζουν στην ψυχή μας ως όνειρα που χάθηκαν στις ράγες. Απαγγέλθηκαν και τα ποιήματα που γράφτηκαν από τους μαθητές του ΕΠΑΛ για τις εκδηλώσεις μνήμης της 1^ης κα 2^ης χρονιάς, στις οποίες το σχολείο μας συμμετείχε με συγκίνηση και αίσθημα αγάπης προς τον Τάσο.

Δενδροφύτευση και Αίτημα για το «Πάρκο του Τάσου»Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες η καρδιά βαραίνει και ο νους θυμάται, αν και είναι δύσκολο να χωρέσει αυτό που έγινε! Ο Τάσος ήταν παιδί μας , μαθητής του 2^ου ΕΠΑΛ. Οι μαθητές μας δεν ξεχνούν και ζητούν κάτι λίγο αλλά και κάτι τόσο πολύ: Να γίνει το Πάρκο του Τάσου.  Το Πάρκο της νιότης που χάθηκε τόσο άδικα, τόσο γρήγορα, τόσο σκληρά! Το Πάρκο του Τάσου, της ζωής.

Το σχολείο μας προωθεί επίσημο αίτημα προς τους αρμόδιους φορείς για την υιοθέτηση του οικοπέδου απέναντι από το σχολικό συγκρότημα, με σκοπό τη μετατροπή του σε «Πάρκο Τάσου Κουτσόπουλου».

Στόχος μας είναι ο χώρος αυτός να αποτελέσει ένα ζωντανό κύτταρο πρασίνου και περισυλλογής, όπου η μνήμη του Τάσου θα παραμένει φωτεινή, θυμίζοντάς μας ότι «καμία φανέλα και κανένα αποτέλεσμα δεν αξίζει περισσότερο από μια ανθρώπινη ζωή».

«Τάσο… Είμαστε εδώ. Δεν ξεχνάμε.»

Ως έμπρακτη κίνηση μνήμης και ελπίδας, πραγματοποιήθηκε δενδροφύτευση μιας ελιάς στον προαύλιο χώρο του σχολείου, σύμβολο ειρήνης και αιωνιότητας για τον Τάσο.

2ο Ημερήσιο ΕΠΑΛ Καρδίτσας

Τάσο… Είμαστε εδώ

Γράψε, άνθρωπε
ότι εμείς δεν πρέπει να ξεχάσουμε…

Γιατί όταν ξεχνάς,
είναι σαν να χάνεις ξανά.

Δες μας, Τάσο.
Είμαστε εδώ. Σε θυμόμαστε.
Στεκόμαστε ο ένας δίπλα στον άλλον.

Εδώ για τους 57. Πες τους πως είμαστε εδώ

Γράψε, άνθρωπε
Γράψε, πως τα ονόματά τους
ζουν στα χείλη μας.

Πες τους
πως δεν ήταν αριθμοί.
Γράψε ότι ήταν όνειρα, ήταν ζωή
που χάθηκε στις ματωμένες ράγες

Γράψε, άνθρωπε,
πως ο πόνος έγινε δύναμη.
Πως τα δάκρυα έγιναν φωνή.
Πως δεν θα το αφήσουμε να σβήσει.

Να ακούσουν οι 57
πως αγωνιζόμαστε για δικαιοσύνη.
Μέχρι το τέλος.
Χωρίς φόβο.
Χωρίς σιωπή.

Γράψε κι αυτό…για μια υπόσχεση:

Δεν θα ξεχάσουμε.
Δεν θα σταματήσουμε.
Μέχρι να ρθει το φως. 

Μαύρος  Φλεβάρης…

Φλεβάρης και τα δέντρα έκλαψαν. Το χώμα δάκρυσε. Οι πέτρες ράγισαν.

Τρία περιστέρια  πέταξαν προς την αιωνιότητα απ΄ τη μεριά της Καλαμπάκας.

Απ΄ της  Καρδίτσας τα μέρη  δυό παλικάρια έχασαν τη ζωντανή ανάσα τους.

  Μαζί τους  πενήντα δυό  νεανικές ψυχές  έτρεξαν στον πιο γρήγορο δρόμο του τέλους.

Τάσο, δεν ήρθαν τα χιόνια φέτος! Έλιωσαν στην είδηση του κακού, έγιναν νερό να σβήσουν τον πόνο. Δεν το κατάφεραν.

Τάσο, ο νέος που χτύπησες ευγενικά στην πλάτη την ώρα της χαράς του σαββατόβραδου,

δε θα ξεχάσει το καθάριο βλέμμα σου, το ήρεμο χαμόγελό σου, τη λάμψη του προσώπου σου μέσα στο πλήθος…

Βάγιο, να προσέχεις το συμμαθητή μας. Είσαι ο μόνος  απ΄ την  πόλη του, τον τόπο του,

μη και φοβάται τη μοναξιά , την ερημιά, το κρύο, το μαύρο χώμα.

Βάγιο, δείξε τους φονιάδες με το χέρι σου! Δειξ΄ τους και άσε  το στίγμα σου πάνω τους

Για να πέσει βαρύ σαν βράχος στην παγωμένη ψυχή τους μη και δουν το κακό που  ‘κάναν

Μη και πάψουν να το κάμουν κι άλλη φορά.

Φλεβάρης και τα δέντρα έκλαψαν. Το χώμα δάκρυσε. Οι πέτρες ράγισαν.

Μακάρι να μπορούσα…. 

Μακάρι να μπορούσα να αλλάξω τη στιγμή

Να γυρίσω το χρόνο πίσω

Να μην υπάρχουν τα αμέτρητα «γιατί»…

Να υπάρχουν  μόνο τα παιδιά,

να ταξιδεύουν τη ζωή τους σε σταθμούς και σε δρόμους

σε σχέσεις και αγάπες, σε όνειρα και ελπίδες, σε φίλους και γονείς

και να αργήσει πολύ να κοπεί το νήμα τους

όταν γέροι πια θα αράξουν στο νησί τους…

Σκληρή φωτιά

η πιο σκληρή φωτιά είναι εκείνη που καίει αθώα σώματα

η πιο σκληρή φωτιά είναι η λάβα της απώλειας

η πιο σκληρή φωτιά είναι τα άδεια χέρια , οι άδειες αγκαλιές, το άδειο βλέμμα

η πιο σκληρή φωτιά καίει  κάθε   ξημέρωμα που φέρνει πάλι  τον πόνο  ίδιο και  δυνατό

η πιο σκληρή φωτιά είναι ο θάνατος του παιδιού… την ώρα που γελά με τη ζωή.

Παιδιά στο τρένο 

Δεν ακουγόταν πια φωνή…

Μονάχα τα σίδερα που σπίθιζαν

Και οι φλόγες που μάνιαζαν.

Την άλλη μέρα θα καθαρίσουν

Ό,τι  απέμεινε από ‘κείνους.

Θα γίνουν όλα όπως πρέπει…

Ο κόσμος θα  ‘χει βρει

Ξανά τα όριά του

Χωρίς αμέτρητους πλανήτες

Και σύμπαντα και γαλαξίες

Όλα και πάλι θα πορεύονται

Σαν πρώτα … σιωπηλά

Σαν πρώτα … μετρημένα.

Κανείς δε θα οσφραίνεται

Τα χέρια των αγγέλων

Όταν αόρατα και συνετά

Θα συνεχίσουν

Να φέρνουν  τα κρίνα…

Σ’ αυτά τα παιδιά που

Δε θα ταξιδέψουν ξανά

Στον απέραντο χάρτη της ζωής τους.