«Αθάνατοι» οι ήρωες μαχητές του Υψώματος 731 - Η Καρδίτσα τίμησε την επέτειο αποδίδοντας τιμές στους γενναίους υπερασπιστές του (+Φωτο +Βίντεο) ^Κύριο

Επίκεντρο του εορτασμού ήταν ο Ιερός Μητροπολιτικός Ναός των Αγ. Κωνσταντίνου και Ελένης, όπου μετά τη θεία Λειτουργία τελέστηκε δοξολογία χοροστατούντος του Σεβασμιοτάτου Μητροπολίτη κ. Τιμόθεου.

Για τα γεγονότα της επετείου μίλησε εντός του Ιερού Ναού ο Πρόεδρος του Συνδέσμου Εφέδρων Αξιωματικών Ν. Καρδίτσας κ. Ιωαν. Ντενησιώτης αναδεικνύοντας τη γενναία όσο και άνιση μάχη που έδωσαν οι Καρδιτσιώτες και Τρικαλινοί που συγκροτούσαν το 5ο Σύνταγμα Πεζικού για να κρατήσουν το Ύψωμα 731, από την προέλαση των Ιταλικών δυνάμεων των 25 Μεραρχιών και 140.000 ανδρών.

«Τιμούμε σήμερα την αρετή του Έλληνα πολεμιστή. Τιμούμε τον Άγνωστο Στρατιώτη της διπλανής πόρτας. Τιμούμε τις νέες Θερμοπύλες που έλαβαν χώρα στη Βόρεια Ήπειρο, στο έπος του ΄40. Τιμούμε το θάρρος και τον ηρωισμό των παππούδων μας, των δικών μας Ηρώων, που στάθηκαν αγέρωχοι στη λάμψη του ιταλικού στρατού και πολέμησαν για την πατρίδα, τη θρησκεία και την οικογένεια. Το έπος του ΄40 αποτελεί μια από τις ενδοξότερες σελίδες του Έθνους μας. Υπήρξαν μορφές την εποχή εκείνη που έβλεπαν τα σύννεφα του πολέμου και προετοίμασαν με τα λιγοστά μέσα, που διέθετε η πατρίδα μας, Λαό και Στρατό. Πίστεψε στη νίκη ο Ελληνικός Στρατός και μετά το αρχικό μούδιασμα αναλαμβάνει την πρωτοβουλία των κινήσεων στο μέτωπο της Ηπείρου.

Από την 14η Νοεμβρίου του 1940 ο Ελληνικός Στρατός αρχίζει την φοβερή του αντεπίθεση και με τη λέξη «αέρα» καταφέρνει να απελευθερώσει για μία φορά ακόμη την Βόρεια Ήπειρο. Κορυτσά, Κλεισούρα, Μοσχόπολη, Άγιοι Σαράντα, Αργυρόκαστρο, Δερβιτσάνη, Χειμάρρα είδαν τον Ελληνικό Στρατό ως λυτρωτή. Το πολεμικό μέτωπο σταθεροποιήθηκε την 10η Ιανουαρίου το 1941.

Ο Μουσολίνι αλλάζει για τρίτη φορά τον αρχιστράτηγό του. Το Β΄ Σώμα Στρατού των Ιταλών από 9 Φεβρουαρίου του 1941 ετοιμάζεται πυρετωδώς για την εαρινή επίθεση. Τέσσερις πάνοπλες Ιταλικές Μεραρχίες και δύο Τάγματα μελανοχιτώνων είχαν αποστολή να ξεριζώσουν το 731 που φάνταζε ως ακίδα στο μάτι τους. Το ύψωμα 731 κατείχε το 2ο Τάγμα του 5ου Συντάγματος της 1ης Μεραρχίας του Ελληνικού Στρατού.

Η ανθρωπογεωγραφία των υπερασπιστών ήταν από Καρδίτσα και Τρίκαλα. Άνθρωποι καθημερινοί, άνθρωποι φιλήσυχοι, άνθρωποι όμως με «πιστεύω», ιδεώδη και τιμή. Αυτά ακριβώς τα χαρακτηριστικά τους ενεργοποιήθηκαν μετά την άδικη και άνανδρη επίθεση των Ιταλών την 28η 0κτωβρίου του 1940.

Η Ελληνική Στρατιωτική Διοίκηση έχει ανιχνεύσει τις προετοιμασίες του Ιταλικού στρατού για την εαρινή του επίθεση. Οι έμπειροι Αξιωματικοί μας έχουν καταλάβει την αξία του υψώματος 731.Γνωρίζουν ότι αν χαθεί από τα Ελληνικά όπλα το μέτωπο θα σπάσει. Ετοιμάζουν επαγγελματικά την άμυνα τους και την εμπιστεύονται στους Δυτικοθεσσαλούς. Όλοι διαισθάνονται την ιστορική στιγμή στην οποία είναι πρωταγωνιστές και έχουν αποφασίσει η ερμηνεία τους να αντάξια των προγόνων τους.

Η διαταγή του Συντάγματος προς τον επικεφαλής του 731 Ταγματάρχη , Δημήτριο Κασλά είναι σαφής: «επί των θέσεων που έχει καταλάβει το τάγμα θα πρέπει να αμυνθεί μέχρις εσχάτων».

Η απάντηση του Έλληνα Αξιωματικού, του Έλληνα πολεμιστή, είναι γεμάτη αυτοπεποίθηση «οτιδήποτε κι αν συμβεί, δε θα εγκαταλείψω το 731 κι έχω την πεποίθηση ότι δε θα περάσουν οι Ιταλοί».

Από πού πηγάζει αυτή η αγέρωχη απάντηση; Φυσικά από την ελληνική κοινωνία της εποχής. Αυτήν την κοινωνία που γαλούχησε τόσους και τόσους ήρωες.

Το πρωί της 9ης Μαρτίου 1941 ξημερώνει. Δε θα είναι συνηθισμένο. Ο Έλληνας στρατιώτης θα δεχθεί ένα ανηλεές σφυροκόπημα από αεροσκάφη, πυροβολικό και όλμους του εχθρού. 100.000 οβίδες πέφτουν επί του υψώματος. Το αναγκάζουν να χαμηλώσει έξι μέτρα. Ο Έλληνας όμως στρατιώτης αντίθετα ,ψηλώνει ,ατσαλώνει. Στη κόλαση επί γης που δημιούργησαν οι Ιταλοί, εκεί που ο βράχος γίνεται άμμος, εκεί που η μυρωδιά της καμένης σάρκας και της πυρίτιδας καίνε τα ρουθούνια, εκεί που οι Ιταλοί νομίζουν ότι τίποτα ζωντανό δεν υπάρχει, ξεπροβάλλουν οι Μαραθωνομάχοι, οι Σαλαμινομάχοι, ξεπροβάλλει θαρρείς ο Βασιλεύς της Σπάρτης Λεωνίδας, λένε ξανά ΟΧΙ στους επιτιθέμενους Ιταλούς.

Με σφαίρες, χειροβομβίδες και ξιφολόγχες αναγκάζουν τους Ιταλούς σε συνεχείς ήττες.

Και τώρα ας αναλογιστούμε! Υπάρχει σήμερα κίνδυνος; Είμαστε λαός της τελευταίας στιγμής; Μπορούμε να ενεργοποιήσουμε όλα τα θετικά μας χαρακτηριστικά αρκεί να βρεθεί η λογική φωνή. Η φωνή που θα μας ενώσει και όχι που θα μας διχάσει. Η φωνή του «εμείς» και όχι του «εγώ».

Δυστυχώς, αυτοί που αποφασίζουν για εμάς, χωρίς εμάς, μας παρουσιάζουν ως πανάκεια την παγκοσμιοποίηση. Μας κρύβουν όμως εντέχνως και με το δολοπλόκο λόγο των μυημένων ότι η νέα τάξη πραγμάτων δε θέλει σύνορα, άρα όχι πατρίδα, δε θέλει θρησκεία, δε θέλει οικογένεια. Είναι δύσκολο να ισορροπήσουμε στα «πιστεύω» μας και στα «θέλω» των μεγάλων, αλλά πιστεύω σε αυτόν τον λαό και είμαι πεπεισμένος ότι το Ελληνικό φως, θα υπερισχύσει στο γκρίζο και στη σκόνη, που προσπαθεί να μας καταβάλει. Είμαστε χώρα κι όχι χώρος.

Ας φτιάξουμε κι εμείς τις αλεπότρυπές μας, όπως οι παππούδες μας στο 731 για να γλιτώσουμε την επίθεση και στο τέλος αυτής, ας κάνουμε την αντεπίθεσή μας. Άντεξε ο Έλληνας μαχητής στο 731. Άντεξε για δεκαπέντε ημέρες, συνεχείς επιθέσεις. Το θαύμα έγινε. Επικράτησε το δίκαιο στο άδικο. Αυτό ακριβώς τιμούμε σήμερα.

Τιμούμε στο πρόσωπο των συμπατριωτών μας το μεγαλείο της Ελληνικής Ψυχής, τα κατορθώματα των λίγων εναντίον των πολλών. Των πολλών δε επιδίωξη είναι η ηδονή, των εκλεκτών η δόξα, των δε επίλεκτων η ΑΡΕΤΗ.

Δυστυχώς, για μια ακόμη φορά θα αναφέρω το έλλειμα της τοπικής κοινωνίας. Υπάρχει ομόφωνο ψήφισμα από τον Δήμο μας εδώ και χρόνια για ένα μνημείο, που να μας θυμίζει την υπέρτατη θυσία των συμπατριωτών μας προς την πατρίδα. Ένα μνημείο στο κέντρο της πόλης μας ως ελάχιστη τιμή του σήμερα, στο μεγαλείο του χθες. Ο αντίλογος μας λέει ότι υπάρχει μνημείο. Εκεί, τόσα χρόνια είναι χαραγμένα όμως, μόνο τα ονόματα των Τρικαλινών Ηρώων.

Δε μας αρέσει να αντιδικούμε, αλλά ούτε να επαιτούμε. Μας αρέσει όμως να διεκδικούμε ότι μας ανήκει. Τέλος, θα ήθελα να κάνω ακόμα μια ρεαλιστική πρόταση. Ας δοθεί σε μία οδό της πόλης μας η ονομασία «Ήρωες του Υψώματος 731».

Ελληνίδες και Έλληνες

Να θυμάστε: Οι δυνατοί άνδρες δίνουν διαταγές στον εαυτό τους, οι δε αδύνατοι στους άλλους.

Αθάνατοι οι Ήρωες του 731. Αθάνατοι όσοι θυσιαστήκαν υπέρ βωμών και εστιών.» κατέληξε ο κ. Ντενησιώτης.

Ακολούθησε επιμνημόσυνη δέηση στο χώρο μπροστά από το Ηρώο και κατάθεση στεφάνων. Στεφάνια κατέθεσαν ο Υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων κ. Κων. Τσιάρας ως εκπρόσωπος της Κυβέρνησης, ο Αντιπεριφερειάρχης κ. Κων. Τέλιος, ο Διοικητής της 1ης Στρατιάς Αντιστράτηγος Στ. Παπασταθόπουλος, ο Δήμαρχος Καρδίτσας κ. Βασ. Τσιάκος, ο Αστυνομικός Δ/ντης Απ. Περιστέρης, ο ο Δ/κτης της Π.Υ. Καρδίτσας Αντιπύραρχος κ. Κων. Τσιώλης ο Πρόεδρος του Παραρτήματος Καρδίτσας της Ένωσης Αποστράτων Αξιωματικών Στρατού, Υποστράτηγος ΕΑ κ. Ερμ. Παπαστεφανής, ο Έφορος του Συνδέσμου Εφέδρων Αξιωματικών Ν. Καρδίτσας κ. Γεωργ. Κουκουζέλης, ο εκπρόσωπος της Ένωσης Αποστράτων Σωμάτων Ασφαλείας κ. Γ. Σκρέτας και ο εκπρόσωπος της Ένωσης Τέκνων Συγγενών και Φίλων Πεσόντων του έπους 1940-41 κ. Θωμ. Αξιώτης.

Η εκδήλωση ολοκληρώθηκε με την τήρηση ενός λεπτού σιγή και την ανάκρουση του Εθνικού Ύμνου από τη Φιλαρμονική του Δήμου.

Κωστής Κριτσιάνης