Δημήτρης Σιούφας: Έξι χρόνια από το θάνατο του Μιχάλη Παπαγιαννάκη

Όσα είπε τότε, αποδεικνύουν την διαχρονική αξία του πολιτικού και του ανθρώπου Μιχάλη Παπαγιαννάκη στο γίγνεσθαι της χώρας και της Ευρώπης.

Ο Μιχάλης Παπαγιαννάκης ήταν κορυφαίος εκπρόσωπος και οραματιστής της Αριστεράς της ευθύνης.

«Είναι κοινή μοίρα ο θάνατος, είναι ανθρώπινο καθήκον ο αποχαιρετισμός.

Σήμερα όμως όλοι μας αποχαιρετούμε ένα σπάνιο άνθρωπο.

Αυτό κάνει τον αποχαιρετισμό ιδιαίτερα οδυνηρό. Αποχαιρετούμε έναν άνθρωπο που αγωνίστηκε σε όλη του τη ζωή να κάνει καλύτερες τις ζωές των άλλων ανθρώπων, μέσα από κοινωνικούς αγώνες και πολιτική προσφορά.

Με τους δικούς του μοναδικούς κανόνες συμπεριφοράς.

Άνθρωπος σπάνιος για την εποχή μας, ο Μιχάλης Παπαγιαννάκης αγωνίστηκε και μόνος και μετά πολλών. Αγωνίστηκε με έναν μοναδικό τρόπο, έδειξε ένα μοναδικό χαρακτήρα και ανέδειξε ένα μοναδικό παράδειγμα δημόσιας παρουσίας. Εμπνέοντας εμπιστοσύνη, σεβασμό και πειθώ με τη μοναδική δύναμη των αρετών ενός ήπιου χαρακτήρα.

Αντελήφθη πολύ νέος τη δύναμη της γνώσης. Και ακολούθησε το δρόμο της πολυμάθειας. Γνώρισε νέος την αποτελεσματικότητα του οργανωμένου αγώνα.

Και μπήκε στο στίβο της πολιτικής. Κατάλαβε έγκαιρα το σύγχρονο κόσμο. Και άνοιξε τα φτερά του προς την Ευρώπη για να υπηρετήσει τους ανθρώπους και την πατρίδα του. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο για 15 χρόνια είχε την τύχη της ουσιαστικής συμβολής  και προσφοράς του Μιχάλη Παπαγιαννάκη. Σε ιδέες σύγχρονες με βάθος γνώσης,  σε προτάσεις υλοποιήσιμες με προοπτική ανθρώπινη. Πολύ λίγοι άνθρωποι έχουν εκπροσωπήσει την Ελλάδα στην Ευρώπη για τόσο πολύ, τόσο καλά.

Το Σεπτέμβρη του 2007, ο Μιχάλης Παπαγιαννάκης γύρισε στην Ελλάδα για να προσφέρει στον ελληνικό λαό μέσα από τη Βουλή των Ελλήνων.

Θυμάμαι την πρώτη του ομιλία στις 30 Σεπτεμβρίου 2007. Η αγωνία του ήταν για το περιβάλλον, τη Βιοκλιματική αλλαγή,  την ποιότητα ζωής των Ελλήνων.  Μέσα σε λίγα λεπτά έκανε ένα ήρεμο ταξίδι γνώσης και προοπτικής στο μέγεθος των προβλημάτων, την πολυπλοκότητα των αιτιών τους, στη συνθετότητα των συνεπειών τους και στις δυνατότητες των λύσεων τους.

Ακούγοντας τον ήταν εύκολο να αντιληφθεί κανείς γιατί μόνο όσοι γνωρίζουν καλά ένα θέμα μπορούν να το αναπτύξουν απλά και κατανοητά, σύντομα και με πολλές ιδέες. Γιατί ο Μιχάλης Παπαγιαννάκης ήταν  και γνώστης και οραματιστής.

Θυμάμαι και την τελευταία του ομιλία στις 3 Νοεμβρίου 2008. Ήταν πάλι για το περιβάλλον, εστιασμένη στη διαχείριση των υδάτινων πόρων. Κάθε φράση του μεστή ουσίας, κάθε νόημα του μια πρόταση δράσης.

Ακόμα και αν δε συμφωνούσες μαζί του, με τις ιδέες του, σε έπειθε με τον τρόπο του να τις σκεφτείς και να τις συζητήσεις σοβαρά.

Κανείς μας δε μπορεί  να αποτρέψει το θάνατο. Μπορούμε όμως όλοι να βελτιώνουμε τη ζωή, συνεχίζοντας το καλό έργο και την ουσιαστική και χρήσιμη προσφορά ανθρώπων  όπως ο Μιχάλης Παπαγιαννάκης.

Αντλώντας διδάγματα από το παράδειγμα της ζωής του και το υπόδειγμα του χαρακτήρα του: Γνώση, Δύναμη,  Θάρρος, Αποτελεσματικότητα, Ηπιότητα,
Πειθώ.

Μιχάλη, η Βουλή των Ελλήνων σε αποχαιρετά σήμερα αλλά θα σε θυμάται για πάντα.

Για αυτό που ήσουν, για αυτά που έκανες και για τον τρόπο που δίδαξες».