Αριστοτέλης Τσόγκας: "Οι Φιέστες, τα «Κομμένα» Μικρόφωνα και ο νόμος της σιωπής στον Δήμο Καρδίτσας" ^Κύριο

Ο Δήμος Καρδίτσας εθιμοτυπικά πριν την λήξη του έτους οργάνωσε μια φιέστα βράβευσης μια πολυπληθούς ομάδας αθλητών και συλλόγων για τις επιτυχίες τους και καλώς έπραξε. Θα ήταν καλύτερα όμως και πιο ουσιαστικό να αφουγκραστεί και να λύσει τα προβλήματα με τα οποία συγκρούονται καθημερινά οι αθλητές και οι αθλούμενοι της Καρδίτσας και για τα οποία έχει την ευθύνη η ίδια η Δημοτική Αρχή. Όταν ένας εκ των βραβευθέντων ο Αλέξανδρος Παπαμιχαήλ, σπουδαίος αθλητής, εγνωσμένης αξίας πήρε τον λόγο και δεν περιορίστηκε στο «ευχαριστώ» παρακαλώ, χαμόγελο,κλικ,  φωτογραφία, like… που απαιτούσε το πρωτόκολλο ή καλύτερα η  σκηνοθεσία, τα  χαμόγελα πάγωσαν και βγήκαν τα νύχια. Ο αθλητής μας είπε απλά την αλήθεια του, μιλώντας  με ευπρέπεια για τη ζοφερή πραγματικότητα: τις ρημαγμένες αθλητικές υποδομές, την εγκατάλειψη του στίβου και το χάσμα μεταξύ της «βιτρίνας» και της ουσίας. Η αντίδραση; Πανικός και αυταρχισμός, προσπάθεια φίμωσης του αντιλόγου και ρήσεις του τύπου «δεν είναι η κατάλληλη στιγμή» (μην τυχόν και χαλάσουμε την ωραία ατμόσφαιρα), αποτελούν στοιχεία ή μάλλον μνημεία αλαζονείας. Η αλήθεια δεν έχει «λάθος στιγμή» η ανικανότητα και η έλλειψη διάθεσης να την ακούσεις είναι το πρόβλημα.

Αν κάτι όμως είναι ακόμη πιο θλιβερό από την στάση της Δημοτικής Αρχής, αυτό ήταν η εκκωφαντική σιωπή της αίθουσας. Σε έναν μακρύ κατάλογο βραβευθέντων, δεν βρέθηκε ούτε ένας να αντιδράσει στην προσπάθεια φίμωσης, ούτε ένας να στηρίξει τον άνθρωπο που είχε το θάρρος να πει όσα όλοι ψιθυρίζουν. Φαίνεται πως στην Καρδίτσα, μετά τον περιβόητο «φραπέ», πολλοί ήταν αυτοί που επηρεάστηκαν και πήραν στα σοβαρά «την επίκληση του δικαιώματος στην  σιωπή», φορείς και εκπρόσωποι που βολεύονται με μικροεξυπηρετήσεις και δεν θέλουν να σπάσουν αυγά? Ίσως… Η αντιπολίτευση αλήθεια υπάρχει σ αυτή την πόλη? ( ή επικαλείται και αυτή το δικαίωμα στην σιωπή? ρητορικό το ερώτημα). Η σιωπή όμως εκτός από επιλογή, στάση και  δικαίωμα ίσως, είναι και ηθική συνενοχή.

Αυτή η παθητικότητα όμως με την απουσία αντιλόγου είναι που νομιμοποιεί την διοίκηση να κόβει δέντρα και να προωθεί έργα βιτρίνας αγνοώντας βασικές ανάγκες της πόλης. Ζούμε σε μια «καθεστωτική επιβολή της ευτυχίας και του χαχανητού», και επιλέγουμε την σιωπή. Το έχουμε αυτό το δικαίωμα?

Τσόγκας Αριστοτέλης