Δήμητρα Λιαπή: "Δήμος Λίμνης Πλαστήρα, Πίσω από την βιτρίνα" ^Κύριο

-δεν υπάρχει πρόσβαση στα σπίτια τους με αυτοκίνητο

-δεν υπάρχει εύκολη πρόσβαση ούτε με τα πόδια, αφού οδηγεί σε αυτά ένα πολύ κατηφορικό, δύσβατο και κακοτράχαλο στενό δρομάκι, το οποίο από ένα σημείο στενεύει ακόμα περισσότερο

-δεν μπορούν να μεταφέρουν ούτε τα ψώνια τους, αλλά πληρώνουν για να τους τα μεταφέρουν με μηχανάκι, πράγμα το οποίο είναι κι αυτό επικίνδυνο

-δεν μπορούν να πετάξουν τα σκουπίδια τους, παρά αφού τα κουβαλήσουν με μεγάλη δυσκολία στην ανηφόρα. Λόγω αυτής της δυσκολίας, πολλές φορές αυτά καταλήγουν να πετιούνται στο διπλανό ρέμα, με ό,τι σημαίνει αυτό.

Ο λόγος για την συνοικία της Αγίας Παρασκευής, τα γνωστά «Κοντοστεργέικα», τα οποία μετά τον Σεπτέμβριο του 2023 έχουν καταδικαστεί αρχικά από την Φύση και στην συνέχεια από την πρωτοφανή αδιαφορία του Δήμου, να ζουν έτσι. Η συνοικία αυτή χτυπήθηκε πολύ άσχημα στις 6 με 7 Σεπτεμβρίου 2023 από την κακοκαιρία «Daniel», κατά την οποία έγιναν μεγάλες κατολισθήσεις, σπίτια κατέληξαν στο κενό και άλλα κρίθηκαν ακατάλληλα. Ο δρόμος ο οποίος οδηγούσε στην συνοικία καταστράφηκε ολοσχερώς σε ένα τμήμα του το οποίο κατολίσθησε. Με αποτέλεσμα τα σπίτια τα οποία εξυπηρετούνταν από αυτόν τον δρόμο να μείνουν έκτοτε χωρίς πρόσβαση με αυτοκίνητο.

Από τότε έχουν περάσει σχεδόν δύο χρόνια και η κατάσταση παραμένει η ίδια!!!

Αποτέλεσμα: άνθρωποι αποκλείστηκαν από τα σπίτια τους, ειδικά ηλικιωμένοι και ανήμποροι, για τους οποίους η πρόσβαση είναι κυριολεκτικά αδύνατη. Άλλοι περιόρισαν την παραμονή τους σε αυτά μόνο για μερικούς μήνες, αφού ειδικά τους χειμερινούς μήνες η κατάσταση δυσχεραίνει ακόμα περισσότερο. Αυτοί που αψηφώντας τις δυσκολίες καταφέρνουν να μείνουν εκεί, έχουν μια πολύ δύσκολη καθημερινότητα, ειδικά αυτοί που μένουν στα τελευταία σπίτια στο τέλος του δρομίσκου που οδηγεί σε αυτά. Δεν μπορούν να κουβαλήσουν τις βαλίτσες τους, τα ψώνια τους, τις προμήθειές τους, ξύλα για τις σόμπες και τα τζάκια τους… όλα γίνονται με πολύ μεγάλη δυσκολία. Δεν μπορούν λόγω τις δυσκολίας πρόσβασης να τους επισκέπτονται συχνά τα παιδιά τους και τα εγγόνια τους, δεν μπορούν οι ίδιοι να ανέβουν με ευκολία στην πλατεία να πιουν έναν καφέ.. Είναι καταδικασμένοι σε μια δύσκολη καθημερινότητα και μια ψυχρή απομόνωση. Έχουν ήδη γίνει τρία ατυχήματα στον δρομίσκο αυτό, αφού δύο γυναίκες έπεσαν και χτύπησαν και ένα μηχανάκι γλίστρησε και το συγκράτησε μια σίτα στο τέλος του δρομίσκου, λίγο πριν καταλήξει στον γκρεμό από κάτω… Δεν συζητάμε καν τι θα συμβεί αν αυτοί οι άνθρωποι αρρωστήσουν και χρειαστούν βοήθεια…, μόνο με ελικόπτερο. Ούτε ότι τα σκουπίδια που καταλήγουν στο ρέμα και στο γκρεμό από κάτω αποτελούν εστία μόλυνσης και υγειονομική βόμβα, αφού δεν μπορεί να φτάσει κοντά στα σπίτια απορριμματοφόρο, ούτε είναι εύκολο να μεταφέρονται στον πλησιέστερο κάδο (μακριά)…

Και τι γίνεται με όλο αυτό; Τι κάνει ο Δήμος; Σε ποιες ενέργειες έχει προβεί και τι μέτρα έχει πάρει; Σε τι προτεραιότητα έχει θέσει την αποκατάσταση των ζημιών αυτών, ώστε οι άνθρωποι αυτοί να έχουν μια αξιοπρεπή καθημερινότητα;;

Εκ του αποτελέσματος κρίνοντας, ο Δήμος δύο χρόνια τώρα δεν έχει κάνει τίποτα. Δεν υπάρχει κάποιο έργο σε εξέλιξη, δεν έχει ξεκινήσει καν.. Μόνο φρούδες ελπίδες και υποσχέσεις που δίνει στους δημότες και καταπνίγει τα εναγώνια ερωτήματά τους για το πότε θα γίνει ο δρόμος. Δεν έχει τα μέσα; Δεν έχει πάρει τα χρήματα για την αποκατάσταση των ζημιών; Γιατί η πληροφόρηση είναι ότι τα χρήματα έχουν δοθεί στον Δήμο από το Υπουργείο Πολιτικής Προστασίας. Τι περιμένει λοιπόν; Για πόσο ακόμα θα κρατάει καταδικασμένους αυτούς τους ανθρώπους; Ο πολιτισμός του Δήμου εξαντλείται στο «φαίνεσθαι» και στις εξαγγελίες έργων με την επιλεκτική εκτέλεση κάποιων από αυτά;;

Οι τουλάχιστον τριτοκοσμικές συνθήκες στις οποίες ζουν κάποιοι δημότες του, δεν τον αγγίζουν;  οι προτεραιότητές του;;

Δεν ζητάμε απαντήσεις. Ζητάμε έργα, άμεση αποκατάσταση του δρόμου που οδηγεί στα «Κοντοστεργέικα». Ή μήπως ο Δήμος έχασε κάποιες προθεσμίες ως προς το κατεπείγον του έργου, και η βασανιστική καθημερινότητα των δημοτών του παρατείνεται επ΄αόριστον; Γιατί τις έχασε τις προθεσμίες;; Ποια έργα ήταν πιο σημαντικά;; Γιατί, αν δεν έχει κάποιο πρόβλημα με την αξιολόγηση της σοβαρότητας κάποιων καταστάσεων και τις προτεραιότητες που θέτει, θα πρέπει να μιλήσουμε για τραγική αδιαφορία. Βέβαια, κάποιους δρόμους τους φτιάχνει, στις προτεραιότητες μπερδεύεται…

Να θυμίσουμε, επειδή  τα γραπτά μένουν, τι διαβεβαίωνε ο Δήμαρχος τους συγχωριανούς του λίγες μέρες μετά τις καταστροφές στην «Μορφοβουνιώτικη Φωνή».

«Αγαπητοί χωριανοί, Σας διαβεβαιώνουμε ότι κάνουμε ό,τι καλύτερο για την αντιμετώπιση των προβλημάτων που ανέκυψαν. Είμαστε εδώ, αποφασισμένοι με αφορμή τις καταστροφές, να λύσουμε χρόνια προβλήματα, να δημιουργήσουμε υποδομές που να αντέχουν «Ιανούς» και «Daniel» του μέλλοντος και όσα η κλιματική κρίση θα φέρνει. Είμαστε εδώ, αποφασισμένοι να μετατρέψουμε την κρίση σε ευκαιρία, ξανασχεδιάζοντας υποδομές που βελτιώνουν την Ασφάλεια, την Ποιότητα ζωής. Έργα που συνεισφέρουν στην Οικονομική και Κοινωνική Ανάπτυξη. Στην δική μας τύχη ήταν μέσα σε μια μόλις θητεία να πέσουν δύο ολοκληρωτικές καταστροφές, «Ιανός» και «Daniel», κορωνοϊός κι ακρίβεια, όμως δεν μας πτοεί τίποτα. Τα δύσκολα σταυρόλεξα είναι για δυνατούς λύτες. Όλα θα αποκατασταθούν και όλα θα γίνουν καλύτερα. Με πίστη στο όραμα, με γνώση και υπευθυνότητα, χαράζουμε το Μέλλον που μας αξίζει!»

Τι όμορφα λόγια!! Όμως, τα λόγια αποβαίνουν όμορφα όταν καταλήγουν σε πράξεις, όταν δεν παραμένουν λόγια, δεν λέγονται για εντυπωσιασμό, δεν ξεγελούν ανθρώπους και δεν παίζουν με τις ελπίδες τους και την ανημποριά τους να αντιδράσουν. Διαφορετικά να μην λέγονται καθόλου. Τα λόγια και οι εξαγγελίες δημιουργούν ΕΥΘΥΝΗ και υποχρέωση υλοποίησης. Διαφορετικά είναι στείροι θεατρινισμοί και συνειδητή παραπλάνηση.

Και να σκεφτεί κανείς ότι όλα αυτά συμβαίνουν στην έδρα του Δήμου, που τυχαίνει να είναι και η γενέτειρα του Δημάρχου. Αν αντιμετωπίζεται έτσι το Μορφοβούνι, τι τύχη μπορούν να περιμένουν άλλα χωριά ή απομακρυσμένοι οικισμοί; Τα συμπεράσματα βγαίνουν εύκολα και, δυστυχώς, η πραγματικότητα τα επιβεβαιώνει…

Δήμητρα Λιαπή
Δημότης Λίμνης Πλαστήρα