Θωμάς Κουρκούνας: «Ελλάδα 2014: Όταν όλα αρχίζουν από το μηδέν...» ^Κύριο

Πρόσωπα τα οποία δεν γνωρίζω προσωπικά και όμως νοιώθω σαν να τους ξέρω χρόνια!!!!! κ αυτό γιατί  σχεδόν όλο το ποδόσφαιρο στην  χώρα μας κάπως έτσι στήθηκε και ξεκίνησε.. Ένας  «ρομαντικός» και ευαίσθητος  παράγοντας και ένας ακόμα πιο  ρομαντικός και  ευαίσθητος  προπονητής!!!! με τέτοιους ανθρώπους  χτίστηκαν τα περισσότερα  ποδοσφαιρικά οικοδομήματα!!!!

Όπως  έχω ξαναγράψει, μετά από τις  «εντολές» της UEFA προς τις ομοσπονδίες, μέλη της, υποχρεώνονται οι ομάδες που συμμετέχουν στα επαγγελματικά πρωταθλήματα να διατηρούν και δεύτερες και τρίτες ομάδες (νέων), έτσι ώστε να έχουν το δικαίωμα να μετέχουν στα εθνικά τους πρωταθλήματα και με την υποχρέωση να αγωνίζονται αυτές παράλληλα, με στόχο την αξιοποίηση των νέων ποδοσφαιριστών, την προώθηση και εξέλιξη τους ..

Θα μου πει κανείς βέβαια ότι αυτό ίσχυε από παλιά ..και όμως ..παλιότερα η συμμετοχή τους δεν ήταν υποχρεωτική ..

Όλο το άρθρο, έδειξε περίτρανα μια διαχρονική Ελληνική πραγματικότητα που ισχύει –δυστυχώς- από τότε που θυμάμαι τον «ποδοσφαιρικό» εαυτό μου ..Ένας άνθρωπος να τρέχει στις αλάνες και στα σχολεία, να μαζεύει παιδάκια για να τα φέρει κοντά στο άθλημα, κοντά στο ποδόσφαιρο και ένας προπονητής  που εκτός απ την προπόνηση, ήταν και  «φροντιστής», «μεταφορέας», «ταξιτζής», «γενικός αρχηγός» κ.λ.π. Συνήθως ένας παλιός παίκτης της ομάδας  που με το μεράκι του και την αγάπη για την ομάδα κρατούσε ζωντανό το νεανικό κύτταρο της και φρόντιζε για το μέλλον της.. Μια  «δουλειά» τόσο σημαντική και δύσκολη  που, η οποία όμως σπάνια εύρισκε την αναγνώριση που της άρμοζε !!!! 9 φορές στις 10, αυτός ο αφανής ήρωας της ομάδας αγωνιζόταν μόνος του χωρίς καμιά βοήθεια, χωρίς καμιά αμοιβή ή μισθό με μόνο κίνητρο του την αγάπη για την ομάδα και τα παιδιά, τα οποία τα ‘βλεπε και σαν δικά του παιδιά ..

Όπως προανέφερα, δεν γνωρίζω προσωπικά τον κ/ο ΤΑΚΗ ΔΡΟΣΟ, αλλά με αυτά που διάβασα και γνωρίζοντας τι επικρατεί  στην χώρα μας, ένα θα πω. ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ !!!! Στον ΑΝΘΡΩΠΟ –ΠΡΟΠΟΝΗΤΗ –ΕΡΓΑΤΗ –ΔΑΣΚΑΛΟ – Τάκη Δρόσο.. Μέσα από τις τόσες δυσκολίες ενός νέου ξεκινήματος  της αγαπημένης  Αναγέννησης ,καταφέρνει να κρατά ψηλά την ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον της ομάδας και των νέων του νομού .

Παναγιώτης Αγραφιώτης ..Διάβασα, ότι  είναι ο άνθρωπος που –από την πλευρά της διοίκησης στηρίζει αυτήν την προσπάθεια.. Νοιώθω σαν να τον ξέρω και ας μην τον έχω δει ποτέ μου.. Άλλος ένας άνθρωπος με όραμα, ρομαντισμό και αληθινή αγάπη για την ομάδα, που φροντίζει για το μέλλον της μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας και της ατομικής προβολής.. Έτσι γίνεται δυστυχώς.. Αυτοί που αληθινά παράγουν έργο, ζουν στα μετόπισθεν.!!! Και  όμως, αυτός ο άνθρωπος  εισπράτει  κάτι ανεκτίμητο, όπως και ο προπονητής  των νέων. Την αγάπη των «παιδιών του». Γιατί έτσι τα βλέπει και αυτά τον βλέπουν σαν πατέρα..

Με το άρθρο που διάβασα, γύρισα αρκετά χρόνια πίσω και θυμήθηκα ένα περιστατικό που συνέβη το 1991 και πιστεύω ότι είναι ενδεικτικό για τις νοοτροπίες, την οργάνωση, το ενδιαφέρον τον σχεδιασμό (σχεδόν ανύπαρκτος ακόμα και τώρα σε πολλές ομάδες), αλλά και τις συνθήκες που επικρατούσαν στις λεγόμενες  «δεύτερες ομάδες».. Ήμουν βοηθός προπονητή τότε, στο Χαϊδάρι (γ εθνική) και παράλληλα  προπονητής στην ομάδα νέων της ομάδας.. είχαμε έναν δύσκολο αγώνα με τον Ατρόμητο Αθηνών (οι νέοι) εκτός έδρας και συγκεντρωθήκαμε έξω απ τα γραφεία της ομάδας για να πάμε όλοι μαζί στο περιστέρι, 2 ώρες πριν τον αγώνα.. Τα γραφεία όμως ήταν κλειστά και κανείς δεν υπήρχε να τα ανοίξει. Πόσο μάλλον για μεταφορικά μέσα.. Αναγκαστήκαμε -για να μην χάσουμε τον αγώνα –να, σπάσουμε  ένα παράθυρο  και  μπήκαμε μέσα να πάρουμε τα δελτία!!. Έπειτα, στοιβαγμένοι όλοι σε 3 αυτοκίνητα (2 -3 γονιών κ το δικό μου) πήγαμε στον αγώνα. Ο αγώνας αυτός ήταν ιδιαίτερης σημασίας.!!!. Οποιος κέρδιζε θα έπαιζε στον τελικό με τον πρωταθλητή του άλλου ομίλου –που ήταν ο Παναθηναϊκός -. Η αίσθηση της εγκατάλειψης και της αδιαφορίας, ήταν χαραγμένη στα πρόσωπα όλων των παιδιών. Πεισματωμένα όμως  μπήκαν στον αγώνα και κέρδισαν 1-2..!!! Μετά τον αγώνα εκτός από 3 γονείς, ανάμεσα τους και ο αείμνηστος δημοσιογράφος των ΝΕΩΝ, Τάκης Χαραλαμπίδης, κανείς άλλος δεν ήλθε να συγχαρεί αυτά τα παιδιά.. Στον τελικό όμως με τον Παναθηναϊκό στην λεωφόρο, εμφανίστηκαν ΑΠΑΝΤΕΣ να φωτογραφηθούν με αυτά τα παλικαράκια, τα οποία έκαναν περήφανο το σωματείο και ας μη γνώριζαν ούτε έναν από αυτούς!!!!! Για την ιστορία, το Χαϊδάρι  νίκησε τον Παναθηναϊκό  στα πέναλτυ -κανονικός αγώνας 1-1, μπροστά σε 3.500 κόσμο !!!!!!!

Και ξαφνικά ,όλοι ανακάλυψαν την …ΙΕΡΟΥΣΑΛΗΜ !!! Και ο νοών  νοήτω …

Διάβασα ότι ο επόμενος αγώνας  της ομάδας Κ 20 της ΑΣΑ θα γίνει στο εθνικό στάδιο ..

Μήπως όμως, ΚΑΘΕ αγώνας αυτών των παιδιών θα έπρεπε να γίνεται στο εθνικό στάδιο;;

Μήπως σε κάθε αγώνα τους, να μην νοιώθουν ότι είναι μόνο μεταξύ συγγενών και φίλων;;

Λέει στις δηλώσεις του ο κ/ος Τάκης  Δρόσος … «λείπει η οργάνωση» ...μια πρόταση και μια  δήλωση με συγκεκριμένους  αποδέκτες! Επιτέλους, δείτε ποιό είναι το μέλλον της αγαπημένης ΑΣΑ. Ενδιαφερθείτε για το υγιέστατο κομμάτι της  και το μέλλον. Ελάτε κοντά μας κραυγάζει.. Ακούει κανείς;;; 

Πολλά συγχαρητήρια Τάκη Δρόσο. Πολλά συγχαρητήρια Κ/ε Αγραφιώτη. Πολλά συγχαρητήρια παλικαράκια της ομάδας. Συνεχίστε έτσι δυνατά. Το μέλλον σας ανήκει!

ΥΓ.. Όταν σε όλες τις προηγμένες ποδοσφαιρικά, χώρες ο τομέας οργάνωση σε όλα τα επίπεδα, ισχύει εδώ και χρόνια και υπάρχουν και οι γνώσεις και οι δυνατότητες  για ενημέρωση και πληροφόρηση, δεν έχουμε το δικαίωμα να κρυβόμαστε πίσω από «κρίση» και ανεπάρκειες προσωπικές και να μην λειτουργούμε σωστά  για το μέλλον και την προοπτική.

ΥΓ2. Παλικαράκια της ΑΣΑ, σκεφτείτε ένα πολύ πρόσφατο παράδειγμα και έχετε το βλέμμα σας ψηλά … Ο Βέργος του Ολυμπιακού το προηγούμενο  Σάββατο  έπαιζε με τους   Κ20 και την επόμενη  Τετάρτη  εναντίον της ΜΑΝΤΣΕΣΤΕΡ μέσα στο  OLD  TRAFFORD!!!!!!!!

Ευχαριστώ για την φιλοξενία

Θωμάς Κουρκούνας
Καθηγητής φυσικής αγωγής
Προπονητής ποδοσφαίρου
1/4/2014