Μπάμπης Παπαδόπουλος: «Το Εφάπαξ έγινε "φιλοδώρημα" !» - Η κλοπή με το γάντι και η ώρα της ευθύνης ^Κύριο

Θέλω να μιλήσω απλά και καθαρά για το εφάπαξ. Αυτό που κάποτε ήταν το «στήριγμα» για το ξεκίνημα της σύνταξης. Η ανταμοιβή μιας ζωής στους δρόμους της δουλειάς, η οποία μετατράπηκε πλέον σε ένα κακόγουστο αστείο.

Τι συμβαίνει στην πραγματικότητα; Το 2020 η κυβέρνηση της ΝΔ έβαλε τη σφραγίδα της στους νόμους του 2015-2016 με τους οποίους το εφάπαξ κόπηκε στα δύο:

• Το «Παλιό εφάπαξ» (μέχρι το 2013): Εκεί ο εργαζόμενος παίρνει ό,τι αναλογεί στους μισθούς του.
• Το «Καινούργιο εφάπαξ» (από το 2014 και μετά): Εδώ αρχίζει η κοροϊδία. Για κάθε χρόνο δουλειάς από το 2014 και μετά, το κράτος λέει στον εργαζόμενο: "Θα σου δώσω πίσω μόνο τις εισφορές που μου έδωσες. Άτοκα!".

Πρόκειται για «κλοπή» με το γάντι!

Ποιος θα δεχόταν να δανείσει σήμερα 100€ και αν τα πάρει πίσω μετά από 20-30 χρόνια άτοκα; Με τον πληθωρισμό να καλπάζει, αυτά τα 100€ τότε θα αγοράζουν... ένα κουλούρι. Αυτό κάνουν σήμερα στους νέους εργαζόμενους και στους δημόσιους υπαλλήλους:

1. Στους νέους (μετά το 2014): τους λένε ψέματα ότι «θα έχουν εφάπαξ». Στην ουσία έχουν έναν άτοκο κουμπαρά που τον διαχειρίζεται το κράτος και τους επιστρέφει «ψίχουλα» λόγω της ακρίβειας.
2. Στους παλαιότερους: κάθε μέρα που περνάει, το εφάπαξ τους μικραίνει, αφού το «καλό» κομμάτι μένει στάσιμο και το «νέο» κομμάτι είναι ουσιαστικά υποτιμημένο.

Η πολιτική ευθύνη έχει ονοματεπώνυμο. Ο νόμος Κατρούγκαλου έβαλε τη θηλιά και ο νόμος Βρούτση την έσφιξε. Και εδώ πρέπει να πούμε μια αλήθεια που κάποιοι θέλουν να ξεχνούν: Η παράταξη που έδωσε αξιοπρέπεια στον εργαζόμενο, ο χώρος του ΠΑΣΟΚ, βρίσκεται σταθερά εκτός διακυβέρνησης τα τελευταία 20 χρόνια (με εξαίρεση μια μικρή διετία).

Δεν φταίνε οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ για τα σημερινά δεινά. Αντίθετα, η παρατεταμένη απουσία του ΠΑΣΟΚ από την εξουσία σήμανε την έναρξη μιας μεθοδικής αποδόμησης των κεκτημένων. Από τότε που "έφυγε" η δική μας παράταξη από το τιμόνι, ξεκίνησε η οπισθοχώρηση. Ο εργαζόμενος – δημόσιου και ιδιωτικού τομέα – από κυρίαρχος και αξιοπρεπής, μετατρέπεται ξανά σε «επαίτη» που περιμένει φιλοδωρήματα αντί για ανταμοιβή των κόπων του.

Η αποκατάσταση της αδικίας δεν είναι ζήτημα εύνοιας. Αν η Πολιτεία σέβεται τον κόπο του εργαζόμενου τότε οφείλει άμεσα:

1. Να επιστρέψει την ανταποδοτικότητα.
2. Να κάνει έντοκο το εφάπαξ.
3. Να σταματήσει την «τιμωρία» της νέας γενιάς εργαζόμενων.

Δεν μπορείς να ζητάς από έναν νέο άνθρωπο να μείνει στην Καρδίτσα, όταν του λες κατάμουτρα ότι οι κόποι του θα επιστραφούν «κουρεμένοι». Είναι ώρα να μιλήσουμε για την ουσία και όχι για τις βιτρίνες. Και οφείλουμε ως πολίτες να πληρώνουμε ανάλογα την κοροϊδία, την αδιαφορία και την ανευθυνότητα.

Μπάμπης Παπαδόπουλος

πρώην Δήμαρχος Σοφάδων