Φωτεινή Πλακιά: "Ένας χρόνος μετά σαν να μην πέρασε μια μέρα" ^Κύριο

Ένας χρόνος

-χωρίς το πλατύ χαμόγελό σου

-χωρίς το γέλιο το ξεχωριστό σου

-χωρίς τα όμορφα μάτια σου, που κοίταζαν τα πάντα με θαυμασμό

-χωρίς τα γρήγορο ανέβασμα στη σκάλα μας

-χωρίς τις φωνές, τις αγκαλιές και τα πειράγματά μας

-χωρίς τα σχέδια και τα όνειρα που κάναμε για το μέλλον.

Σε περιμέναμε να γυρίσεις απ' τη δουλειά να γεμίσεις το σπίτι με τη ζωντάνια και την ομορφιά σου. Ήσουν η χαρά της ζωής μας. Η παρουσία σου γέμιζε κάθε μας στιγμή. Η ύπαρξή σου ήταν για μας Θείο δώρο. Σ' ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ ΓΙΑ ΟΣΑ ΕΖΗΣΑ ΜΑΖΙ ΣΟΥ ΣΤΗ ΣΥΝΤΟΜΗ ΖΩΗ ΣΟΥ.

Ο ήλιος ήσουν και η αυγή, είχες τις χάρες όλες, όπως λέει κι ο ποιητής.

Ο πατέρας σου σε περίμενε ν' ανοίξεις την πόρτα, να πετάξεις την τσάντα σου και να τον αγκαλιάσεις. Μπαμπούλη μου! μπαμπούλη μου! έλεγες, ήρθα! απ' όπου κι αν γύριζες.

Αστέρι μου, φεγγάρι μου, της άνοιξης κλωνάρι μου, σου σιγοτραγουδούσε. Δεν σου χάλασε ποτέ χατήρι, δε σε μάλωσε ποτέ, σε καμάρωνε γι' αυτό που ήσουν, δεν άντεξε την απουσία σου.

Νύχτες ατέλειωτες να καρτερεί το γυρισμό σου. Κοντά σου ήρθε πάλι, έφυγε νωρίς και ήρθε να σε συναντήσει στη γειτονιά των αγγέλων. Δεν υπήρχε ζωή γι' αυτόν χωρίς εσένα. Ήταν μεγάλος ο καημός, ήταν βαρύ το κρίμα.

Ο δρόμος που κατέρρευσε και τα ορμητικά νερά που σε παρέσυραν, δεν πήραν μόνο εσένα καρδούλα μου, γκρέμισαν το σπίτι μας και παρέσυραν μαζί σου όλη την οικογένεια.

Ο αδερφός σου που σ' έψαχνε απεγνωσμένα, με σπασμένα τα φτερά του, τόσες μέρες να σε βρει, κάτω από τόνους λάσπης, για να σε αποδώσει με τις τιμές που σου άξιζαν στην αγκαλιά της μάνας γης, αναβίωνε μέσα μου την τραγωδία της Αντιγόνης που ζητούσε απ' το βασιλιά Κρέοντα να της επιτρέψει να θάψει τον αδερφό της. Άραγε θα ξεχάσει ποτέ τι πέρασε μέσα στο ποτάμι;

Ξαφνικά ανατράπηκε όλη μας η ζωή. Το σπίτι μας βυθίστηκε στο πένθος, όπου κι αν στρέψεις το βλέμμα σου παντού πόνος και σπαραγμός. Δεν υπάρχει ζωή για μας μετά τον χαμό σου.

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, επί μέρες ολόκληρες έζησα την απαξίωση της ανθρώπινης ύπαρξης στον υπέρτατο βαθμό, απ' τους ανθρώπους που ήταν υπεύθυνοι για την διαφύλαξη και την προστασία της ζωής μας. Δεν έφτανε η ανικανότητάς τους, το πόσο απροετοίμαστοι ήταν ν' αντιμετωπίσουν την κατάσταση, αφού δε σφράγισαν ως όφειλαν το δρόμο που κατέρρεε και όλα τα περάσματα τις γέφυρας, χωρίς ίχνος ντροπής προσπαθούσαν να ρίξουν τις ευθύνες στο παιδί μου, που γύριζε ανυποψίαστο απ' τη δουλειά του στο σπίτι μας, ενώ οι ίδιοι γνώριζαν από νωρίς για το επερχόμενο κακό, όταν πολύ νωρίτερα έπεφταν οι γέφυρες Μπαλάνου και Πευκοφύτου, η μια μετά την άλλη.

-Τι ότι έφυγε με τον συνοδηγό της έλεγαν

-Τι ότι της έκαναν νόημα από μακριά μέσα στο απόλυτο σκοτάδι και τον κατακλυσμό!

Δεν είχαν το ηθικό ανάστημα, τον ανδρισμό και την ευαισθησία να ζητήσουν, έστω και υποκριτικά, συγγνώμη που από τα τραγικά λάθη και τις παραλήψεις τους κόπηκε τόσο πρόωρα και άδικα το νήμα της ζωής της.

Αχ! Κούκλα μου! Ας ήτανε να ζεις, να μπορούσες να απαντήσεις και να ήταν η ματιά σου δίκοπο μαχαίρι, αστραφτερό σπαθί, που θα 'παιρνε εκδίκηση για το άδικο χαμό σου.

Τελικά ποιος τη ζωή μας κυβερνά και ποιος τη μοίρα μας ορίζει, όταν οι υπεύθυνοι για τη ζωή μας είναι ανεύθυνοι;

Ας ελπίζουμε ότι ο ήλιος της δικαιοσύνης δεν θα παραμείνει νοητός, αλλά θα λάμψει και θα φωτίσει το σκοτεινό πρόσωπο του Ιανού, που σ' άρπαξε μέσα απ' την αγκαλιά μας.

Θα ζω για τη δικαίωσή σου

Φωτεινή Πλακιά