«Μονόδρομος» η πολιτική αξιοπιστία τονίζει σε άρθρο του ο κ. Τσιάρας ^Κύριο

Μετά τις τελευταίες αποκαλύψεις για τις επαφές του κ. Παπανδρέου με τον επικεφαλή του Δ.Ν.Τ., κ. Στρος – Καν, ο Πρωθυπουργός δαπάνησε όποιο κεφάλαιο αξιοπιστίας και όποιο απόθεμα κοινωνικής ανοχής απολάμβανε. Αποδεικνύεται, πως ο «μονόδρομος», όπως προσπαθούσαν να μας πείσουν τα στελέχη του οικονομικού επιτελείου, προς τον μηχανισμό στήριξης του Μνημονίου, επελέγη συνειδητά να καταλήξει μονόδρομος. Για αυτό και η νέα κυβέρνηση του ΠΑ.ΣΟ.Κ., μετά τις εκλογές του 2009, δεν έλαβε κανένα μέτρο περιορισμού της κρίσης. Για αυτό και ο Πρωθυπουργός ανέχθηκε με μεγάλη ευκολία την πολιτική του κ. Παπακωνσταντίνου, που εκτόξευσε τεχνητά το δημοσιονομικό έλλειμμα του 2009 στο αστρονομικό 15,4%, χωρίς να επιχειρηθεί καμία προσπάθεια μείωσης του.

Σήμερα υπό το πρίσμα των αποκαλύψεων, γίνεται απόλυτα κατανοητό, πόσο εύκολα και γρήγορα ο Πρωθυπουργός αναίρεσε τις προεκλογικές του εξαγγελίες, χάρις στις οποίες κατέλαβε την εξουσία το 2009. Και επειδή ως πολιτικός δεν θα ήθελε να χαρακτηριστεί αναξιόπιστος, δαιμονοποιήσε την πολιτική των κυβερνήσεων της Ν.Δ., υπό τον πρώην Πρωθυπουργό κ. Κωνσταντίνο Καραμανλή και κρύφτηκε πίσω από χαλκευμένα στοιχεία. Καμία ευθύνη για το κατάντημα της χώρας δεν είχαν τα δομικά προβλήματα της ελληνικής οικονομίας, που δημιουργήθηκαν μετά την μεταπολίτευση, από τις εκάστοτε κυβερνήσεις, στις περισσότερες από τις οποίες συμμετείχε και ο ίδιος από θέση ευθύνης, και η οικονομική κρίση ανέδειξε. Σε μια προσπάθεια να διασώσουν τη δημόσια εικόνα τους, ο κ. Παπανδρέου και η κυβέρνησή του υπονόμευσαν το εσωτερικό μέτωπο και τορπίλισαν κάθε ευκαιρία εθνικής συνεννόησης. Απαξίωσαν και διαστρέβλωσαν τις προτάσεις της Ν.Δ. για την έξοδο από την κρίση και επιδόθηκαν σε ένα πόλεμο λάσπης εναντίον του Προέδρου της. Στηριζόμενοι σε ευκαιριακά, καιροσκοπικά δεκανίκια, ζήτησαν και εξακολουθούν να ζητούν από τους πολίτες την ευκαιρία να αποδείξουν, πως μπορούν να τα καταφέρουν.

Δυστυχώς σήμερα οι πολίτες αισθάνονται προδομένοι, βυθισμένοι στην σύγχυση και την θλίψη. Δικαίως, μιας και έχουν απογοητευθεί πλήρως από την έως τώρα λειτουργία του πολιτικού συστήματος. Πριν από την επεξεργασία των οικονομικών και άλλων λύσεων στα απτά προβλήματα της χώρας, επιβάλλεται να διαμορφωθεί πρωτίστως ένα αίσθημα εμπιστοσύνης και αξιοπιστίας, που γεννά την αισιοδοξία και την ελπίδα για το μέλλον. Ο ρόλος λοιπόν της πολιτικής ηγεσίας στην επανόρθωση της τρωθείσας αξιοπιστίας είναι συγκεκριμένος. Πρέπει όλοι να μιλούν την γλώσσα της αλήθειας. Παίζοντας με καθαρά χαρτιά, αναπτύσσοντας συγκεκριμένες πολιτικές με διαδικασίες διαφάνειας. Κυρίως η κυβερνητική πλειοψηφία, η οποία εκ θέσεως έχει την ευκαιρία και το ιστορικο καθήκον να δρομολογήσει τις εξελίξεις για την αποκατάσταση της αξιοπιστίας του πολιτικού κεφαλαίου της χώρας. Για αυτό και κάθε προσπάθεια να παρερμηνευτεί το αυτονόητο και να διαψευστεί, ότι εύκολα γίνεται αντιληπτό από τους πολίτες, φέρνει αυτήν την διαδικασία ένα βήμα πίσω και αποξενώνει περαιτέρω τους πολίτες από την πολιτική και τις δημοκρατικές διαδικασίες.