Μία προσωπική,αληθινή ιστορία

Δύο νέα παλικάρια που γνωρίστηκαν στα βουνά της Αλβανίας, μέσα στο χιόνι, στο κρύο, στις κακουχίες του πολέμου.
Ο πατέρας μου, ο Ιωάννης, στον πόλεμο με βαριά κρυοπαγήματα, έχασε 4 δάκτυλα των ποδιών του, από την γάγγραινα.

Ο Νίκος, τραυματίστηκε βαριά στα πόδια και δεν μπορούσε να περπατήσει. Ο πατέρας μου, ο ίδιος λαβωμένος, τον πήρε στη πλάτη του- νέο παλικάρι-και τον κουβάλησε, στο κοντινότερο νοσοκομείο όπου τελικά ο Νίκος, έχασε το ένα του πόδι.

Έτσι γύρισαν από τον πόλεμο. Ο ένας χωρίς δάκτυλα στα πόδια κι ο άλλος χωρίς το ένα του πόδι.

Κι όμως…

Δεν ζήτησαν μετάλλια, ούτε βραβεία, ούτε τιμητικές συντάξεις! Γιατί εκείνη η γενιά δεν μετρούσε τη θυσία με ανταλλάγματα. Η ανταμοιβή τους ήταν ότι γύρισαν από το μέτωπο ζωντανοί.

Και ίσως η μεγαλύτερη τους ανταμοιβή απ’ εκείνον τον πόλεμο, ήταν μια φιλία, που κράτησε μία ζωή.

Ο πατέρας μου και ο Νίκος έγιναν φίλοι. Και αρκετά αργότερα ο Νίκος έγινε ο ανάδοχος μου, έτσι γεννήθηκε ένας δεσμός . Ένας δεσμός άρρηκτος που δεν το έγραψαν σε χαρτί, δεν τον επικύρωσε κάποιο μετάλλιο, δεν τον τίμησε καμία επίσημη τελετή. Τον τίμησαν οι ίδιοι με τη φιλία τους και την κράτησαν ζωντανή με τις αφηγήσεις τους μέχρι τέλους.

Την παρέδωσαν σ’εμας ως παρακαταθήκη. Μας έμαθαν ότι πίσω από τις λέξεις « Επος του 40» υπήρχαν νέα παιδιά- πατέρες- μάνες- γιοί-φίλοι, άνθρωποι που δεν φοβήθηκαν, πείνασαν, πάγωσαν, τραυματίστηκαν, σκοτώθηκαν. Παρ’όλα αυτά προχώρησαν.

Ο Ιωάννης Δασκαλάκης και ο Νίκος Βενιέρης δεν χρειάστηκαν παράσημα για να είναι ήρωες.Τα κουβαλούσαν μέσα τους, στη ψυχή τους. Το μεγαλύτερο παράσημο ήταν η φιλία τους.

Σήμερα λοιπόν, δεν θέλω απλώς να πώ « χρόνια πολλά» για την 28η Οκτωβρίου. Θέλω να πω: Ευχαριστώ.

Ευχαριστώ στον πατέρα μου. Ευχαριστώ στον πνευματικό μου πατέρα .Ευχαριστώ σ'εκείνη τη γενιά, που έδωσε χωρίς να ζητήσει. Που θυσιάστηκε χωρίς απαιτήσεις, χωρίς χειροκρότημα. Πατέρα μου, πνευματικέ μου πατέρα η ιστορία σας δεν τελείωσε όταν τελείωσε ο πόλεμος. Συνεχίζεται μέσα μας. Αιωνία σας η μνήμη.

Τιμη σ’εκείνους που πολέμησαν, θυσιάστηκαν και σ’ αυτούς που δεν γύρισαν. Είμαστε ευγνώμονες

Ιωάννης Δασκαλάκης- Νικος Βενιέρης: 2 ονόματα, μία φιλία, μία ζωή. Μια ιστορία που δεν ξεχνιέται.

28η Οκτωβρίου 1940- Χρόνια πολλά! Ποτέ δεν ξεχνάμε.

Δήμητρα Δασκαλάκη-Αναγνωστοπούλου.