"Ναι μεν αλλά" για ακόμα μια φορά από τον Ν. Σαλαγιάννη ^Κύριο

Ο Κος Σαλαγιάννης για ακόμα φορά προτίμησε να είναι αρεστός στο κόμμα του παρά τις διαφορετικές απόψεις του στον οικονομικό τομέα. Από τα όσα μάλιστα υποστήριξε στη δηλωσή του φαίνεται να βρίσκεται προσωπικά ο ίδιος σε πλήρη σύγχυση στο τι ακριβώς πρέπει να κάνει στην ψηφοφορία για το μεσοπρόθεσμο.

Στην δήλωσή του προσπάθησε να μεταφέρει τα διλήμματα που δικαίως βαραίνουν τον ίδιο αλλά και τον κάθε σκεπτόμενο Βουλευτή στους τηλεθεατές.

Δεν είμαστε το ίδιο Κύριε Σαλαγιάννη όμως. Εσάς είναι η θέση σας να πάρετε την απόφαση και να ζήσετε με αυτή στο μέλλον είτε υπέρ είτε κατά. Σκεφτείτε, ρωτήστε και αποφασίστε. Όχι άλλες μεσοβέζικες λύσεις. Δεν το μπορεί ο κόσμος. Δεν το μπορεί η χώρα. Στο κάτω κάτω αν δεν μπορείτε, τότε είναι πιο "καθαρό" να παραιτηθείτε από την θέση σας.

Ας δούμε όμως αναλυτικά τι δήλωσε ο Κος Σαλαγιάννης στον τηλεοτπικό σταθμό MEGA:

«Τα ειλικρινή, τα αυθεντικά μου συναισθήματα, με οδηγούν να πώ ευθέως: άι σιχτίρ και τα μεσοπρόθεσμα και τα διλήμματα και οι τροϊκανοί… Έτσι ακριβώς!

Όμως, το βάρος της μεγάλης ευθύνης, που πέφτει στις πλάτες, κυρίως των βουλευτών του ΠΑΣΟΚ και οι δραματικές συνέπειες της μιας ή της άλλης απόφασης, δε μου επιτρέπουν την ευχέρεια να επιλέξω συναισθηματικά. Ευχέρεια, που τη διαθέτουν όσοι είναι έξω απ’ το χορό της άμεσης ευθύνης…

Μου επιβάλλουν, αντίθετα, να επιλέξω ψύχραιμα το μη χείρον, το λιγότερο κακό για τη χώρα μας και τους ανθρώπους μας.

Δεν μου επιτρέπουν να ρισκάρω, να «παίξω», με την πιθανότητα να οδηγηθεί η χώρα μας σε χρεοκοπία. Γιατί τότε, αυτοί  που θα γονατίσουν, αυτοί που θα την πληρώσουν πολύ χειρότερα, είναι αυτοί τους οποίους υπερασπίζομαι: τα μεσαία και τα χαμηλά στρώματα της κοινωνίας μας.
Και κάτι ακόμα, πολύ πιο σοβαρό: σε περίπτωση πτώχευσης, αυτό είναι που θα καθορίσει κυριολεκτικά τη μοίρα των παιδιών μας τα επόμενα 10- 20 χρόνια.

Πώς να το ρισκάρω κάτι τέτοιο με την ψήφο μου;

Αυτά τα βασανιστικά ερωτήματα και διλήμματα καθορίζουν την προσωπική μου στάση. Αυτά και μόνο αυτά…

Και ακριβώς, για να μη φτάσουμε σε αυτό το σημείο, στα δραματικά διλήμματα που αντιμετωπίζουμε σήμερα, πάλεψα και παλεύω, μέσα κι έξω από τη βουλή, μέσα κι έξω από την παραταξή μας και πολλές φορές κόντρα στη κυβερνησή μας, τους 20 τελευταίους μήνες. Με βαρύ προσωπικό πολιτικό κόστος.

Θα εξακολουθήσω, όμως, το ίδιο επίμονα να παλεύω, γιατί πρέπει να κρατήσουμε ζωντανή την ελπίδα, ότι μπορούμε να βγούμε απ’ αυτόν τον εφιάλτη.

Και να αποκαταστήσουμε τις μεγάλες αδικίες, που όπως έχω δηλώσει επανειλημμένα, επιβάλουμε στο μεσαίο στρώμα της κοινωνίας και με αυτό το μεσοπρόθεσμο.»