Ομιλία Κ. Τσιάρα στη Βουλή για την ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση ^Κύριο

Τα κυριότερα σημεία της ομιλίας του κ. Τσιάρα έχουν ως εξής:

«Είναι γεγονός, πως η συζήτηση που ουσιαστικά ξεκίνησε σήμερα, γίνεται κάτω από εξαιρετικά ιδιαίτερες συνθήκες για τα χρονικά του πολιτικού μας συστήματος από τη μεταπολίτευση και μετά. Είναι η πρώτη φορά που η κυβέρνηση ουσιαστικά παραιτείται δίνοντας τη θέση της σε μία άλλη μεταβατική κυβέρνηση, η οποία στηρίζεται από μια ευρεία πλειοψηφία τριών τουλάχιστον κόμματων του ελληνικού Κοινοβουλίου. Μια κυβέρνηση, με πολύ συγκεκριμένο σκοπό και με πολύ συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα υλοποίησης κάποιων προαποφασισμένων επιλογών.

Το πλέον κρίσιμο όμως είναι, ότι όλη αυτή η συζήτηση γίνεται κάτω από έναν «άτυπο εκβιασμό». Και αυτός ο εκβιασμός αναφέρεται ουσιαστικά στην παραμονή της χώρας μας μέσα στην Ευρωζώνη ή  αν ενδεχόμενες αστοχίες, κακές επιλογές, ακόμα και η αδυναμία συμφωνίας σε αυτήν την ύστατη στιγμή θα μπορούσε υπό προϋποθέσεις να μας οδηγήσουν εκτός ευρώ. Γίνεται λοιπόν εύκολα αντιληπτό από όλους, πως σοβαρές αποφάσεις, που σε πολύ μεγάλο βαθμό θα καθορίσουν το μέλλον της πατρίδας μας, δεν μπορούν να ληφθούν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, αν γίνονται, έστω αν λαμβάνονται, υπό τη σκιά ενός άτυπου εκβιασμού.

Η Νέα Δημοκρατία υπήρξε απολύτως σαφής απέναντι σε αυτές τις πολιτικές εξελίξεις. Απόφασή της είναι να στηρίξει μια μεταβατική Κυβέρνηση, η οποία θα κάνει ό,τι είναι δυνατόν, προκειμένου να εκταμιευθεί η έκτη δόση. Θα κάνει ό,τι είναι δυνατόν, προκειμένου να επικυρωθούν όσα αποφασίστηκαν την 26η Οκτωβρίου με πολύ συγκεκριμένες διαδικασίες και με ένα εξαιρετικά στενό χρονοδιάγραμμα, που θα οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές. Οποιαδήποτε άλλη επιλογή, αντιβαίνει σε αυτό για το οποίο μας όρισαν οι συμπολίτες μας και η κοινωνία, όταν ψήφισαν στις εκλογές του 2009. Γι’ αυτό και πρέπει να είμαστε ξεκάθαροι και για την στήριξή μας, αλλά και για τις προσδοκίες μας απέναντι σε αυτή τη μεταβατική Κυβέρνηση, η οποία δεν μπορεί να λάβει αποφάσεις, εφόσον αυτές φεύγουν πέρα από τα συμφωνημένα.

Άκουσα τις δηλώσεις του κ. Παπαδήμου, του νέου Πρωθυπουργού. Θα έλεγα ότι κινούνται μέσα στην κοινή λογική, καθώς στο σημείο που βρισκόμαστε κάποιες επιλογές φαντάζουν ως αναγκαίες. Προσωπικά, όμως, μου δημιούργησαν και κάποιους προβληματισμούς. Προφανώς, ο κ. Παπαδήμος χθες μίλησε για την αναγκαιότητα του να γίνουν όλα αυτά τα οποία ανέφερε στην ομιλία του. Είναι σχεδόν αδύνατο όμως, μέσα στο χρονοδιάγραμμα που όλοι μας υποθέτουμε ότι χρειάζεται μέχρι να οδηγηθεί η χώρα σε εκλογές, να υλοποιηθούν όλα αυτά. Επαναλαμβάνω όμως, πως υπάρχει ένα συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα, το οποίο έχει συμφωνηθεί και πρέπει κανείς να μείνει πολύ πιστά αφοσιωμένος σε όσα έχουν συμφωνηθεί.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, το μεγαλύτερο πρόβλημα που υπάρχει αυτή τη στιγμή, είναι το τεράστιο ρήγμα που έχει δημιουργηθεί μεταξύ των σχέσεων πολιτικού συστήματος και κοινωνίας. Δεν ξέρω πόσο το αντιλαμβανόμαστε, αλλά αυτή τη στιγμή οι πολίτες είναι εξαιρετικά ανήσυχοι, θα έλεγα οριακά εξαγριωμένοι και πραγματικά τοποθετούν την τελευταία τους ελπίδα σε αυτή την πρόσφατη συμφωνία που υπήρξε μεταξύ των δυνάμεων του πολιτικού συστήματος. Όχι βεβαίως γιατί με τον τρόπο αυτό θα εξαγνιστεί ή θα απενοχοποιηθεί ο πολιτικός κόσμος της χώρας απέναντι σε οποιαδήποτε εξέλιξη. Το κρίσιμο όμως είναι, πως αυτή τη στιγμή υπάρχει μια πολύ μεγάλη προσδοκία για να πετύχουν όλα αυτά τα οποία ουσιαστικά έχουν προαναφερθεί.

Έχει μεγάλη σημασία να τονίσουμε για άλλη μια φορά ότι οι πολίτες και η κοινωνία δεν αντέχουν άλλα μέτρα. Είναι ένα μήνυμα, το οποίο πρέπει να μεταφερθεί προς τη νέα Κυβέρνηση, ούτως ώστε οποιαδήποτε απόφαση ληφθεί από εδώ και πέρα να μην έχει ως αναφορά την επιβολή νέων μέτρων. Και επειδή μερικά πράγματα ουσιαστικά φαίνονται από την πρώτη στιγμή, δεν είναι δυνατόν να έχουμε μια νέα κυβέρνηση, με ένα εξαιρετικά πολυμελές Υπουργικό Συμβούλιο, όταν ακόμα και σήμερα στα σχολεία της χώρας μας οι μαθητές διδάσκονται χωρίς βιβλία. Η συνέπεια του πολιτικού συστήματος είναι το μείζον ζητούμενο στον παρόντα χρόνο και πρέπει να κάνουμε όλοι μας ό,τι είναι δυνατόν, εάν θέλουμε να περισώσουμε την ελάχιστη αξιοπρέπεια που μπορεί να του απομένει.»