Σαλαγιάννης: Τελευταία ευκαιρία να αναχαιτιστεί ο κατήφορος ^Κύριο

Την καλλιέργεια της προσδοκίας, όπως αναφέρει ο ίδιος στην ομιλία του, την έδωσε ξανά ο Πρωθυπουργός με δύο κινήσεις του: α) Με την δημιουργία της Κυβερνητικής Επιτροπής και β) Με την αναδιάταξη του οικονομικού επιτελείου. Ωστόσο, ο Κος Σαλαγιάννης ανέφερε ότι πλέον δεν υπάρχει λευκή επιταγή σε κανέναν από εδώ και στο εξής.

Αναλυτικά η ομιλία του Κου Σαλαγιάννη στη συζήτηση στη Βουλή για ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση:

Η νέα Κυβέρνηση ζητάει στη Βουλή την ψήφο εμπιστοσύνης μας. Σε μια περίοδο, που λείπει ακριβώς αυτό: Η εμπιστοσύνη! Η εμπιστοσύνη της κοινωνίας, σ’ ό,τι αποκαλούμε πολιτικό σύστημα. Η εμπιστοσύνη του λαού στην ηγεσία του.

•  Αλλά πως χτίζεται αυτή η εμπιστοσύνη; Και μάλιστα σε τόσο δύσκολους καιρούς, σε καιρούς φοβισμένους, απελπισμένους και οργισμένους;

Πρέπει να απαντήσουμε, με σαφήνεια σ’ αυτά τα ερωτήματα. Αυτή είναι πρέπει να είναι η κύρια έγνοια μας.

—    Η εμπιστοσύνη γεννιέται όταν οι πολίτες πείθονται ότι η ηγεσία τους ξέρει “που πάμε„ ,ότι έχει Σχέδιο, με αρχή, μέση και τέλος.
Και όταν βλέπουν ότι βήμα-βήμα τα καταφέρνουμε, ότι βήμα-βήμα ανατρέπουμε αυτά που μας οδήγησαν στο τέλμα. Όταν βλέπουν ότι οι θυσίες να πιάνουν τόπο.

—Αλλά, όταν νοιώθουν κιόλας, ότι οι προσπάθειες γίνονται στο όνομά τους και προς όφελός τους, ότι τα βάρη κατανέμονται δίκαια, ότι υπάρχει έλεγχος, ότι υπάρχει τιμωρία, ότι υπάρχει κράτος δικαίου, κράτους κοινωνικής δικαιοσύνης.

Αγαπητοί συνάδελφοι,

Η εμπιστοσύνη θεμελιώνεται, όταν μπορεί να γεννήσει προσδοκίες στο λαό, όταν μπορεί να στεριώσει την ελπίδα στο λαό, ότι τα πράγματα θα πάνε καλύτερα, ότι μπορεί να βγούμε απ’ το τέλμα και το φόβο, σ’ ένα καλύτερο αύριο.

Η εμπιστοσύνη, όμως, καταρρέει, όταν διαψεύδονται οι προσδοκίες και οι ελπίδες.

Κατά την ταπεινή μου γνώμη, σ’ αυτή την κρίσιμη στιγμή βρισκόμαστε σήμερα: στην κατάρρευση της εμπιστοσύνης. Και η μοναδική έγνοια μας, η πρώτιστη ευθύνη μας, είναι να χτίσουμε σιγά-σιγά, νέες γέφυρες, εμπιστοσύνης με την κοινωνία. Είναι πολύ δύσκολο, γιατί είναι και οι συνθήκες εξαιρετικές, πρωτόγνωρα δύσκολες και πρωτόγνωρα πολυσύνθετες. Έχω πλήρη συνείδηση της κρισιμότητας της κατάστασης. Δεν υπάρχουν εύκολες λύσεις, όλες οι λύσεις είναι επώδυνες και δυστυχώς, δεν εξαρτώνται μόνο από εμάς. Όποιος ισχυρίζεται ότι υπάρχουν μη επώδυνες λύσεις, απλά χαϊδεύει αυτιά

Η Αριστερά προβάλλοντας ηρωικούς μύθους, χωρίς να εξηγεί στους πολίτες τι θα συμβεί στη ζωή τους αν αύριο το πρωί προχωρήσουμε σε στάση πληρωμών. Και η Ν.Δ πουλώντας απλοϊκά παραμύθια, χωρίς συστολή, χωρίς αίσθηση ευθύνης που μας έφερε ως εδώ.

Αλλά, σήμερα, δε θέλω να σπαταλήσω τον ελάχιστο χρόνο μου σ’ αυτά. Είναι βαρετά πια.

Θέλω, με πολύ απλά λόγια, να υπογραμμίσω τι είναι αυτό που δεν πήγε καλά στην προηγούμενη κυβέρνηση μας, που σίγουρα ανέλαβε το ασήκωτο βάρος να αναχαιτίσει την πορεία της χώρας προς την πτώχευση κι έκανε γι’ αυτό πολύ μεγάλες προσπάθειες.

Αλλά κάτι δεν πήγε καλά. Γι’ αυτό εξαντλήσαμε την τεράστια ανοχή και αντοχή της κοινωνίας απέναντί μας.

Είναι που πήγαμε από μέτρα, σ’ άλλα μέτρα, από διάψευση σε διάψευση, και από δίλλημα σε δίλλημα, μέχρι που φτάσαμε ως εδώ, να αναρωτιούνται οι πάντες “που πάμε„ , να μη βλέπουν φως στον ορίζοντα και να φωλιάζει για τα καλά μέσα τους ο φόβος για το μέλλον τους και για το μέλλον των παιδιών τους.

Και το ποιο καταλυτικό: Με ένα αίσθημα αδικίας, ότι καλούνται να σηκώσουν πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι όλο το βάρος, οι φοροφυγάδες να μένουν στο απυρόβλητο, όσοι πλούτισαν παράνομα να κοροϊδεύουν την κοινωνία, όσοι λυμαίνονται τα δημόσια ταμεία να μην ενοχλούνται, όσοι έχουν τα εκατοντάδες δις ευρώ έξω να ετοιμάζονται να τα φέρουν για να αγοράσουν τις περιουσίες όσων πτωχεύσουν. Και να μην τιμωρείται κανένας.

Όλα αυτά, δεν είναι μόνο θέμα αδικίας. Είναι και έγκλημα σε βάρος  της οικονομίας. Λοιπόν, οι πολίτες νοιώθουν ότι τα βάρη πέφτουν μονόπλευρα, ότι δεν μπορούν να σηκώσουν άλλα βάρη και ότι παρόλα αυτά, οι θυσίες δε φαίνεται να πιάνουν τόπο. Αυτό το κλίμα, έχει να αντιμετωπίσει η νέα κυβέρνηση.

Ο Πρωθυπουργός, με  τον ανασχηματισμό, απάντησε έμπρακτα και θετικά, σε δυο θέματα που έθετα, έντονα και επίμονα, πολλούς μήνες τώρα. Κάλιο αργά , παρά ποτέ…

Πρώτον: Αλλάζει το μοντέλο διακυβέρνησης, καθιερώνοντας την Κυβερνητική Επιτροπή, ως  ένα  θεσμικό συλλογικό όργανο Σχεδιασμού και Διεύθυνσης της Κυβερνητικής Πολιτικής. Τέρμα στα στενά επιτελεία των γνωστών και φίλων που αποφασίζουν για τις τύχες μας θέλω να πιστεύω, ότι θα λειτουργήσει ουσιαστικά. Κι εδώ, έχουν προσωπικές ευθύνες τα μέλη, που είναι έμπειρα πολιτικά στελέχη, με ιστορία και διαδρομή.

Δεύτερον: Επιχειρείται μια αναδιάταξη στο οικονομικό Επιτελείο και μια πιο πολιτική και πιο κοινωνική προσέγγιση στην αντιμετώπιση των προβλημάτων της οικονομίας. Καιρός ήταν. Άργησε πολύ….

Διατυπώνω, λοιπόν, την εκτίμησή μου, ότι μετά τις θυελλώδεις εξελίξεις των τελευταίων δέκα ημερών, γεννήθηκε μια προσδοκία. Μια προσδοκία  και μια ελπίδα, ότι μπορεί να αναχαιτισθεί ο κατήφορος. Μια τελευταία ευκαιρία.

Λοιπόν, με την ψήφο εμπιστοσύνης που δίνω σήμερα στη νέα κυβέρνηση, αυτή τη μικρή προσδοκία θέλω να στηρίξω. Είναι ψήφος στήριξης  μιας ελπίδας, ότι μπορεί να τα καταφέρουμε. Στήριξη μιας ευκαιρίας…

Αυτή την έννοια έχει η  ψήφο μας.

Όχι λευκή εξουσιοδότηση, ούτε λευκή επιταγή. Σε κανέναν!

Όλα ανοιχτά, σε συζήτηση και σε κριτική. Να μας πείθουν οι Υπουργοί και να τους πείθουμε!

Σ’ αυτήν την περίοδο, που συμπυκνώνεται το μέλλον του τόπου και των παιδιών μας, ευθύνη μας είναι να στηρίζουμε, αλλά και να κρίνουμε και να ελέγχουμε.

Χωρίς φόβο, αλλά με πάθος…

Προσωπικά, έτσι πιστεύω ότι υπηρετώ την πατρίδα μου, υπερασπίζομαι τους πολίτες που με τίμησαν, τιμώ την παράταξη μου και σε τελική ανάλυση, υπερασπίζομαι την πολιτική και προσωπική μου αξιοπρέπεια…