"Η παιδεία απαιτεί συνεννόηση" επισημάνσεις του Σπ. Ταλιαδούρου ^Κύριο

Που υποκαθίστανται από την έξαψη και δίνουν τη θέση τους στην υπερβολή. Και αυτό είναι, πάντα, το μεγάλο λάθος. Γιατί ακριβώς η έξαψη και η υπερβολή ακυρώνουν το διάλογο, πυροδοτούν την ένταση και αναμοχλεύουν τα πάθη. Κόβουν, έτσι, τις γέφυρες της σύνθεσης και της συνεννόησης, που προεχόντως σε ώρες κρίσης, πρέπει να μείνουν ορθάνοιχτες. Γιατί αποτελούν τη μόνη ελπίδα εξόδου από την κρίση και τη μόνη οδό υπέρβασης των διχοστασιών που αυτή συνεπιφέρει.

Στη χώρα μας στο πρόσφατο και απώτερο παρελθόν, υποπέσαμε πολλές φορές σε αυτό το λάθος. Υποκύψαμε στον «πειρασμό» της εύκολης επίκρισης και ενδώσαμε στη «γοητεία» της αβασάνιστης εκατέρωθεν επίρριψης ευθυνών. Με αποτέλεσμα να διολισθήσουμε, χωρίς καν να το καταλάβουμε καλά-καλά, στη δίνη διχασμών και διαιρέσεων, που μας παρέσυραν σε περιπέτειες και τραγωδίες. Από τις οποίες χάσαμε, τελικά, όλοι. Και, προπάντων, η Ελλάδα.

Η συγκυρία της κρίσης μας επιβάλλει να αναδείξουμε τα διαχρονικά πρότυπα της παιδείας. Η παιδεία μπορεί να αποτελέσει τη βάση για την πολιτική, κοινωνική και οικονομική ανασυγκρότηση της Ελλάδας. Άλλωστε, στο σύγχρονο περιβάλλον της παγκοσμιοποίησης των αγορών, της κοινωνίας της πληροφορίας και της οικονομίας της γνώσης, η επένδυση στο ανθρώπινο κεφάλαιο και στη διαρκή αναβάθμιση του κατ’ εξοχήν μηχανισμού σχηματισμού και ανάπτυξης του, δηλαδή στην εκπαίδευση, αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους παράγοντες προώθησης του «νέου πλούτου των εθνών». Δεδομένης της σημασίας της γνώσης ως ενός από τους σπουδαιότερους σύγχρονους πλουτοπαραγωγικούς πόρους, από τον οποίο εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό η οικονομική ανάπτυξη και η κοινωνική ευημερία, η οργάνωση των εκπαιδευτικών συστημάτων κατά τρόπο που να ανταποκρίνεται με αποτελεσματικότητα και ευελιξία στις σύνθετες ανάγκες του σκληρά ανταγωνιστικού παγκοσμιοποιημένου οικονομικού πλαισίου, αποτελεί για όλες τις χώρες του ανεπτυγμένου κόσμου θεμελιώδη προτεραιότητα της πολιτικής τους και κυρίαρχη επιδίωξη των επιμέρους επιλογών τους.
 
Δυστυχώς όμως, σήμερα υπάρχουν δείγματα πως η Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ δεν φαίνεται να επιθυμεί τη συνεννόηση για τον προσανατολισμό της εκπαιδευτικής πολιτικής. Επικρατούν λογικές επιστροφής σε αντιλήψεις του χθές. Αντί να προωθήσει με βελτιωτικές ρυθμίσεις την αξιολόγηση και την αριστεία επαναφέρει τον κομματισμό και τη συναλλαγή και θέτει σε κίνδυνο να αποκοπεί η χώρα από τα τεκταινόμενα στον ευρωπαϊκό χώρο.  Ειδικότερα, η κατάργηση των πιστωτικών μονάδων στα ΑΕΙ, η κατάργηση των ξενόγλωσσων προπτυχιακών τμημάτων των ΑΕΙ, η κατάργηση της ηλεκτρονικής ψηφοφορίας, η επαναφορά των αιωνίων φοιτητών, οδηγούν τα ΑΕΙ της χώρας σε οπισθοδρόμηση. Μάλιστα, οι ρυθμίσεις αυτές, που σήμερα τις καταργεί η Κυβέρνηση,  είχαν γίνει δεκτές με ευρύτατη πλειοψηφία της Βουλής και οδηγούσαν σε βελτίωση της ανώτατης εκπαίδευσης της πατρίδας μας. Δυστυχώς, οι ιδεοληψίες της Κυβέρνησης οδηγούν σε βήματα οπισθοδρόμησης.

Θεωρώ ότι η Κυβέρνηση πρέπει να δρομολογήσει  διαρκή διαβούλευση-συνεννόηση με όλα τα πολιτικά κόμματα, όλη την εκπαιδευτική κοινότητα, με όλους όσους μετέχουν στο Εθνικό Συμβούλιο Παιδείας, αλλά και με τους έλληνες ακαδημαϊκούς που βρίσκονται σε Πανεπιστήμια του εξωτερικού  και μπορούν να μεταφέρουν καλές πρακτικές. Οι όποιες θεματικές αλλαγές χρειάζονται ευρεία συναίνεση, ώστε να μην αναιρεθούν από μία επόμενη κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Έτσι, η εκπαίδευση θα διαδραματίσει και στη χώρα μας το δημιουργικό της ρόλο που μπορεί και είναι αναγκαίο. Η παιδεία απαιτεί συνεννόηση και πορεία ευρωπαϊκή.

Σπυρίδων Ταλιαδούρος

τ. Βουλευτής Ν. Καρδίτσας