Χριστίνα Τρελλοπούλου: Νευρική ανορεξία: "Φλέρτ με το θάνατο" ^Κύριο

Κυρίως όμως οι γυναίκες, οι έφηβες  ή οι νέοι, γενικότερα, είναι εκείνοι που θα εμφανίσουν αυτή την τόσο επικίνδυνη για τη ζωή διαταραχή πρόσληψης τροφής. Είναι γεγονός ότι ζούμε σε μια κοινωνία τόσο απαιτητική που δίνει μεγάλη σημασία στην άριστη εξωτερική εμφάνιση παρουσιάζοντας τα υπερβολικά αδύνατα σώματα "της μόδας", περισσότερο αποδεκτά και ποθητά από το άλλο φύλο. Όλο αυτό έχει αρνητικό αντίκτυπο στην ψυχολογία του ατόμου και είναι ικανό να οδηγήσει στη διαταραχή αυτή.

Άτομα που πάσχουν από νευρική ανορεξία έχουν σχηματίσει μέσα στο μυαλό τους μια διαστρεβλωμένη εικόνα του πραγματικού τους σώματος. Συγκεκριμένα πιστεύουν ότι είναι υπέρβαρα, ακόμα κι όταν είναι επικίνδυνα αδύνατα. Οι άνθρωποι αυτοί που παρουσιάζουν διαταραχές φαγητού, υιοθετούν άσχημες διατροφικές συνήθειες, ικανές να απειλήσουν την σωματική τους ακεραιότητα αλλά και την ίδια τους τη ζωή. Πολλές φορές ακολουθούν εξαντλητικές δίαιτες αρνούμενα την κατανάλωση τροφής, ακόμα κι αν πεινάνε πολύ. Ασκούνται υπερβολικά με σκοπό τη μέγιστη απώλεια βάρους , καταπονώντας το σώμα τους σε άσχημο βαθμό. Είναι άτομα τελειομανή, με χαμηλή αυτοεκτίμηση και ανικανοποίητα από την εξωτερική εικόνα τους. Επειδή ακριβώς έχουν την εντύπωση ότι έχουν ένα άσχημο και βαρύ σώμα, θεωρούν  την απώλεια βάρους εντυπωσιακό επίτευγμα. Ο υπερβολικός φόβος του ατόμου ότι χάνει τον έλεγχο πάνω στο σώμα του, το οδηγεί σε μια εμμονή διατήρησης του ελέγχου με αποτέλεσμα όλες αυτές οι συμπεριφορές να γίνονται ένας φαύλος κύκλος και με την διαταραχή να εμμένει.

Ωστόσο, το υπερβολικά χαμηλό σωματικό βάρος έχει σαν συνέπεια την παύση ή την ακανόνιστη έμμηνο ρύση  για τις γυναίκες, τη χαμηλή αρτηριακή πίεση, την χαμηλή θερμοκρασία σώματος, την κόπωση, την αναιμία, την απώλεια μυϊκού ιστού και την αδυναμία του σώματος καθώς ο οργανισμός δεν προσλαμβάνει τις απαραίτητες θρεπτικές ουσίες. Είναι επιστημονικά αποδεδειγμένο ότι αρνητικά συναισθήματα οδηγούν στη νευρική ανορεξία όπως επίσης και το τραύμα, η απώλεια αγαπημένου προσώπου και η σωματική και ψυχική κακοποίηση. Η νευρική ανορεξία συχνά παρουσιάζει συννοσηρότητα με άλλες ψυχιατρικές ασθένειες όπως εκείνες της κατάθλιψης και του άγχους.

Είναι πολύ σημαντικό για κάποιον να ζητήσει άμεσα βοήθεια καθώς η διαταραχή αυτή μπορεί να αποδειχθεί "ύπουλα θανατηφόρα". Η επιστήμη της ψυχολογίας μπορεί να εντοπίσει αυτά τα περιστατικά και να δράσει αποτελεσματικά στην αντιμετώπισή τους. Στην περίπτωση της νευρικής ανορεξίας το σώμα αρχίζει να καταρρέει από την εξαντλητική δίαιτα και χωρίς να έχει συνειδητοποιήσει τί ακριβώς του συμβαίνει, το άτομο "φλερτάρει με τον θάνατο". Ζει μέσα σε έναν φαύλο κύκλο που έχει δημιουργήσει το μυαλό του και δύσκολα μπορεί να ξεφύγει από αυτό καθώς δεν έχει καθαρή εικόνα της πραγματικότητας.    

Η βοήθεια αρχικά θα έρθει από το περιβάλλον του ατόμου που θα το προτρέψει να επισκεφτεί έναν ειδικό. Ένας ψυχολόγος μπορεί να διαδραματίσει ζωτικό ρόλο μέσα από μια επιτυχημένη θεραπεία και να κατορθώσει να νικήσει τη διαταραχή. Δυστυχώς τα άτομα που νοσούν από οποιαδήποτε διαταραχή πρόσληψης τροφής ζητούν βοήθεια όταν πλέον έχουν φτάσει σε πολύ άσχημο σημείο και συχνά έπειτα από την εισαγωγή τους σε νοσοκομείο η οποία, κάποια στιγμή δεδομένης της σωματικής τους κατάρρευσης, είναι αναπόφευκτη. Άκρως σημαντικό είναι ο ασθενής ή το περιβάλλον του να απευθυνθούν όσο γίνεται νωρίτερα με το που διαπιστωθεί αλλαγή στις διατροφικές του συνήθειες και σημαντική μη οργανικής αιτιολογίας απώλεια βάρους.

Ο ψυχολόγος σε συνεργασία με τον ασθενή θα εστιάσει σε σημαντικά θέματα που απασχολούν το άτομα και θα οργανώσει μια θεραπεία που θα βοηθήσει το άτομο να καταρρίψει αυτή τη διαστρεβλωμένη εικόνα του εαυτού του, ώστε να αποδεσμευτεί από τις καταστροφικές συμπεριφορές που έχει υιοθετήσει. Κοινή γραμμή τους είναι να δημιουργηθεί στο μυαλό του ασθενή μια θετική εικόνα για τον εαυτό του. Σημαντικό ρόλο στη θεραπεία του φυσικά θα διαδραματίσει και η συμβολή του υποστηρικτικού του πλαισίου. Αξιοσημείωτο όμως για την μέγιστη αποτελεσματικότητα μιας θεραπείας είναι το χρονικό σημείο εκκίνησής της. Όσο πιο αργά απευθυνθεί το άτομο στον ειδικό τόσο πιο δύσκολη η διαδικασία της ανάρρωσής του. Κλείνοντας, σκοπός του ψυχολόγου πάντα είναι ο ασθενής να μπορεί να ζήσει μια φυσιολογική ζωή και να μην κινδυνεύει στην προκειμένη να την χάσει από τον ίδιο του τον εαυτό.

Χριστίνα Τρελλοπούλου

Ψυχολόγος του Κέντρου Κοινότητας Βραγκιανών Δήμου Αργιθέας