Clever book: “Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής - Υπερκινητικότητα”

Η επιστημονική έρευνα επικεντρώθηκε σε μια πληθώρα απόψεων σχετικά με την επιδημιολογία, την αιτιολογία, τις μεθόδους διάγνωσης, αλλά και τους τρόπους θεραπευτικής αντιμετώπισης της συγκεκριμένης διαταραχής. Το έντονο φυσικά επιστημονικό ενδιαφέρον δικαιολογείται καθώς η ΔΕΠ-Υ εμφανίζεται σε σημαντικό ποσοστό (3% έως 5%) του παιδικού πληθυσμού, επηρεάζοντας καθοριστικά τη ζωή τόσο του ίδιου του παιδιού όσο και της οικογενείας του.

Ευρήματα μάλιστα μελετών  υποδεικνύουν ότι τα παιδιά με ΔΕΠ-Υ είναι πιο ευάλωτα στην ανάπτυξη κοινωνικών, συναισθηματικών και συμπεριφορικών διαταραχών καθώς και προβλημάτων επίδοσης και κοινωνικής προσαρμογής  σε σχέση με τα παιδιά τυπικής ανάπτυξης.

Πώς ορίζεται όμως η ΔΕΠ-Υ και ποια τα κύρια χαρακτηριστικά αυτής της διαταραχής;

Σύμφωνα με την Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας (World Health Organization), η Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής- Υπερκινητικότητα  (Attention Deficit Hyperactivity Disorder) ορίζεται ως διαταραχή της συμπεριφοράς και του συναισθήματος  με κύρια χαρακτηριστικά:

• την απροσεξία
• την παρορμητικότητα
• και την υπερκινητικότητα
  

Μπορεί ένα παιδί με ΔΕΠ-Υ να προσαρμοστεί εύκολα στο σχολικό περιβάλλον;

Η αλήθεια είναι πως τα παιδιά με ΔΕΠ-Υ  αντιμετωπίζουν ποικίλα  προβλήματα όσον αφορά την προσαρμογή τους στο σχολείο. Κάποια μάλιστα απ’ αυτά είναι:

• η αδυναμία επικέντρωσης της προσοχής τόσο σε σχολικές δραστηριότητες όσο και σε δραστηριότητες παιχνιδιού
• η δυσκολία διεκπεραίωσης σχολικών εργασιών ή άλλων καθηκόντων που ανατίθενται
• η άρνηση εμπλοκής σε δραστηριότητες που απαιτούν έντονη πνευματική προσπάθεια (λ.χ. προετοιμασία μαθημάτων στο σπίτι)
• η δυσκολία οργάνωσης των υλικών- εργαλείων που είναι απαραίτητα για την επιτέλεση των δραστηριοτήτων (π.χ. μολύβια, ψαλίδια, πλαστελίνη, βιβλία κ.α.)
• η διάσπαση της προσοχής από εξωτερικά ερεθίσματα
• η δυσκολία παραμονής σ’ ένα συγκεκριμένο σημείο για διάστημα μεγαλύτερο των 10 λεπτών (λ.χ. νευρική κίνηση των χεριών και  των ποδιών  κατά τη διάρκεια του μαθήματος  κ.α.)
• η υπερβολική φλυαρία
• η δυσκολία συνύπαρξης και συναναστροφής με συνομηλίκους                                   

Ποιοι παράγοντες παίζουν καθοριστικό ρόλο στη διάγνωση ενός παιδιού με ΔΕΠ-Υ;

     Ο προσδιορισμός της διαταραχής δεν αποτελεί μια εύκολη διαδικασία γι’ αυτό και  θα πρέπει άλλωστε να λαμβάνονται υπόψη:

• ο αριθμός των συμπτωμάτων
• η συχνότητα εμφάνισης των συγκεκριμένων συμπτωμάτων
• η ηλικία έναρξης των πρώτων συμπτωμάτων
• η συμπεριφορά του παιδιού σε διάφορα κοινωνικά πλαίσια ( π.χ. οικογένεια, σχολείο, ομάδες συνομηλίκων)
• η ύπαρξη άλλων παραγόντων που ενδεχομένως να προκαλούν την εμφάνιση των συμπτωμάτων της ΔΕΠ-Υ ( λ.χ. μαθησιακές δυσκολίες, συναισθηματικές διαταραχές)

                                                                                                    Α.Τ

Βιβλιογραφία

Αγαπητού- Χαλμπέ, Β. (2010). Το υπερκινητικό παιδί στην προσχολική και την πρώτη σχολική ηλικία. Θεωρητική και πρακτική προσέγγιση. Αθήνα: Πεδίο.