Βασίλειος Αναστασιάδης: "Η αξιοπρέπεια του δασκάλου" ^Κύριο

Ο έλληνας δάσκαλος υπήρξε , διαχρονικά, κάτι περισσότερο από δημόσιος , βολεμένος κι αδιάφορος, δημόσιος υπάλληλος. Στάθηκε, σε δύσκολες εποχές, φορέας γνώσης, παιδείας και κοινωνικής συνοχής.Σε  μικρά ξεχασμένα χωριά και σε μεγάλες ανθρωποφάγες πόλεις, σε αίθουσες φτωχές,  ή ενίοτε,  καλύτερα εξοπλισμένες, έχτισε πετραδάκι-πετραδάκι,  την εμπιστοσύνη της κοινωνίας στο σχολείο.

Συχνά, στα σχολεία, μιλάμε για τον εκφοβισμό μεταξύ των  μαθητών. Ελάχιστα όμως συζητάμε για μιάν άλλη μορφή πίεσης, σιωπηλή, μα εξόχως πιο επώδυνη και διαβρωτική.

Είναι εκείνη που βιώνει ένας εκπαιδευτικός, όταν, ψίθυροι, όχι άδολες υποψίες, ή διοικητικές ερμηνείες μετατρέπονται σε διαδικασίες που δείχνουν να προεξοφλούν την ενοχή πριν καν αναζητηθεί η αλήθεια με θεσμικώς κανονικόν τρόπο.

Δεν είναι λίγοι οι εκπαιδευτικοί, που έχουν ζήσει την τραυματικήν εμπειρία, να καλούνται να εγκαταλείψουν την τάξη για να απολογηθούν για ψιθύρους και ανώνυμες αιτιάσεις. Εκείνη η διαδρομή των λίγων βημάτων μέχρι ένα γραφείο διοίκησης, είναι μια πικρή στιγμή αφόρητης αίσθησης ανημπόριας και εγκατάλειψης από όλους, σε μιάν εποχή φόβου και αφωνίας από μια πλειοψηφία θορυβούντων  μέσω πληκτρολογίων…

Η μνήμη μιάς δασκάλας με 10ετίες προσφοράς αξίζει κάτι περισσότερο από έναν τυπικόν αποχαιρετισμό. Μπορεί και πρέπει να γίνει εφαλτήριο αναστοχασμού μέσα στην εκπαιδευτική κοινότητα.

Τα σχολεία δεν στηρίζονται σε νόμους και εγκυκλίους , μόνον… Τα σχολεία στηρίζονται κυρίως στην εμπιστοσύνη και στην αξιοπρέπεια εκείνων που στέκονται καθημερινά μπροστά στα παιδιά μας που αποτελούν ότι πολυτιμότερο διαθέτουμε ως κοινωνία και ως έθνος προκειμένου να αντιμετωπίσουμε τις προκλήσεις του παρόντος, πατώντας γερά στο σπουδαίο παρελθόν μας, ατενίζοντας με αυτοπεποίθηση ένα αβέβαιο μα και ελπιδοφόρο μέλλον .

Βασίλειος Αναστασιάδης

Βιολόγος, Διδάσκων από το 1989

Καθηγητής στο 4^ο Γυμνάσιο Καρδίτσας

 65+ ετών, πατέρας δυο παιδιών, 35 και 31 ετών, και μιάς εγγονής 2 ετών