Η Ελλάδα σε κρίση. Ο τουρισμός σε «ακρισία»; ^Κύριο

«Για την αντιμετώπιση το ταχύτερο δυνατό αυτής την πρωτόγνωρης κρίσης, με πρωτοβουλία της πολιτικής ηγεσίας του ΥΠοΤ, έχει δημιουργηθεί στον ΕΟΤ Ειδική Επιτροπή για τη Διαχείριση της Κρίσης στον Τουρισμό. Στόχος της δράσης είναι: (α) Να αποτρέψουμε περαιτέρω ακυρώσεις σε κρατήσεις και (β) Να απευθυνθούμε στον εν δυνάμει επισκέπτη, στον επισκέπτη που σκέφτεται την χώρα μας ως προορισμό για τις διακοπές του, για να τονίσουμε πως η Ελλάδα παραμένει ασφαλής & φιλόξενη».

Από την αγωνιώδη, εντατική, συντονισμένη κίνηση του ΥΠοΤ, όπως καταγράφεται παραπάνω λείπει η εστίαση στο ανθρώπινο δυναμικό, στην «ψυχή», που θα υλοποιήσει όλο τον σχεδιασμό, και στην συναντίληψη που πρέπει να έχουν όλοι, για φιλοξενία ποιότητας. Και δεν πρέπει να ξεχνάμε, για να ξέρουμε τι λέμε, ότι ποιότητα είναι η ικανοποίηση των (νόμιμων και ηθικών) προσδοκιών του πελάτη.

Και μαζί με το κράτος, και άξιοι συγχαρητηρίων, ιδιώτες (πχ Altemar Sani Gourmet Touring) υπό την αιγίδα του ΕΟΤ, «τρέχουν» παντού για να προβάλουν την Ελλάδα και τον Ελληνικό Τουρισμό. Πάνω από 240 ξένοι τουριστικοί πράκτορες απόλαυσαν το γευστικό road show με ελληνικό ελαιόλαδο, μανούρι τυλιγμένο με μελιτζάνα, κολοκυθοκεφτέδες με γιαούρτι, μανιτάρια με κολοκύθα & γραβιέρα, χωριάτικη σαλάτα, μπεκρή μεζέ με κάπαρη και λιαστή ντομάτα, γαρίδες με άσπρα φασόλια, λαυράκι με ρόκα και σάλτσα εσπεριδοειδών και επιδόρπιο αχλάδι με μέλι και γιαούρτι (όπως διαβάζουμε σε ανακοίνωση των οργανωτών).

Τελικά επιβεβαιώνεται ότι η ΚΟΛΑΣΗ είναι ο παράδεισος σχεδιασμένος με καλές προθέσεις. Στην εφαρμογή των καλών προθέσεων της τουριστικής προβολής της Ελλάδος, με σοβαρές ελλείψεις στους ελεγκτικούς μηχανισμούς και σε περίπτωση ελαστικής συνείδησης ή έστω δεοντολογίας, ή ακόμα και συνειδητής επιλογής, το αποτέλεσμα είναι «κόλαση» και σοβαρή δυσφήμιση, όχι μόνο της συγκεκριμένης μονάδας αλλά και της περιοχής όλης. Ο επισκέπτης δεν ξεχωρίζει αισθητά την επιχειρηματική μονάδα ή τον Διευθυντή της από την περιοχή. Η σημαντική διαφορά είναι ότι η επιχείρηση είναι ιδιωτική περιουσία ενώ η φήμη της περιοχής είναι συλλογική περιουσία, που ανήκει σε όλους και επηρεάζει την ζωή όλων των κατοίκων της περιοχής. Και αυτήν την συλλογική περιουσία, την «φήμη της περιοχής» πρέπει να φροντίζουμε όλοι με συλλογικά σχήματα και ο κάθε ένας, ενώ ταυτόχρονα κάθε ένας ασυνείδητος ή απλά «απαράδεκτος» σε επίπεδο συμπεριφοράς ή χωρίς επαγγελματική δεοντολογία, μπορεί να βλάψει ανεπανόρθωτα, να καταστρέψει.

Σε πεντάστερη ξενοδοχειακή μονάδα στην Καλλιθέα Χαλκιδικής το site στο διαδίκτυο (internet) περιγράφει τις παροχές για τους διαμένοντες μεταξύ των οποίων και προφυλαγμένο από τον ήλιο parking για τα οχήματα τους. Είχα την ευκαιρία να διαμείνω μία βραδιά και πράγματι το όχημα μου στάθμευσε στο parking. Όμως τις επόμενες μέρες, 14, 15 & 16 Μαΐου 2010, δεν μου επετράπη να σταθμεύσω, παρά το ότι έγραφε το site και παρά το ότι υπήρχε χώρος ελεύθερος. Όταν ζήτησα τον λόγο, ο υπάλληλος μου είπε ότι αυτές τις οδηγίες είχε από τον Διευθυντή του ξενοδοχείου, και όταν επέμενα αφού συνομίλησε στον ασύρματο μαζί του μου επανέλαβε ότι ο Διευθυντής είπε να μην σταθμεύσουν τα συγκεκριμένα οχήματα των 44 δωματίων που χρησιμοποιήσαμε. Η διάκριση είναι απαράδεκτη.

Στην ίδια πεντάστερη ξενοδοχειακή μονάδα στην Καλλιθέα Χαλκιδικής αναγράφει στον τιμοκατάλογο Ελληνικής αγοράς 2010, ότι το κόστος διαμονής για μια βραδιά για ένα δωμάτιο (Δίκλινο-garden-pool view) για δύο άτομα είναι (53€χ2=)106€ και εφ όσον επιθυμούν διαμονή μόνο με πρωινό παρέχεται έκπτωση 15€/ενήλικα, δηλαδή -30€ στο δίκλινο, που σημαίνει ότι το Δίκλινο-garden-pool view για δύο άτομα είναι 76€ μόνο.

Στο site της 18/5/2010, η πεντάστερη ξενοδοχειακή μονάδα προσφέρει το Δίκλινο garden view room (rate includes American buffet breakfast, diner and all applicable taxes) 84.80€ μόνο. Η πληρωμένη παραμονή στις 15/5/2010 προσφέρθηκε για 35 δωμάτια στο ύψος των 70€ (χωρίς βραδινό, το οποίο όπως δείχνει το site της πεντάστερης ξενοδοχειακής μονάδας στην Χαλκιδική θα έπρεπε να είναι 15€), ενώ η προσφορά (!) για το βραδινό ήταν 25€.

Αν λοιπόν θέλεις να απολαύσεις μία ημέρα ξεκούρασης με τον/την σύντροφό σου, και να περιλαμβάνει πρωινό και βραδινό, και κλείσεις το δίκλινο (garden view) από το site θα σου κοστίσει 84.80€ , ενώ εάν θέλεις να προωθήσεις την περιοχή, να προβάλεις την τοπική ταυτότητα, να δημιουργήσεις κινητικότητα και ευχάριστα βιώματα και γνωριμία με τους κατοίκους της περιοχής (δηλαδή κάτι σαν «ανοιχτές πόρτες για τους περιοίκους») πληρώσαμε 120.00€ ! ! ! ! !

Με μεγάλη δυσάρεστη έκπληξη διαπίστωσα επίσης ότι το bar-café στις 14, 15 & 16/5/2010, στην ίδια πεντάστερη ξενοδοχειακή μονάδα στην Καλλιθέα Χαλκιδικής, δεν δέχθηκε την χρέωση στο δωμάτιο μου (το οποίο σημειωτέον συμφωνήθηκε ότι θα εξοφλήσω με πιστωτική κάρτα, όπως και έγινε), αλλά απαιτούσε άμεση πληρωμή με χρήματα (που για πεντάστερο ξενοδοχείο είναι απαράδεκτο), διότι όπως μου ειπώθηκε από τους ευγενέστατους, μη ομιλούντες ελληνικά υπαλλήλους, και τον πραγματικά άριστο Έλληνα μαίτρ, αυτές ήταν οι εντολές του Διευθυντή του 5* ξενοδοχείου.

Ακόμα θεώρησα περίεργο ότι ο καφές το τριήμερο που ήμουν εκεί μου προσφέρονταν χωρίς νερό πόσιμο. Εάν ήθελα νερό να πιω μαζί με τον καφέ, έπρεπε να το παραγγείλω και το μοναδικού μεγέθους μπουκάλι κόστιζε 4€ ! ! ! Δεν ξέρω τι λένε στις σχολές τουρισμού, αλλά αυτής της μορφής το service, μου δημιούργησε πάρα πολλές απορίες. Οι απορίες πολλαπλασιάστηκαν όταν καθηγητής Τουριστικού μάρκετινγκ που ήταν στην παρέα πήγε μέσα και μας έφεραν 4 ποτήρια νερό πόσιμο βρύσης (που πιθανόν να σήμαινε ότι ήταν συγκεκριμένες οδηγίες για καφέ χωρίς νερό).

Εάν η ιδιότυπη «νεοΜαγκιά» και «νεοΑποικιοκρατική» συμπεριφορά του Διευθυντή του πεντάστερου ξενοδοχείου, πέραν πάσης δεοντολογίας και πέραν πάσης σωστής επαγγελματικής συμπεριφοράς, συμβαίνει σε πεντάστερα ξενοδοχεία, και μάλιστα στον 4^ο προορισμό εισαγόμενου τουρισμού στην Ελλάδα-την Χαλκιδική, η, με πάρα πολλές καλές προθέσεις, προσπάθεια, όπου ξοδεύτηκαν και χρήματα του Έλληνα φορολογούμενου, για την προβολή του Ελληνικού Τουρισμού, είναι θνησιγενής, αναποτελεσματική και ψευδής.

Αν μάλιστα ληφθεί υπ’ όψη ότι όλα αυτά που έζησα στις 14-16/5/2010, στην πεντάστερη ξενοδοχειακή μονάδα της Καλλιθέας Χαλκιδικής, συμβαίνουν σε μια ιδιαίτερη προσπάθεια να υποστηριχθεί ο τουρισμός για να αποκτήσει ονοματεπώνυμο, ενσωματώνοντας στοιχεία του ισχυρού πολιτιστικού brand name της Ελλάδος στο τελικό τουριστικό προϊόν (γαστρονομία, ιστορία, φημισμένα τοπικά προϊόντα, φυσικές ομορφιές κλπ), και μάλιστα συμβαίνουν σε επιχειρηματίες και σε ανθρώπους του τουρισμού και της τοπικής ανάπτυξης, τρομάζω στην σκέψη του τι μπορεί να συμβαίνει στους απλούς καταναλωτές του Ελληνικού Τουριστικού προϊόντος.

Επειδή ο τουρισμός μας αφορά όλους, και επειδή καταναλώνει τους τοπικούς φυσικούς μας πόρους (φύση, νερό κλπ), και επειδή υποστηρίζεται από τις δημόσιες υποδομές της χώρας μας (απόβλητα, σκουπίδια, δρόμοι, ρεύμα κλπ), και επειδή λειτουργεί σε ένα ευνομούμενο κράτος δεν μπορεί να είναι ασύδοτος, ούτε να λειτουργεί έξω από την επαγγελματική δεοντολογία και κυρίως δεν μπορεί να είναι χωρίς ευγένεια.

Δημήτρης Μιχαηλίδης