"Κοιλάδα Αχελώου & Ευρωπαϊκή Γιορτή Μουσικής 2020!: Ο Σαρακατσάνος Γιώργος Καψάλης - ο Καθηγητής και πρώην Πρύτανης Πανεπιστημίου Ιωαννίνων - μας τίμησε με την παρέμβασή του!"

Προσωπικότητα των Γραμμάτων ρωμαλέα, πολυγραφότατος και καταξιωμένος επιστήμονας, ιδιαίτερα αγαπητός στους συναδέλφους του και τους φοιτητές του!!!

Μα ιδιαίτερα αγαπητός και στον απλό κόσμο!!!

Κι αυτό γιατί, αν και μπήκε και στα σαλόνια λόγω του λειτουργήματός του και των υψηλών θέσεων (πρώην Πρύτανης του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων) παρέμεινε απλός, λιτός και παραδοσιακός, μερακλής και γλεντζές ως γνήσιος γόνος Σαρακατσάνικης Οικογένειας και όχι μόνο δεν ξεχνά την ταπεινή καταγωγή του μα και παινεύεται για αυτήν και κρατάει με το έργο του, ως ταγμένος άνθρωπος της Παράδοσης και του Λαϊκού μας Πολιτισμού, ζωντανές αυτές τις αιώνια δομημένες αξίες και αρχές!!!

Ο ρέων και απλός λόγος του σε κρατάει κοντά του στη συζήτηση, όχι μόνο στην παρέα αλλά και εξ αποστάσεως, όπως στην Τηλεδιάσκεψή μας για τους Σαρακατσαναίους πριν λίγο καιρό αλλά και στην παρουσία του στις 21.6.2020 με παρέμβαση για το Σαρακατσάνικο Τραγούδι (ως συγγραφέας του εξαιρετικού πατριωτικού βιβλίου του - Όσα μου είπαν τα σαρακατσάνικα τραγούδια – που εξέδωσε το 2009) στην πολιτιστική μας εκδήλωση στις Πηγές Άρτας και στο μαρτυρικό Σέλτσο, στα πλαίσια της Ημέρας για την Ευρωπαϊκή Μουσική 2020 στη Κοιλάδα Αχελώου!!!

Χαίρεσαι να τον ακούς και φεύγεις έμπλεος γνώσεων !!!

Κύριε Πρύτανη, επίτρεψέ μας εδώ – πέρα από την υποχρέωση που σου έχουμε - να αναρτήσουμε τα λόγια σου στο μήνυμά σου για την Ημέρα Ευρωπαϊκής Μουσικής 2020 στην Κοιλάδα του Αχελώου, για να τα διαβάσουν οι Πατριώτισσες και Πατριώτες μας, εραστές της Παράδοσής μας!!!

…..<< Λυπάμαι πολύ που δε μπορώ να είμαι σήμερα μαζί σας, ωστόσο ως προσωπική μαρτυρία και ως συμβολή, θέλω να καταθέσω κάποιες σκέψεις που με βασάνιζαν και με συντρόφευαν, καθώς αποφάσιζα να γράψω και καθώς έγραφα το βιβλίο μου που φέρνει τον χαρακτηριστικό τίτλο «Όσα μου είπαν τα Σαρακατσάνικα Τραγούδια».

Η έντονη επιθυμία και η ιδιαίτερη αγάπη μου να γράψω για τα σαρακατσάνικα τραγούδια, που τόσο πολύ συγκινούσαν και εξακολουθούν να συγκινούν την ψυχή μου, με συντρόφευαν ήδη από πολλά χρόνια και είχαν λάβει σχεδόν τη μορφή ενός χρέους και μιας απέραντης ευγνωμοσύνης που έπρεπε να εκπληρωθούν.

Ωστόσο, αυτή τη φορά, δεν μου έφταναν μόνο τα τραγούδια, αλλά θέλησα να τα συνδυάσω με τα πρόσωπα που τα τραγούδησαν και με τις καταστάσεις που τα δημιούργησαν, όπως όλα αυτά εμφανίζονταν σαν σε οπτασία στον λογισμό και στα μάτια της ψυχής μου.

Έγραψα, επομένως, για όλους αυτούς που το τραγούδι ήταν ο αχώριστος σύντροφος στη μοναξιά τους, που δήλωναν με αυτό την ύπαρξή τους, που εξέφραζαν τον καημό τους και που θα ήταν δύσκολο να συνεχίσουν να ζουν και να υπάρχουν χωρίς το τραγούδι.

Έγραψα για όλους αυτούς που τραγουδούσαν τη νύχτα και την ημέρα και που αν δεν τους άκουγες, κάποια στιγμή, ανησυχούσες για τον λόγο που δεν ακούστηκαν, να σκίζουν τα βουνά, τον ήλιο, το φεγγάρι και να προσεγγίζουν τον ίδιο τον Θεό.

Έγραψα για αυτούς που στα πανηγύρια είχαμε τα μάτια καρφωμένα επάνω τους, γιατί ήμασταν σίγουροι πως δεν θα άντεχαν άλλο και πως θα έπαιρναν το πρώτο τραγούδι, για να συνεχίσει η άλλη παρέα αντικριστά και να αναρωτιέσαι συνέχεια για το πού βρίσκονταν κρυμμένα όλα αυτά τα τραγούδια.

Έγραψα και για αυτούς που τολμούσαν να πάρουν τραγούδια της τάβλας και που ήταν λίγοι εκείνοι που θα τους ακολουθούσαν στο τραγούδι, είτε γιατί τα τραγούδια αυτά δεν ήταν για όλους, είτε γιατί, πάλι, άξιζε να ακούς μόνο αυτούς τους λιγοστούς και αυτό ήταν κάτι που το σέβονταν ο καθένας με ευλάβεια.

Έγραψα ακόμα και για τα τραγούδια του γάμου, καθώς το ψίκι του γαμπρού ξεκινούσε να πάρει τη νύφη, για αυτήν την απερίγραπτη χαρά του φλάμπουρα που έσκιζε τις ράχες και τα βουνά.

Έγραψα και για τον πόνο, τον πόνο της καρδιάς, για τα δάκρυα που χύναμε, καθώς ξεκινούσαμε τις αδερφές και τις ξαδέρφες για το καινούργιο τους σπιτικό, καθώς ακουγόταν βασανιστικά το τραγούδι: «Χρυσή μηλίτσα ν-είχαμαν, μάνα μου, στην αυλή μας, κι ήρθαν ξένοι, παντάξενοι, μάν’ μ’, κι μας την πήραν. Ξισκιώσαν του σπιτάκι μας κι ισκιώσαν του δικό τους».

Έγραψα ακόμα και για τα πεύκα και τα έλατα, τα βουνά και τα χειμαδιά, τα κοπάδια και τα άλογα, που συντρόφευαν τα παιγνίδια και τη ζωή μας ολόκληρη.

Έγραψα για όλα αυτά, προσπαθώντας να αναστήσω και να ζωντανέψω τραγούδια και ανθρώπους, τη φύση ολόκληρη, την ίδια τη ζωή.

Ανακουφίστηκα με όσα έγραψα, ηρέμησε και γαλήνεψε η ψυχή μου, πιστεύοντας πως έκανα κάτι που άξιζε τον κόπο, που το ήθελα πολύ, που το όφειλα ίσως κιόλας.

Γεώργιος Δ. Καψάλης πρώην Πρύτανης Πανεπιστημίου Ιωαννίνων >>.

Κύριε Πρύτανη, νιώθουμε περηφάνια για σένα και την καταγωγή σου και ως Εθελοντική Πολιτιστική Ομάδα για την Ημέρα Ευρωπαϊκής Μουσικής 2020 στην Κοιλάδα Αχελώου (Παρθενία Χαρίτου, Μενέλαος Παπαδημητρίου, Χρήστος Β. Καπερώνης & Κώστας Π. Τσιάκαλος) σε ευχαριστούμε θερμά για την στήριξη που μας παρέσχες με την παρέμβασή σου στην εκδήλωσή μας !!!

Σε θέλουμε και κοντά μας στην όμορφη ΚΟΙΛΑΔΑ του ΑΧΕΛΩΟΥ για να σε φιλέψουμε και να απολαύσουμε την παρέα σου, να πάρουμε κι άλλες γνώσεις Παραδοσιακές και όχι μόνο, να πούμε και αντικριστά Σαρακατσάνικα τραγούδια!!!
Πάντα καλά!!!

Υ.Γ: Την παρέμβαση του κ. Γιώργου Καψάλη μπορείτε να παρακολουθήσετε και ζωντανά σε βίντεο του Μέλους της Επιτροπής μας, Κώστα Π. Τσιάκαλου – Katafylli gr, που είναι και χορηγός επικοινωνίας, πατώντας στο παρακάτω λινκ:

Αθήνα, 27.6.2020

Για την Εθελοντική Πολιτιστική Ομάδα
Κοιλάδας Αχελώου
Μενέλαος Παπαδημητρίου