Χρ. Κατσαβριά - Σιωροπούλου: Τα «καινά δαιμόνια» του ΣΥΡΙΖΑ για μια ισότιμη ψήφο: Η απλή αναλογική και η ψήφος των 17ρηδων

Η περίοδος που μεσολάβησε απέδειξε ότι οι τοπικές κοινωνίες πολύ γρήγορα προσαρμόστηκαν στα νέα δεδομένα, τα πολιτικά σχήματα αναζήτησαν ευρύτερες συναινέσεις και συνεργασίες παρά τους αφορισμούς της αντιπολίτευσης.

Ο απογαλακτισμός των τοπικών συνδυασμών από το δημαρχοκεντρικό μοντέλο και η χειραφέτησή τους από την πατρωνία των κομμάτων, έχει δρόμο να διανύσει ακόμη, αλλά έγινε ένα πρώτο μεγάλο βήμα για την αποτύπωση της πραγματικής εικόνας της λαϊκής βούλησης.

Με την απλή αναλογική κάθε ψήφος, κάθε πολιτική ανάγνωση, συν διαμορφώνει το αποτέλεσμα και αφήνει το διακριτό της αποτύπωμα. Απλή αναλογική θα πει καμία ψήφος χαμένη.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, ήδη από το 2016, έκανε πράξη ένα πάγιο αίτημα της Αριστεράς και γενικότερα του προοδευτικού κόσμου με τον εκλογικό νόμο 4406/2016, ο οποίος εισάγει την απλή αναλογική από τις μεθεπόμενες εθνικές εκλογές, καθώς δεν συγκέντρωσε την απαιτούμενη από το Σύνταγμα πλειοψηφία των 2/3 για να ισχύσει στις εθνικές εκλογές του 2019.

Η αλήθεια είναι ότι από τη μεταπολίτευση ο εκλογικός νόμος έχει τροποποιηθεί 15 φορές. Αλλάζει σχεδόν κάθε μιάμιση εκλογική αναμέτρηση. Τροποποιήσεις χωρίς ουσιαστική διαφοροποίηση στην ιδεολογική τους βάση, και με μόνο κριτήριο την αξιοποίηση των συσχετισμών που διαμορφώνονταν, προς όφελος του κόμματος της συμπολίτευσης.

Η επιλογή της απλής αναλογικής ήταν για εμάς, επιλογή ευθύνης.

Εντάξαμε την αλλαγή του εκλογικού νόμου στο μεγάλο πακέτο των θεσμικών μεταρρυθμίσεών μας, για την ανάταξη της κοινωνίας και την αντιμετώπιση της διαφθοράς και του πελατειακού κράτους, που αποτελεί μόνιμη παθογένεια του δημόσιου βίου της χώρας από την ίδρυση του Ελληνικού κράτους.

Δε φοβηθήκαμε κανένα πολιτικό κόστος, ούτε προετοιμάσαμε, με τη σπουδή των προκατόχων μας, ευνοϊκές προϋποθέσεις για την επανεκλογή μας. Πιστεύουμε ότι ο μεγαλύτερος κίνδυνος απορρέει από την επίφαση δημοκρατίας που δημιουργούσε η ενισχυμένη αναλογική και την συνακόλουθη απαξίωση των πολιτών στο πολιτικό μας σύστημα.

Μόνο μια κοινωνία πολιτών είναι σε θέση να ξεπεράσει τις κρίσεις και προκλήσεις που προβάλλουν αμείλικτες στο σύγχρονο κόσμο. Η αποχή, η χαλαρή ψήφος του ‘δε βαριέσαι όλοι ίδιοι είναι, δεν καθορίζω εγώ ποιος θα βγει, με μια ψήφο δεν μπορώ να αλλάξω τα πράγματα’, είναι το βούτυρο στο ψωμί των παραδοσιακών κομμάτων που έφεραν τη χώρα σε τραγικά αδιέξοδα αναπαράγοντας έναν στείρο δικομματισμό.

Η μοναδική διάταξη ωστόσο του εκλογικού νόμου για την απλή αναλογική που ψηφίστηκε με ευρεία πλειοψηφία στη Βουλή, ήταν το δικαίωμα ψήφου για τους νέους 17 ετών. Η εγκύκλιος του υπουργείου Εσωτερικών για τις αυτοδιοικητικές εκλογές επιβεβαιώνει ότι οι 17άρηδες έχουν δικαίωμα ψήφου στις δημοτικές εκλογές, τις ευρωεκλογές όπως και στις επόμενες εθνικές εκλογές.

528.996 νέοι από 17 έως 21 ετών, θα ασκήσουν για πρώτη φορά το εκλογικό τους δικαίωμα, στις εκλογές της 26ης Μαΐου, εκπροσωπώντας το 5,33% του εκλογικού σώματος.

Η ψήφος των νέων έρχεται για να εμπλουτίσει με νέα δυναμικά ποιοτικά χαρακτηριστικά το εκλογικό αποτέλεσμα. Δεν χρειάζεται να μπούμε στη διαδικασία της ιστορικής αναδρομής των ηλικιακών ορίων, ούτε να ανασκευάσουμε την καχυποψία ορισμένων για τα πολιτικά κίνητρα αυτής της επιλογής.

Το γεγονός είναι ότι πολλά έχουν αλλάξει. Αν πετύχαμε κάτι τις προηγούμενες δεκαετίες ως κοινωνία, αυτό είναι η σταθερή διαπαιδαγώγηση των νέων στους δημοκρατικούς θεσμούς και η καλλιέργεια της κριτικής ικανότητάς τους στην οικογένεια και στο σχολείο.

Σταδιακά εξελίχθηκαν και οι σχέσεις των γονιών με τα παιδιά. Η κατάκτηση της ενιαίας και δωρεάν παιδείας είχε ως αποτέλεσμα γονείς πιο μορφωμένους σε σχέση με το παρελθόν. Το νέο οικονομικό υπόδειγμα εντατικοποίησε τη γυναικεία εργασία με αποτέλεσμα τα παιδιά να επιφορτίζονται με νέες ευθύνες αλλά και να αντιμετωπίζονται ισότιμα, με δικαίωμα λόγου και αντίλογου σε όλα τα επίπεδα.

Η πολιτεία μετά την πολιτειακή κρίση της επταετίας, έχει επενδύσει στη θωράκιση της δημοκρατίας μέσα από την παιδεία. Η διδασκαλία σταδιακά αποτέλεσε τη βάση του διαλόγου των νέων με την κοινωνία. Δεν είναι τυχαίο ότι από την εφηβεία του στο μάθημα της έκθεσης ο νέος καλείται να αναγνωρίζει τα κοινωνικά προβλήματα, να αναζητά τα αίτια και τις συνέπειές τους για το άτομο και την κοινωνία και μάλιστα να προτείνει τεκμηριωμένες λύσεις.

Σχολικοί θεσμοί όπως οι μαθητικές κοινότητες, η Βουλή των Εφήβων, τα πολλά εκπαιδευτικά προγράμματα εντός του σχολείου αλλά και στο εξωτερικό, έχουν αλλάξει τα δεδομένα. Η κοινωνία της πληροφορίας με τις τεχνολογικές εξελίξεις, το διαδίκτυο και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης όσο προβληματίζουν για το πώς επηρεάζουν αρνητικά τους νέους, άλλο τόσο τους μετατρέπουν από μαθητές, γιούς και κόρες, σε ενεργούς και ενημερωμένους πολίτες με γνώση για όσα συμβαίνουν στον κόσμο τους και άποψη.

Οι νέοι 17 με 21 ετών ενώ είναι σκληρά εργαζόμενοι στο σχολείο ή το πανεπιστήμιο αλλά και μέσα στην οικογένεια, δεν είναι οικονομικά ανεξάρτητοι. Ακόμα και όσοι βγαίνουν νωρίς στην αγορά εργασίας, χρειάζονται κατά κανόνα και την οικογενειακή στήριξη.

Αυτό δε σημαίνει όμως ότι οι νέοι δεν είναι ιδεολογικά και πολιτικά ανεξάρτητοι. Το ότι οι γονείς και η πολιτεία επιδιώκουν μια νέα γενιά με υψηλό ακαδημαϊκό και τεχνολογικό προφίλ, δε σημαίνει ότι οι νέοι είναι εκτός κοινωνικής πραγματικότητας. Ακριβώς το αντίθετο μάλιστα.

Η γενιά που διαμορφώθηκε την περίοδο της κρίσης, βίωσε μέσα στην οικογένεια αλλά και ευρύτερα μεγάλες ανατροπές, ζυμώθηκε με δυσκολίες και διλλήματα και ωρίμασε μάλλον πιο γρήγορα από ότι θα περιμέναμε.

Η έξοδος της Ελλάδας από τα μνημόνια σηματοδοτεί μια ακόμη πιο κρίσιμη περίοδο όπου καλούμαστε να θέσουμε σε νέες γερές βάσεις την οικονομία και την κοινωνία. Σε αυτή τη νέα προοπτική οι νέοι δικαιούνται να έχουν φωνή και ισότιμο πολιτικό λόγο. Η απλή αναλογική εγγυάται ότι η ψήφος των νέων και κάθε πολίτη, έχει νόημα. Ότι μπορεί να ανατρέψει το παλιό και ότι μπορεί να χτίσει το καινούργιο.

Οι προσδοκίες μας από τη νέα γενιά πάντα ήταν υψηλές αν όχι υπέρμετρες. Κάθε κοινωνία διασφαλίζει τη συνέχεια και την εξέλιξή της με την ελπίδα στο μέλλον που οραματίζονται οι νέοι της. Και για αυτό πρέπει να φροντίζει να τους παρέχει όλα τα εργαλεία για να το πετύχουν. Η διεύρυνση της ψήφου των νέων και η απλή αναλογική, είναι αυτά τα εργαλεία, που αν οι νέοι τα πάρουν σοβαρά στα χέρια τους, μπορούν να συμμετέχουν ενεργά για τη διαμόρφωση του δικού τους αύριο στην Ελλάδα και την Ευρώπη.

Χρυσούλα Κατσαβριά – Σιωροπούλου
Βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ Καρδίτσας