Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών: Να μην τα παρατήσουμε ^Κύριο

Από το Σεπτέμβρη οι Ομοσπονδίες τα έδωσαν όλα στη μάχη των Συλλόγων Διδασκόντων σε σχέση με την αυτοαξιολόγηση. Στη μάχη συμμετείχαμε, σημειώνοντας, όμως, σε κάθε μας τοποθέτηση ότι οι κινήσεις αυτές δεν μπορούν να ανατρέψουν την κυβερνητική επίθεση και πως οι ζυμώσεις που γίνονταν στους συναδέλφους θα έπρεπε να επενδυθούν στην προετοιμασία ΜΙΑΣ ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΑΠΕΡΓΙΑΚΗΣ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗΣ με βασικούς στόχους την ανατροπή των απολύσεων, την ανατροπή του θεσμικού πλαισίου αυτοαξιολόγησης – αξιολόγησης και του «νέου» λυκείου. Με άλλα λόγια λέγαμε ότι η γραμμή της «ανυπακοής» είναι αδιέξοδη όταν δεν καθορίζεται από τη συγκρότηση κινήματος.

Οι συνάδελφοι εκδηλώθηκαν. Ακόμα και μέσα στην έδρα του αντιπάλου (στο Σύλλογο Διδασκόντων, που έχει διοικητικό ρόλο) και παρά τις τρομοκρατικές μεθοδεύσεις πολλών διευθυντών και σχολικών συμβούλων δε δίστασαν να εκφράσουν την αντίθεσή τους. Και αφού η κυβέρνηση έκανε το αναμενόμενο (προχώρησε στην ανάθεση, παρακάμπτοντας το Σύλλογο), οι Ομοσπονδίες αφού στην αρχή έκαναν ότι δεν καταλαβαίνουν, δεν προχώρησαν καν στο να καλέσουν συνελεύσεις προέδρων. Υπήρξαν και ανακοινώσεις που μιλούσαν για… νίκη του κινήματος! Κατά τρόπο εξευτελιστικό Ομοσπονδίες δεκάδων χιλιάδων εργαζομένων μετέτρεψαν μέσα σε λίγες ώρες την ανυπακοή σε… υπακοή και τον εαυτό τους σε δικηγορικά γραφεία που γράφουν εξώδικα και κείμενα που ουσιαστικά θυμίζουν το «βγαίνω παραπονούμενος αλλά ΕΚΤΕΛΩ». Η σκέψη συγκρότησης αγώνα δείχνει να είναι μακριά όχι μόνο από τους κυβερνητικούς συνδικαλιστές που πλέον δεν εκφράζουν τίποτα, αλλά και από την αριστερά της ήττας και του συμβιβασμού ΣΥΝΕΚ – ΠΑΜΕ που δίνουν το αγωνιστικό ραντεβού στις κάλπες για την ΕΕ και τους καλλικρατικούς Δήμους. Οι αστικές και ρεφορμιστικές αυτές ηγεσίες κάνουν τόσο διαλυτική δουλειά, που σχεδόν έχουν καταφέρει να πείσουν και τον κόσμο ότι «δεν τραβάει» και ότι «οι αγώνες δεν έχουν αποτέλεσμα». Και όλα αυτά με εκκωφαντικούς βερμπαλισμούς για να κρύψουν την άτακτη υποχώρηση. Με τον τρόπο αυτό, οι Διοικήσεις των Ομοσπονδιών (με όλο και πιο ομόφωνο, μάλιστα, τρόπο) έχουν αφήσει πραγματικά ξεκρέμαστους τους εκπαιδευτικούς, οι οποίοι, ο ένας με τον άλλον, ψάχνουν –μοναχικά- τρόπο αντίδρασης.

Κάθε δύναμη ή συνάδελφος που θέλει πραγματικά να αντισταθεί πρέπει να διαχωριστεί και να μην «βάζει πλάτη» από μια γραμμή που μας οδηγεί στην ήττα και την υποταγή, με δήθεν «ανυπότακτες» κορώνες.

Όσο μας αφορά, θεωρούμε ότι μετά το πέρασμα (για την ώρα) των απολύσεων, έρχεται καταιγίδα νέων αντιδραστικών μέτρων συντριβής των εργασιακών σχέσεων των εκπαιδευτικών και των μορφωτικών δικαιωμάτων των μαθητών. Η επίθεση αυτή αποτελεί στρατηγική επιλογή όλων των κέντρων εξουσίας του συστήματος, όλων των ντόπιων και ξένων αφεντικών (ΕΕ-ΔΝΤ-κεφάλαιο). Τα κέντρα αυτά δεν επιζητούν βασικά τη συναίνεση των θυμάτων αλλά να στείλουν το μήνυμα του τρόμου και της αποφασιστικότητας. Αυτό σημαίνει ότι χρειάζεται αγώνας μεγάλου εύρους και αποφασιστικότητας για την ανατροπή της πολιτικής αυτής. Ο αγώνας αυτός δεν μπορεί να αναβάλλεται συνεχώς κάτω από τη δικαιολογία του αρνητικού συσχετισμού για τον απλό λόγο ότι η επίθεση είναι τόσο συντριπτική που αυτόματα κάνει ακόμα πιο δυσμενή το συσχετισμό. Με βάση τα παραπάνω:

1.Καλούμε τις Ομοσπονδίες να κάνουν το καταφανώς αναγκαίο: ΝΑ καλέσουν γενικές συνελεύσεις και Συνελεύσεις Προέδρων με εισήγηση ΑΜΕΣΟΥ απεργιακού προγράμματος αμέσως μετά το Πάσχα. Οι στόχοι, νομίζουμε προφανείς:

• Ανατροπή του πλαισίου απολύσεων-διαθεσιμότητας-κινητικότητας. Να γυρίσουν πίσω στα σχολεία όλοι οι συνάδελφοι.
• Ανατροπή του πλαισίου αξιολόγησης – αυτοαξιολόγησης – διάλυσης των εργασιακών σχέσεων .
• Ανατροπή του «νέου Λυκείου» και της Τράπεζας θεμάτων - Δωρεάν Δημόσιο σχολείο για όλα τα παιδιά
• Μόνιμη και σταθερή δουλειά, ασφάλιση-περίθαλψη, για όλους

2.ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ στη γενική ΑΠΕΡΓΙΑ στις 9 Απρίλη

3.Τη βδομάδα αυτή να μπλοκάρουμε με κάθε τρόπο οποιοδήποτε επόμενο βήμα προώθησης της αυτοαξιολόγησης. Κερδίζουμε χρόνο και προσπαθούμε να συντονίσουμε από τα κάτω σωματεία, παρατάξεις, σχήματα, αγωνιστές εκπαιδευτικούς που ΔΕ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΤΑ ΠΑΡΑΤΗΣΟΥΝ.

4.Σε περίπτωση που πιέζονται συνάδελφοι να υπογράψουν ότι ενημερώθηκαν για τις αναθέσεις σε ομάδες είτε να μην υπογράψουμε για την ώρα κανένα χαρτί είτε να υπογράψουμε το κείμενο της ΟΛΜΕ και το αντίστοιχο της ΔΟΕ , αντικαθιστώντας τις τελευταίες τρεις σειρές «Θεωρώ, τέλος, …παντός νόμιμου δικαιώματος μου» (που υποδηλώνουν ότι συμμετέχουμε σε ομάδες αλλά επιφυλασσόμαστε για νόμιμα δικαιώματα) με το κείμενο «Με δεδομένα τα παραπάνω επιφυλάσσομαι για την τελική μου στάση με βάση και τις συλλογικές αποφάσεις του κλάδου». Προτείνουμε στις ΕΛΜΕ και στους Διδ. Συλλόγους το παραπάνω κείμενο για να παραμένουν στη λογική ότι ΔΕΝ ΠΑΡΑΙΤΟΥΜΑΣΤΕ.

Το δίλημμα έχει τεθεί: Η ΘΑ ΠΑΛΕΨΟΥΜΕ Η ΘΑ ΜΑΣ ΣΥΝΤΡΙΨΟΥΝ!! Αυτό το δίλημμα αν δεν το απαντήσουμε εμείς, θα το απαντήσει η κυβέρνηση!

Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών