Χριστιανική Εναλλακτική Κίνηση Εκπαιδευτικών

Η σημερινή κυβέρνηση έχει αποφασίσει να λειτουργήσει όπως-όπως το σχολείο με λιγότερο εκπαιδευτικό προσωπικό, με περικοπή των μορφωτικών δικαιωμάτων των μαθητών  αδιαφορώντας  για τις αναγκαίες παιδαγωγικές συνθήκες οργάνωσης ενός σχολείου. Ευαγγέλιό της το μνημόνιο, η εργαλειοθήκη του ΟΟΣΑ και οι επιταγές της Ε.Ε.!  Έτσι, επιβάλλει την ευέλικτη χρήση του εκπαιδευτικού προσωπικού για να καλύπτει κενά, αν και γνωρίζει πως πρόκειται για μια βαθιά αντιπαιδαγωγική και αντιεκπαιδευτική ενέργεια. Κάθε χρόνο χιλιάδες αναπληρωτές εκπαιδευτικοί μετακινούνται σε όλη την επικράτεια προκειμένου να υπηρετήσουν το ελληνικό σχολείο. Η κυβέρνηση αδιαφορεί αν η πολιτική της υπονομεύει και τα μορφωτικά δικαιώματα των παιδιών, ειδικά των φτωχών λαϊκών περιοχών αλλά και τις δυσμενείς οικογενειακές συνθήκες στις οποίες υποβάλλονται κάθε χρόνο οι συνάδελφοί μας αναπληρωτές. Το ΥΠΠΕΘ πολιτευόμενο με βάση τη λογιστική, περικόπτει το ωρολόγιο πρόγραμμα και η «δημοκρατική ευαισθησία»  παραχωρεί το «δημοκρατικό» δικαίωμα στους εκπαιδευτικούς να  αποφασίσουν σε ποιον θα «πέσει ο κλήρος» της υπεραριθμίας.   Θέλει το υπουργείο να μεταφέρει κατ’ αυτόν τον τρόπο τη συζήτηση από τα χρόνια προβλήματα και τη ζοφερή κατάσταση στην Παιδεία μας σε μια εσωτερική σύγκρουση ομάδων εκπαιδευτικών με το διακύβευμα της οικονομικής και κοινωνικής τους επιβίωσης.  Μόνιμοι εναντίον αναπληρωτών, δάσκαλοι εναντίον ειδικοτήτων, πρωτοβάθμιοι εκπαιδευτικοί εναντίον δευτεροβάθμιων και στην έξαρση αυτού του συντεχνιασμού συμμετέχουν με ανακοινώσεις τους ομάδες σχολικών συμβούλων που υποστηρίζουν τη μια ή την άλλη ομάδα εκπαιδευτικών. Το «διαίρει και βασίλευε» βρίσκεται πλέον στο προσκήνιο.

Η κοινωνία, βέβαια, ευρισκόμενη σε οικονομική στενωπό, προσγειωμένη άλλωστε από χρόνια στην πληροφοριακή κατανάλωση του εφήμερου, είτε αδιαφορεί, είτε δεν αντιλαμβάνεται τα τεκταινόμενα και το διακύβευμα  των αλλαγών στην εκπαίδευση που επιχειρείται με τις μνημονιακές πολιτικές στην εκπαίδευση τα τελευταία χρόνια. Δηλαδή στη διαχείριση μιας φτηνής εκπαίδευσης και όχι στον οραματισμό για την Παιδεία. Για μια ανθρωπιστική Παιδεία με ουσιαστικές γνώσεις και κυρίως αξίες που να έχουν ως πρότυπο και πυξίδα στη ζωή τους οι μαθητές μας. Από τη Διαμαντοπούλου, που οραματίσθηκε τα Αγγλικά ως πρώτη επίσημη γλώσσα μας,  έως σήμερα, διαδοχικές κυβερνήσεις ξεθεμελιώνουν στην εκπαίδευση κάθε τι που αφορά το «μέλλον και την ψυχή αυτού του τόπου», όπως θα έλεγε ο Δελμούζος βαφτίζοντάς τα μεταρρυθμίσεις. Το σχολείο είναι ο χώρος του μαρτυρίου, που μοιάζει με επιστημονικό εργαστήρι. Δοκιμάζονται πολλά, αλλά ελάχιστα από αυτά στεριώνουν. Και αυτή η αέναη κατάσταση των πειραματισμών συνεχίζεται.

Τα σχολεία ΕΑΕΠ που για τους τότε ιθύνοντες  ξεκίνησαν ελπιδοφόρα, παραγνωρίζοντας όμως την μαθητική εξουθένωση και τη γυμνασιοποίηση του Δημοτικού,  βάλτωσαν μέσα στις παθογένειές τους και στην κούραση εκπαιδευτικών και μαθητών. Έτσι προέκυψε, άκριτα, το φετινό σχολείο του Προκρούστη. Κόβουμε από τα πρώην ΕΑΕΠ, προσθαφαιρούμε στα κλασικά και ιδού ο νέος τύπος σχολείου, ο ίδιος σε όλη την επικράτεια.   Στα  νηπιαγωγεία τα πράγματα φαίνονται πολύ χειρότερα. Διάσπαση του ενιαίου προγράμματός του, αύξηση ωραρίου νηπιαγωγών και αναιρέσεις εγκυκλίων, η μία μετά την άλλη για να μην αναφερθούμε στα χρόνια κτιριακά προβλήματα που επιλύονται σπάνια.

Στην ειδική αγωγή ενώ σωστά καταργήθηκε η παράγραφος 1 του άρθρου 56 του ν. 3966/2011 σχετικά με τις οργανικές στη Ε.Α., έμεινε ημιτελής ή μάλλον υπήρξε πισωγύρισμα, αφού θεωρούν πλέον ότι τα παιδιά με ειδικές ανάγκες μπορούν να εκπαιδευτούν και από δασκάλους χωρίς καμία επιστημονική εξειδίκευση, κανένα εφόδιο για τις ιδιαιτερότητες αυτών των παιδιών. Όλοι τα κάνουν όλα.

Στη δευτεροβάθμια από την άλλη, οι αναθέσεις καλά κρατούν. Οι του πολυτεχνείου γίνανε και μαθηματικοί, οι πτυχιούχοι ιατρικών εργαστηρίων και βιολόγοι, την ιστορία μπορούν να την διδάξουν σχεδόν όλοι οι καθηγητές των θεωρητικών μαθημάτων και πάει λέγοντας. Έτσι, γιατί να κάνει διορισμούς; Ακόμα και αναπληρωτές, μάλλον, δεν θα χρειάζονται. Οι δε ανθρωπιστικές σπουδές αποδυναμώνονται και υποβαθμίζονται αφού η μείωση ωρών και η κατάργηση της εξέτασης των Αρχαίων στο Γυμνάσιο δεν συνοδεύεται από δράσεις και διαφοροποιημένη διδασκαλία του μαθήματος ώστε να ανανεωθεί και να μη χάσει το σπουδαίο ρόλο του μέσα στην ελληνική παιδεία που είχε διαχρονικά μέχρι σήμερα.

Με μεγάλη ανησυχία παρακολουθούμε το διχασμό στη θεολογική εκπαιδευτική κοινότητα, με αφορμή την εισαγωγή από φέτος των νέων ΑΠΣ για το μάθημα των Θρησκευτικών (μτΘ) σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης. Είναι ανάγκη να επικρατήσει νηφαλιότητα στις προσεγγίσεις του ζητήματος και πάνω απ’ όλα σεβασμός στους μαθητές μας και τις ανάγκες τους ως ανθρώπινα πρόσωπα στη σημερινή κοινωνία.

Για τη Χριστιανική Εναλλακτική Κίνηση το μτΘ πρέπει να είναι ένα ανοιχτό μάθημα για όλους τους μαθητές που θα παρέχει σπουδή γενικώς στο θρησκευτικό φαινόμενο με κεντρική θέση στη χριστιανική ορθόδοξη παράδοση του τόπου μας αλλά και στα άλλα θρησκεύματα που επηρεάζουν μεγάλο αριθμό ανθρώπων παγκόσμια σήμερα.

Απέναντι σε όλη αυτή την κατάσταση, επικρατεί το απόλυτο αδιέξοδο και ο συστημικός χαρακτήρας στον κατεστημένο συνδικαλισμό. Ζούμε εδώ την ιστορική αμηχανία του γραφειοκρατικού συνδικαλισμού σαν την άλλη όψη του ίδιου ιστορικού αδιεξόδου που οδήγησε στη μετάλλαξη του κυβερνώντος κόμματος. Οι συνδικαλιστικές ηγεσίες οχυρωμένες πίσω από μια οικεία και «ασφαλή» γι’ αυτούς συνδικαλιστική ρητορική, απεκδύονται τις πραγματικές τους ευθύνες.  Η υπέρβαση του αδιεξόδου αυτού προϋποθέτει ένα άλλο είδος συνδικαλισμού και ένα άλλο είδος συνδικαλιστικών στελεχών, που δεσμεύονται απέναντι στο σώμα που εκπροσωπούν όχι στη βάση της συναλλαγής του με το σύστημα, αλλά στη βάση της αυτοοργάνωσής του από τα κάτω, από κάθε σχολική μονάδα. Ένας τέτοιος συνδικαλισμός θα έπρεπε, κατ’ αρχάς, να βρει τρόπο να ξεπεράσει τις κλασικές απεργιακές μορφές αγώνα που μια ελάχιστη μειοψηφία εργαζομένων ακολουθεί με συνέπεια τον εκφυλισμό τους.
   
Για να πιάσει τόπο ο λόγος του ποιητή, εμείς οι ίδιοι, η κοινωνία, οι εκπαιδευτικοί, οι γονείς και οι μαθητές, να μην αποδεχτούμε άλλο αυτή την κατάσταση που βιώνουμε εξ αιτίας της «κρίσης» που μας επιβλήθηκε. Η υπέρβαση της «κρίσης» αυτής δεν μπορεί παρά να έχει σχέση και με την ανάδειξη και καλλιέργεια των στοιχείων της ταυτότητας του λαού μας, του πολιτισμού της,  που μας συγκροτούν ως  εθνικό συλλογικό υποκείμενο.  Δεν μπορεί να συνεχιστεί από τη μια η εγκατάλειψη των εννοιών της πατρίδας  και του έθνους στη διαστροφή τους από το νεοναζιστικό εθνικιστικό μόρφωμα και από την άλλη η περιφρόνηση ή και κατασυκοφάντηση των ίδιων εννοιών από τους «εκσυγχρονιστές» διανοούμενους που απαντώνται σε όλο το πολιτικό φάσμα της χώρας μας. Σε ένα κόσμο που συνεχώς μεταβάλλεται εάν επιθυμούμε την κατανόηση και το σεβασμό στην «ετερότητα» χωρίς φοβικά σύνδρομα απέναντι στον «άλλο», οφείλουμε να ενισχύουμε και να μην συγχέουμε την ταυτότητα μας.  Χρειαζόμαστε λοιπόν ένα όραμα που θα επανεφεύρει το «εμείς».  Με ενότητα και αλληλεγγύη, κάνοντας στην άκρη τον κοινωνικό αυτοματισμό, οφείλουμε να αναζητήσουμε ιδέες και προτάσεις, να τις κουβεντιάσουμε και να τις διεκδικήσουμε.

Εμείς, στη Χριστιανική Εναλλακτική Κίνηση, πιστεύουμε ότι  Παιδεία είναι η συσσώρευση πνευματικών αγαθών, προσανατολισμένων σ’ ένα σχέδιο ζωής, βασισμένο στην ολόπλευρη καλλιέργεια του ανθρώπινου προσώπου, που απαιτεί χρόνο και μόχθο, παιδαγωγού και παιδαγωγούμενου.  

Η προσέγγισή μας αυτή, αντλεί τον πλούτο της, από την ορθόδοξη χριστιανική αντίληψη, την εμπειρία της Εκκλησίας μας για την Παιδεία, την Οικονομία και ό,τι αφορά το ανθρώπινο πρόσωπο. Ό,τι αυτονομείται και δεν υπηρετεί τον άνθρωπο τελικά τον καταδυναστεύει και λειτουργεί εναντίον του. Έτσι, η Οικονομία που είναι η διαχείριση με αυτάρκεια και δικαιοσύνη των πλουτοπαραγωγικών αγαθών μιας χώρας για όλους τους πολίτες της, μετατρέπεται σε απρόσωπες αγορές του χρήματος, που οδηγούν σε κρίση ολόκληρους λαούς, για να ευδοκιμήσουν οι τράπεζες και το κεφαλαιοκρατικό Σύστημα. Η Παιδεία αντί να λειτουργεί ως δρόμος για σχέση, προσωπική άσκηση,  κοινός αγώνας και πάλη του ανθρώπου ενάντια σε κάθε αδικία και κακό, από όπου κι αν προέρχεται προσωπικό ή κοινωνικό, μετατρέπεται σε άχρωμο υπηρέτη του απρόσωπου συστήματος της καταναλωτικής κοινωνίας, του εύκολου πλουτισμού, της ισοπέδωσης των αξιών και της νεοταξικής παγκοσμιοποίησης.

Σε ό,τι αφορά τις εκλογές αιρετών, για τη Χριστιανική Εναλλακτική Κίνηση, πάγια θέση αποτελεί όχι μόνο η εναλλαγή θητείας, αλλά και η ανανέωση με πρόσωπα που δεν έχουν θητεύσει ξανά σε οποιεσδήποτε αιρετές θέσεις του κλάδου (ΠΥΣΠΕ- ΠΥΣΔΕ, ΑΠΥΣΠΕ- ΑΠΥΣΔΕ, ΚΥΣΠΕ- ΚΥΣΔΕ), καθώς και τις αντίστοιχες της Ειδικής Αγωγής (ΚΥΣΕΕΠ – ΠΥΣΕΕΠ), ώστε όσον είναι δυνατόν να αποφεύγονται οι προσωποληψίες και οι «πονηρές» διασυνδέσεις μεταξύ των αιρετών μας και των προϊσταμένων διοικητικών αρχών, αλλά και να δοκιμάζονται νέοι συνάδελφοι που διεκδικούν με αίσθημα ευθύνης την διακονία των προβλημάτων του χώρου μας και των προσώπων που υπηρετούν σ’ αυτόν.   

Επειδή οι μέρες μας εξακολουθούν να είναι «δύσκολες» για την πολύπαθη Παιδεία στον τόπο μας, ΚΑΛΟΥΜΕ τους εκπαιδευτικούς  όλης της χώρας να ενισχύσουν τους συνδυασμούς  μας στις εκλογές για το ΚΥΣΠΕ και ΚΥΣΔΕ, ώστε να κάνουμε εντονότερα διακριτή την παρουσία μας στο χώρο της εκπαίδευσης και να αρθρώσουμε το λόγο που απουσιάζει σήμερα από το χώρο του Σχολείου. Ενάντια  στην ιδιώτευση, τον τεχνοκρατισμό, την έλλειψη αξιών και την ισοπέδωση που προσπαθούν να κυριαρχήσουν στα σχολεία μας σήμερα, προτείνουμε το λόγο του προσωπικού και κοινωνικού ήθους, της αξιοπρέπειας και της συλλογικής ευθύνης, στη διαχείριση της σχολικής μας κοινότητας.

ΥΠΟΨΗΦΙΟΙ ΓΙΑ ΚΥΣΠΕ
Δημητρίου Αριστομένης           Δυτ. Θεσσαλονίκης
Διδασκάλου Κωνσταντίνος                     Κοζάνης
Mπενάκα Σταυρούλα             Δυτ. Θεσσαλονίκης
Πάγκαλος Αθανάσιος                            Κορινθίας
Παναγάκης Αντώνιος                            Δ΄ Αθήνας
Σερέτης Παναγιώτης                          Χαλκιδικής
Τασιόπουλος Γεώργιος                     Δυτ. Αττικής
Τρούσας Σπυρίδων                                Κέρκυρας
Τσιτσιμπής Γεώργιος                           Καρδίτσας

ΥΠΟΨΗΦΙΟΙ ΓΙΑ ΚΥΣΔΕ

Βαχαβιώλος Δημήτριος                        Λακωνίας
Βόλνα Ευαγγελία                                Χαλκιδικής
Γιαννέλος Αθανάσιος                            Δ΄ Αθήνας
Γιαννουλάκης Θεολόγος                           Πιερίας
Δασκαλάκης Μάρκος                              Ρεθύμνης
Καπετανάκης Γεώργιος                        Δ΄ Αθήνας
Κουσινίδης Χαρίλαος (Χάρης)                   Έβρου
Μακρογκίκας Ανδρέας                         Δ΄ Αθήνας
Μελισσίδης Ιωάννης                           Χαλκιδικής
Μηλίγγος Χρήστος                                 Κέρκυρας
Μοράτος Ανδρέας                                  Λακωνίας
Μουστάκας Πέτρος                               Α΄ Αθήνας
Παπαδόπουλος Γεώργιος                 Ανατ. Αττικής