Θεία Λειτουργία από τον Μητροπολίτη κ. Τιμόθεο ενώπιον της τιμίας κάρας του Αγίου Βησσαρίωνα στην Τ.Κ. Αγίου Βησσαρίωνα ^Κύριο

Οι ιερές ακολουθίες πραγματοποιήθηκαν ενώπιον της τιμίας κάρας του Αγίου Βησσαρίωνος, Αρχιεπισκόπου Λαρίσης, η οποία είχε μεταφερθεί στο χωριό προς ευλογία και προσκύνηση των πιστών. Πλήθος ευσεβών χριστιανών προσήλθε στον Ιερό Ναό, προκειμένου να συμμετάσχει στη Θεία Ευχαριστία και να λάβει την ευλογία του προστάτου και εφόρου της περιοχής Αγίου Βησσαρίωνος.

Μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας, το ιερό λείψανο του Αγίου αναχώρησε για την Ιερά Μονή Δουσίκου, όπου φυλάσσεται.

Ο Σεπτός μας Ποιμενάρχης κ. Τιμόθεος απηύθυνε το θείο κήρυγμα προς το πολυπληθές εκκλησίασμα, λαμβάνοντας αφορμή από το αποστολικό ανάγνωσμα της ημέρας και αναπτύσσοντας θεολογικούς και πνευματικούς προβληματισμούς γύρω από την αυθεντική χριστιανική ζωή, την έμπρακτη εφαρμογή του θείου θελήματος και το φωτεινό παράδειγμα του Αγίου Βησσαρίωνος.

Αρχικά, αναφέρθηκε στα λόγια του Κυρίου από το Ευαγγέλιο, σύμφωνα με τα οποία όποιος ομολογήσει τον Χριστό ενώπιον των ανθρώπων, θα ομολογηθεί και από τον ίδιο τον Κύριο ενώπιον του Ουρανίου Πατρός. Επεσήμανε ότι η ομολογία της πίστεως δεν αποτελεί μία απλή λεκτική διακήρυξη, αλλά έναν καθημερινό τρόπο ζωής, ο οποίος εκφράζεται μέσα από τις πράξεις, τις επιλογές και τη συνολική στάση του ανθρώπου απέναντι στον Θεό και τον συνάνθρωπο.

Στη συνέχεια, ερμηνεύοντας το αποστολικό ανάγνωσμα από την προς Ρωμαίους Επιστολή του Αποστόλου Παύλου, στάθηκε ιδιαίτερα στη φράση ότι «οὐ γὰρ οἱ ἀκροαταὶ τοῦ νόμου δίκαιοι παρὰ τῷ Θεῷ, ἀλλ’ οἱ ποιηταὶ τοῦ νόμου δικαιωθήσονται». Τόνισε ότι τα ιερά κείμενα της Αγίας Γραφής δεν δόθηκαν στους ανθρώπους για να αποτελούν αντικείμενο επιφανειακής γνώσεως ή θεωρητικής ενασχόλησης, αλλά για να μελετώνται με φόβο Θεού, προσευχητική διάθεση και πνεύμα ταπεινώσεως, ώστε να μεταμορφώνουν τον άνθρωπο και να καθοδηγούν τη ζωή του.

Αναφέρθηκε ακόμη στο ιστορικό πλαίσιο της προς Ρωμαίους Επιστολής, επισημαίνοντας ότι ο Απόστολος Παύλος την απέστειλε στη χριστιανική κοινότητα της Ρώμης, μία από τις πλέον ακμάζουσες Εκκλησίες της εποχής, η οποία αποτελούνταν τόσο από εξ Ιουδαίων όσο και από εξ εθνών χριστιανούς. Μέσα από το αποστολικό κείμενο, όπως υπογράμμισε, προβάλλεται η καθολικότητα της σωτηρίας και η αλήθεια ότι ο Θεός δεν ενεργεί με προσωποληψία, αλλά κρίνει κάθε άνθρωπο σύμφωνα με τα έργα και την πνευματική του κατάσταση.

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στη φράση του Αποστόλου Παύλου «δόξα καὶ τιμὴ καὶ εἰρήνη παντὶ τῷ ἐργαζομένῳ τὸ ἀγαθόν», τονίζοντας ότι η ευλογία του Θεού δεν συνδέεται με την εξωτερική εμφάνιση της θρησκευτικότητας, αλλά με τον καθημερινό αγώνα για την καλλιέργεια των αρετών και την εφαρμογή του αγαθού στη ζωή. Ο άνθρωπος που εργάζεται το καλό, που αγωνίζεται να εφαρμόσει τις εντολές του Θεού και να ζήσει σύμφωνα με το Ευαγγέλιο, είναι εκείνος που δέχεται τη δόξα, την τιμή και την ειρήνη που προσφέρει ο Κύριος.

Αναπτύσσοντας περαιτέρω τη διδασκαλία του Αποστόλου Παύλου, επεσήμανε ότι ο Θεός θα κρίνει τον κάθε άνθρωπο με απόλυτη δικαιοσύνη, λαμβάνοντας υπόψη τη γνώση και τις δυνατότητες που του έχουν δοθεί. Οι Ιουδαίοι, οι οποίοι είχαν λάβει τον Μωσαϊκό Νόμο ως προετοιμασία για την έλευση του Μεσσία, θα κριθούν με βάση αυτό το μεγάλο δώρο του Θεού. Αντίστοιχα, οι εθνικοί, οι οποίοι δεν γνώρισαν τον Μωσαϊκό Νόμο, διαθέτουν τον νόμο της συνειδήσεως, τον οποίο ο Δημιουργός έχει τοποθετήσει στην καρδιά κάθε ανθρώπου.

Στο σημείο αυτό, υπογράμμισε τη μεγάλη σημασία της συνειδήσεως στη ζωή του πιστού. Η συνείδηση, όπως ανέφερε, δεν πρέπει να παραμένει αδρανής ή να σιωπά, αλλά να είναι ζωντανή, ενεργή και ευαίσθητη, φωτίζοντας τον άνθρωπο στις καθημερινές του αποφάσεις και οδηγώντας τον στην αλήθεια του Χριστού.

Με ιδιαίτερη έμφαση, κάλεσε τους πιστούς να αποβάλουν τη «μάσκα» του κατ’ επίφαση χριστιανού και κάθε μορφή επιφανειακής ή τυπικής θρησκευτικότητας, προκειμένου να βιώσουν αυθεντικά τη σχέση τους με τον Χριστό. Υπογράμμισε ότι ο σύγχρονος άνθρωπος κινδυνεύει συχνά να επαναπαύεται στην εξωτερική συμμετοχή του στη λατρευτική ζωή της Εκκλησίας, θεωρώντας ότι αρκεί η παρουσία στον ναό, η συμμετοχή στις ακολουθίες ή η τέλεση ορισμένων θρησκευτικών πράξεων. Ωστόσο, όπως τόνισε, η αληθινή πνευματική ζωή απαιτεί διαρκή αγώνα, μετάνοια, αυτογνωσία, μελέτη της Καινής Διαθήκης, γνώση των βίων των Αγίων και ουσιαστική ένταξη στη ζωή της Εκκλησίας.

Παράλληλα, προειδοποίησε για τους κινδύνους που γεννά η υποκριτική πίστη. Ο εγωισμός, η αυτάρκεια, η απομόνωση από τους άλλους, η αίσθηση μιας δήθεν προσωπικής αγιότητας και καθαρότητας αποτελούν σοβαρά πνευματικά αδιέξοδα που απομακρύνουν τον άνθρωπο από τη χάρη του Θεού. Αντίθετα, η ταπείνωση, η αγάπη, η ενσυναίσθηση και η ανοιχτή καρδιά προς τον συνάνθρωπο αποτελούν γνωρίσματα της γνήσιας χριστιανικής ζωής.
Ακολούθως, αναφέρθηκε στον Άγιο Βησσαρίωνα, Μητροπολίτη Λαρίσης και Θαυματουργό, ο οποίος αποτελεί το καύχημα της τοπικής Εκκλησίας και τον ουράνιο προστάτη της περιοχής. Τόνισε ότι ο Άγιος αξιώθηκε να δοξασθεί από τον Θεό, διότι έζησε ολοκληρωτικά τον Χριστό, αφιέρωσε τη ζωή του στη διακονία του λαού του Θεού και αγωνίσθηκε με αυταπάρνηση για την πνευματική πρόοδο των ανθρώπων.

Αναφερόμενος στην τιμία κάρα του Αγίου, η οποία βρισκόταν στον Ιερό Ναό προς προσκύνηση των πιστών, σημείωσε ότι αυτή αποτελεί αδιάψευστη μαρτυρία της αγιότητας και της ενεργού παρουσίας της θείας χάριτος. Όπως χαρακτηριστικά ανέφερε, οι πιστοί δεν προσκυνούν ένα απλό ανθρώπινο λείψανο, αλλά ένα χαριτόβρυτο λείψανο, το οποίο φέρει την ενέργεια και τη χάρη του Αγίου Πνεύματος, μεταδίδοντας παρηγοριά, ενίσχυση και ευλογία στους ευλαβείς προσκυνητές. Παράλληλα, τόνισε ότι οι Άγιοι οδηγούν τους ανθρώπους προς τον ουρανό και αποτελούν ζωντανές μαρτυρίες της παρουσίας και της δυνάμεως του Θεού μέσα στην ιστορία της Εκκλησίας.

Στο σημείο αυτό εξέφρασε τις θερμές του ευχαριστίες προς τον Πανοσιολογιώτατο Αρχιμανδρίτη π. Βησσαρίωνα, Καθηγούμενο της Ιεράς Μονής Δουσίκου, για την παρουσία του, τη συνοδεία της ιεράς κάρας και την αγάπη με την οποία ανταποκρίθηκε στο αίτημα της ενορίας. Παράλληλα, ευχαρίστησε τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Τρίκκης, Γαρδικίου και Πύλης κ. Χρυσόστομο, ο οποίος ευλόγησε και επέτρεψε τη μεταφορά της ιεράς κάρας του Αγίου Βησσαρίωνος στον ομώνυμο οικισμό, προσφέροντας στους πιστούς τη χαρά και την ευλογία της παρουσίας του προστάτου τους Αγίου.
Ολοκληρώνοντας το θείο κήρυγμά του, κάλεσε όλους τους πιστούς να γίνουν αληθινοί ποιητές του θείου νόμου και όχι απλοί ακροατές αυτού, να διατηρούν καθαρή καρδιά και ζωντανή συνείδηση, να καλλιεργούν την αγάπη προς τον Θεό και τον συνάνθρωπο και να αγωνίζονται καθημερινά ώστε η ζωή τους να αποτελεί ζωντανή μαρτυρία της παρουσίας του Χριστού στον κόσμο.

Τέλος, ευχήθηκε, διά πρεσβειών του Αγίου Βησσαρίωνος, ο Θεός να ενδυναμώνει όλους στον πνευματικό τους αγώνα, να τους χαρίζει καθαρή καρδιά, ζώσα συνείδηση και πνευματική εγρήγορση, ώστε να δοξάζεται το όνομα του Κυρίου μέσα από τα έργα και τη μαρτυρία της ζωής τους.

Από την Ιερά Μητρόπολη