Στη μνήμη του Παναγιώτη Γαρίτου ^Κύριο

23 Μαρτίου 2010 και οι θύμησες γίνονται πιο έντονες, πιο επιτακτικές, πιο ζωντανές…

Πάνε κιόλας δύο χρόνια από τότε που δεν είσαι πια κοντά μας, όμως από την παρέα μας  και  από τις καρδιές μας δεν έλειψες ούτε μέρα.

Η ζωή που ζήσαμε στον Προσκοπισμό, δε λησμονιέται.  Τα αστεία, οι περιπέτειες, οι αγωνίες, οι φόβοι, οι χαρές της επιτυχίας, όλα μαζί συμπληρώνουν το παζλ των αναμνήσεων.

Κοντά μας ανδρώθηκες και άνθισε ο χαρακτήρας σου, δίνοντας σε όλους το παράδειγμα του παιδιού που έχει τη θέληση και τη δύναμη μέσα του να νικήσει τους πάντες και τα πάντα, τα πάντα εκτός από το θάνατο… Ο μοναδικός που νικά ακόμη και την αγάπη, το δυνατότερο συναίσθημα που υπάρχει. Δεν μπορεί όμως να σβήσει το χαμόγελό σου, τη μορφή σου από το μυαλό μας. Δεν μπορεί καλά-καλά να σβήσει και αυτόν τον ήχο της φωνής σου από τα αφτιά μας.

Μένουμε να θυμόμαστε τη ζωή που ζήσαμε και να αναλογιζόμαστε τη ζωή που δεν ζήσαμε..

Πάντα θα υπάρχεις, όχι μόνο στις καρδιές μας, αλλά και σε κάθε Προσκοπική Πυρά και σε κάθε νέα περιπέτεια που θα ζούμε και σε κάθε βουνοκορφή που τόσο αγαπούσες να πηγαίνεις. Θα είσαι εκεί, θα στέκεσαι αγέρωχος και σε κάθε βήμα μας θα χαμογελάς, ακόμη και στα λάθη μας.

Σε θυμόμαστε όλοι με αγάπη, με πολύ αγάπη.

Χαρούλα Αντωνούλα

“Εδώ χρωστάμε λύπες και χαρές σ έναν φύλακα άγγελο…”

Active Member

Πέρασαν σχεδόν δύο χρόνια από τότε που έφυγες από κοντά μας. Για μένα όμως, θα είσαι πάντα εκείνο το παιδί που γνώρισα. Περάσαμε μαζί πολλές καταστάσεις, άσχημες και όμορφες. Μου έμαθες να μπορώ να αντιμετωπίζω όλα τα πράγματα με δύναμη και αισιοδοξία. Συναντηθήκαμε πρώτη φορά στους Προσκόπους. Εκεί δημιουργήθηκε μια μεγάλη φιλία, όπου και περάσαμε αξέχαστες στιγμές γεμάτες χαρά, γέλιο ,περιπέτεια και φαντασία. Όμως  η ζωή μερικές φορές δείχνει και την ανάποδη πλευρά της. Αλλά ακόμα και εκεί ήσουνα δυνατός και πάλεψες με δύναμη και θάρρος μέχρι την τελευταία στιγμή. Δεν παραιτήθηκες ποτέ ακόμη και αν ήξερες ότι τα πράγματα ήταν δύσκολα. Λένε πως κάποιος πεθαίνει πραγματικά όταν τον ξεχάσεις. Για μένα θα ζεις πάντα μέσα στην καρδιά μου, θα είσαι εκείνος ο φίλος που γνώρισα και θα θυμάμαι για πάντα, ο Παναγιώτης. Δηλαδή ένας φύλακας άγγελος.

Είσαι ακόμα εδώ.
Χρήστος Νταλαγιώργος

Η πιο ωραία θάλασσα:

αυτή που ακόμα δεν ταξιδέψαμε.

Το πιο ωραίο παιδί:

ακόμα δε μεγάλωσε.

Οι πιο ωραίες μέρες μας:

αυτές που ακόμα δε ζήσαμε.

Κι ο πιο ωραίος λόγος που θέλω να σου πω:

αυτός που ακόμα δε σου είπα.

Θέου Μπιάνκα-Ζανέτ

Κάθε δάκρυ που στέκεται στις άκρες των ματιών μας κάθε φορά που σε θυμόμαστε και σε αναφέρουμε, σβήνει αμέσως αφού δεν σου πρέπουν δάκρυα, παρά μόνο χαμόγελα σαν αυτά που φρόντιζες να σκορπίζεις σε όλους. Έτσι κι αλλιώς όλα μας μαρτυρούν ότι είσαι εδώ. Τα μονοπάτια που περπατήσαμε, τα παιχνίδια που παίξαμε, οι δυσκολίες που ανταπεξήλθαμε, η φωτιά που μας ζέστανε, το θάρρος σου που μας δίδαξε…

Όταν η δύναμη μιας Ψυχής είναι μεγαλύτερη από αυτή που ο κόσμος μας μπορεί να αντέξει, ο Δημιουργός της χαρίζει ένα ζευγάρι φτερά, την απελευθερώνει από τον πόνο και της επιτρέπει να βρίσκετε για πάντα κοντά σε όσους την αγαπούν.

Μανασή Ευθυμία

Νικολάου Βασίλης

Όταν είσαι Αρχηγός στους Προσκόπους η μεγαλύτερη σου έγνοια είναι να είναι τα παιδία καλά να πάμε στην εκδρομή και να γυρίσουμε καλά. Δεύτερη σου έγνοια είναι να μάθεις στα παιδιά πράγματα μέσα από το παιχνίδι και το τραγούδι. Και τα δύο όμως ήταν δύσκολα με τον Παναγιώτη γιατί ήταν πάντα ζωηρός και  σου ήταν πολύ δύσκολο να καταλάβεις τι αισθανόταν και τη σκεφτόταν. Μπορεί για κάποιον αυτό να ήταν μειονέκτημα. Για εμένα όμως ήταν ευχαριστώ χαρακτηριστικό  και έτσι μαζί μάθαμε πολλά. Μάθαμε να παίζουμε, μάθαμε να είμαστε, μάθαμε να μαθαίνουμε, μάθαμε να ζούμε.  Να είσαι καλά εκεί ψιλά παιδί μου, να μας κοιτάς και να μας νοιάζεσαι, και εμείς όπως υποσχεθήκαμε δεν θα σε ξεχάσουμε πότε.

Να έρχεσαι στον ύπνο μου και να με ξυπνάς για να μην ξεχνάω…  «Εγώ και εσύ είμαστε από το ίδιο αίμα».

Παπαδάκος Κωνσταντίνος

Παναγιώτη, δύο χρόνια μετά ζεις μέσα στις καρδιές όλων, ακόμη και αυτών που δεν σε γνώρισαν γιατί οι φίλοι σου και οι γονείς σου αγκάλιασαν με τα συναισθήματά τους όλους μας, κάθε Λυκόπουλο, Πρόσκοπο, Ανιχνευτή  και βαθμοφόρο, τους έκαναν όλους τους παιδιά τους και αδέλφια τους.

Να ‘σαι καλά εκεί. Κάθε Καρδιτσιώτης Πρόσκοπος έχει ακόμη έναν φύλακα άγγελο μαζί του.

Νίκος Μαυραντζάς