Ομιλία Τσιάρα για τον προϋπολογισμό του 2011 ^Κύριο

Τα κυριότερα σημεία τη χθεσινής ομιλίας του κ. Τσιάρα έχουν ως εξής:

«Κύριε Πρόεδρε,
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

η συζήτηση του Προϋπολογισμού, παραδοσιακά αποτελεί ένα πεδίο γόνιμης πολιτικής αντιπαράθεσης,  που καταλήγει πάντα στην υπερψήφιση του, από την εκάστοτε κυβερνητική πλειοψηφία. Οι συνθήκες όμως κάτω από τις οποίες συζητιέται ο φετινός Προϋπολογισμός είναι ιδιαίτερες, καθώς γίνεται στη σκιά σοβαρών κοινωνικών αντιδράσεων. Η αγανάκτηση, η οργή, η ανασφάλεια και η απελπισία είναι τα κυρίαρχα συναισθήματα στους Έλληνες πολίτες, που αισθάνονται, πως το βάρος της εξυγίανσης της ελληνικής οικονομίας πρόκειται να το επωμιστούν οι πλέον αδύναμοι. Οι μισθωτοί, οι συνταξιούχοι, οι έντιμοι άνθρωποι, οι οποίοι δραστηριοποιούνται στον ιδιωτικό τομέα και οι οποίοι εύκολα μπορούν να ελεγχθούν οικονομικά και φορολογικά, είναι αυτοί, που καλούνται να «πληρώσουν τον λογαριασμό» και υποστούν θυσίες.

Αντιλαμβάνεστε, λοιπόν, πως το πολιτικό μας σύστημα πρέπει με υπευθυνότητα να διαχειριστεί αυτή την τόσο δύσκολη κατάσταση, καθώς έχει ακέραια την ευθύνη να οδηγήσει τη χώρα σε ασφαλή δρόμο. Να απαντήσει με ειλικρίνεια στα ζητήματα, που απασχολούν τους έλληνες πολίτες, ούτως ώστε να γίνει πειστικό απέναντι τους. Γιατί είναι βέβαιο, πως όταν οι πολίτες δουν ότι υπάρχει διέξοδος, στο βάθος αυτής της επίπονης προσπάθειας, θα δείξουν πολύ μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στις επιλογές της πολιτικής, που βεβαίως στην παρούσα χρονική στιγμή εκφράζεται από τις επιλογές της σημερινής Κυβέρνησης. Και βεβαίως, αν θέλουμε να αποκαταστήσουμε την αξιοπιστία της πολιτικής έναντι των πολιτών, εκείνο που πρώτα από όλα οφείλουμε να πράξουμε είναι να αναλάβουμε τις ευθύνες, που μας αναλογούν. Και οι ευθύνες είναι διακομματικές και διαχρονικές, τουλάχιστον από τη Μεταπολίτευση και μετά.

Όσο και να προσπαθούν οι  κύριοι συνάδελφοι της κυβερνητικής πλειοψηφίας να μας πείσουν, πως η ευθύνη γι’ αυτά, που ζει σήμερα η ελληνική κοινωνία, ανάγεται αποκλειστικά στην περίοδο 2004-2009. Είναι σαν υποστηρίζουν, πως το σημερινό ΠΑΣΟΚ είναι κάτι άλλο. Κάτι, που προέρχεται από παρθενογένεση. Η πραγματικότητα όμως είναι, πως το ίδιο το ΠΑΣΟΚ, σε παλαιότερες κυβερνητικές του θητείες, εξέθρεψε τις παθογένειες, που καλείται σήμερα να αντιμετωπίσει. Οι λανθασμένες πολιτικές επιλογές των τελευταίων δεκαετιών, δημιούργησαν   ένα δημόσιο τομέα υπερδιογκωμένο, τεράστιο και αντιπαραγωγικό, ο οποίος δυστυχώς στηρίζεται στις πλάτες των λίγων φιλότιμων λειτουργών του. Αντιλαμβάνεστε, λοιπόν, ότι το ΠΑΣΟΚ πρέπει να πολεμήσει με τον ίδιο του τον εαυτό, προκειμένου να απαντήσει στα κρίσιμα ερωτήματα τα οποία υπάρχουν.

Η συζήτηση του Προϋπολογισμού, είναι σίγουρο, πως θα είχε  μεγαλύτερο ενδιαφέρον, εάν κάποια στιγμή αποκτούσε ουσία. Εάν δεν ερχόμασταν, κάθε χρόνο  να επικυρώσουμε κάτι προαποφασισμένο, χωρίς να μπαίνουμε στην ουσία των πραγμάτων. Και αυτό γιατί η υπερψήφιση του Προϋπολογισμού συνιστά κάθε φορά ψήφο εμπιστοσύνης για την Κυβέρνηση. Από την άλλη όμως οι προϋπολογισμοί, που κατατίθενται κάθε χρόνο, δεν είναι παρά μια αντιγραφή ενός Προϋπολογισμού, που κάποτε γράφτηκε εξ’ υπαρχής. Πολεμάμε κάθε χρόνο, για το αν θα δώσουμε στην παιδεία και στην υγεία 1% περισσότερο. Ενώ την ίδια στιγμή ξέρουμε πάρα πολύ καλά, πως το 85% είναι ανελαστικές δαπάνες και το πρόβλημα υπάρχει στην εκτέλεση των Προϋπολογισμών. Αφού σχεδόν ποτέ δεν έχουν εφαρμοστεί κατά βάση οι προϋπολογισμοί, οι οποίοι έχουν προταθεί και υπερψηφιστεί από την ελληνική Αντιπροσωπεία, δημιουργώντας ελλείμματα και αυξάνοντας το δημόσιο χρέος.

Σε αυτές τις κρίσιμες στιγμές για τον τόπο, προσωπικά θέλω να ενώσω τη φωνή μου με όλους εκείνους τους συναδέλφους του ΠΑΣΟΚ, οι οποίοι ζήτησαν από την Κυβέρνηση να λάβει μέτρα ανάπτυξης. Ήδη από τον Μάιο, όταν έγινε η πρώτη συζήτηση για το Μνημόνιο, ήμουν από αυτούς, που υποστήριξαν, πως η ακολουθούμενη πολιτική οδηγεί την χώρα σε μεγάλη ύφεση. Δυστυχώς, κανείς δεν το άκουσε από τους υπευθύνους, με αποτέλεσμα η σημερινή πραγματικότητα να περιγράφεται περισσότερο δυσοίωνη και περισσότερο τραγική από ποτέ. Για αυτό και η Νέα Δημοκρατία στέκεται με σοβαρότητα και ευθύνη απέναντι σε όσα συμβαίνουν. Απέφυγε συστηματικά να καταφύγει σε φθηνές αντιπολιτευτικές κορώνες λαϊκισμού, προσδοκώντας πρόσκαιρα πολιτικά οφέλη. Και αυτό αποτελεί συνειδητή δική μας επιλογή, γιατί γνωρίζουμε, πως μόνο μέσα από συγκεκριμένες θυσίες και σκληρές επιλογές θα μπορέσουμε να επαναφέρουμε τη χώρα μας στο σωστό δρόμο. Γι αυτό και προσφέραμε στήριξη, υπερψηφίζοντας πολλά νομοσχέδια από αυτά που κατέθεσε η Κυβέρνηση, εφόσον αυτά  είναι προς την σωστή κατεύθυνση, της ανάπτυξης και των διαρθρωτικών αλλαγών.

Κλείνοντας θα ήθελα να επαναλάβω, πως αυτό, που περιμένουν όλοι οι Έλληνες πολίτες, αυτό που προσδοκά η ελληνική κοινωνία, από το πολιτικό μας σύστημα είναι να απευθυνθεί σε αυτούς με ειλικρίνεια. Για να μπορέσει να ανακτήσει έστω αυτήν την ελάχιστη αξιοπιστία την οποία έχει χάσει παντελώς. Είναι προφανές, κύριοι συνάδελφοι, πως υπό τις παρούσες συνθήκες θα καταψηφίσω το συγκεκριμένο Προϋπολογισμό, γιατί πιστεύω ότι υπηρετεί μια πρακτική ανειλικρίνειας, που δεν προσφέρει καμία διέξοδο στα μεγάλα οικονομικά και κοινωνικά ζητήματα, που αντιμετωπίζει η χώρα.»