"Όχι στην επιχείρηση «συγχωνεύσεις σχολείων»" ^Κύριο

Πρόκειται για μια πολύ καλά προετοιμασμένη γενική πρόβα  για τη γενίκευση του λεγόμενου «νέου σχολείου». Του σχολείου της «αγοράς», με διαφοροποιημένο πρόγραμμα, με εκπαιδευτικούς με ελαστικές σχέσεις εργασίας, με το κόστος λειτουργίας να αποτελεί ευθύνη και υποχρέωση των δήμων και των γονιών και με τις επιχειρήσεις να παίζουν αποφασιστικό ρόλο στη λειτουργία του. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι ο βασικός συνομιλητής της «διαβούλευσης» που έκανε το υπουργείο παιδείας για το συγκεκριμένο μέτρο, είναι οι δήμοι. Αυτό το σχολείο επομένως προοπτικά, θα ...«ανήκει» στους δήμους και τις επιχειρήσεις Η λειτουργία της «αυτόνομης» σχολικής μονάδας που οραματίζεται η κυβέρνηση θα συνδέεται (ακόμα περισσότερο) με την τοπική διοίκηση, γεγονός που θα αποτελεί έναν ακόμα παράγοντα διαφοροποίησης μεταξύ των σχολείων.

Με λίγα λόγια, θα έχουμε τα σχολεία των πλούσιων και των φτωχών δήμων, αλλά και τα δύο θα κυνηγούν «χορηγούς» για την οικονομική τους επιβίωση, ενώ οι γονείς θα κληθούν να πληρώνουν ακόμα περισσότερα για το «καλό του σχολείου».

Γιατί προωθούν τις συγχωνεύσεις-καταργήσεις σχολικών μονάδων;
Βασική προϋπόθεση για την προώθηση ενός τέτοιου σχολείου αποτελούν οι μεγάλες σχολικές μονάδες αφού:

1.Αυτή η μορφή θα βοηθήσει στην επιτάχυνση των αλλαγών στο επίπεδο της σχολικής εκπαίδευσης, όπως αυτή συνοψίζεται στη στρατηγική του «νέου σχολείου» που σχεδίασε και εφαρμόζει η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ.  Το ολοήμερο σχολείο π.χ. θα μπορεί να υλοποιηθεί καλύτερα σε μεγάλα σχολεία

2.Σε ένα μεγάλο σχολείο οι εταιρείες θα μπορούν να παρεμβαίνουν καλύτερα και αποδοτικότερα αφού θα έχουν περισσότερους «πελάτες»-μαθητές συγκεντρωμένους. Κι αυτό θα συμβαίνει γιατί το σχολείο θα αναζητά πόρους για τις ανάγκες του. Σε αυτό το κλίμα, λοιπόν, ο «χορηγός» - επιχείρηση θα είναι σχεδόν «καλοδεχούμενος», αφού θα «προσφέρει», για αρχή, όργανα γυμναστικής κ.ά. Στη συνέχεια οι απαιτήσεις των χορηγών θα μεγαλώσουν και δε θα αρκούνται σε μια «ευχαριστήρια» ταμπέλα, αλλά θα επιδιώξουν και παρέμβαση στο πρόγραμμα σπουδών.

3.Σ’ ένα τέτοιο σχολείο μπορούν να «ανθίσουν» οι ελαστικές σχέσεις εργασίας των εκπαιδευτικών. Ταυτόχρονα, ανοίγει περαιτέρω ο δρόμος για απολύσεις, με πρόσχημα πάντα πως όταν δεν υπάρχει αντικείμενο εργασίας. Μονιμότητα δεν υφίσταται. Και αυτό γιατί το σχολείο - μαγαζί θα πρέπει να διατηρεί «ισορροπία» στα οικονομικά του και όταν δεν τα καταφέρνει θα παίρνει μέτρα. Για παράδειγμα, αν η διαχείριση των κονδυλίων «δε βγαίνει», θα έρχεται σε «αδιέξοδο» και θα διώχνει εκπαιδευτικούς ή θα προσλαμβάνει ελαστικά εργαζόμενους. Οι διευθυντές πλέον θα είναι οι διαχειριστές της «επιχείρησης».

4.Προβάλλεται η άποψη πως οι συγχωνεύσεις των σχολικών μονάδων θα συμβάλουν στην εξοικονόμηση πόρων Όμως αν οι κυβερνήσεις ήθέλαν να κάνουν οικονομία δε θα χαρίζανε τον τομέα ανέγερσης σχολείων στις επιχειρήσεις (ΣΔΙΤ), που για ένα π.χ. 12θέσιο σχολείο το κόστος εκτινάσσεται στα 4 εκατομμύρια ευρώ, ενώ με τον ΟΣΚ χρειάζονται 1,6 εκατομμύρια ευρώ Αν και ο σχεδιασμός για συγχωνεύσεις έχει στοιχεία εξοικονόμησης χρημάτων αυτά τα χρήματα θα δοθούν στο κεφάλαιο. Είναι χαρακτηριστικό ότι η κυβέρνηση μειώνει κατά 21,9% τις δαπάνες για την Παιδεία από τον κρατικό προϋπολογισμό. Έτσι, τα σχολεία μένουν χωρίς κιμωλίες, καθαριότητα, θέρμανση, φωτοτυπικό χαρτί, με απλήρωτους και ελαστικά εργαζόμενους εκπαιδευτικούς.

Στα πλαίσια αυτά λοιπόν και με πολύ συγκεκριμένους στόχους, η κυβέρνηση προχωρά στην επιβολή μαζικών συγχωνεύσεων και καταργήσεων σχολείων (η κατεύθυνση είναι να συγχωνευτεί το 30% των σχολείων στο Λεκανοπέδιο Αττικής και το 25% στην υπόλοιπη Ελλάδα.)

Συνέπειες για την περιοχή μας

Σα ΝΕ Καρδίτσας του ΚΚΕ επισημαίνουμε ότι η περιοχή μας στο επόμενο διάστημα θα βρεθεί στη δίνη αυτών των μέτρων τόσο εξαιτίας των γεωμορφολογικών συνθηκών (δυσπρόσιτες περιοχές, πολλά διάσπαρτα ολιγοθέσια σχολεία κλπ) όσο εξ αιτίας του μεγάλου αριθμού εκπαιδευτικών που κατάγονται από το νομό και για δικούς τους λόγους επέλεξαν να εγκατασταθούν με τις οικογένειές τους εδώ και πολλά χρόνια στην Καρδίτσα και στην ευρύτερη περιοχή. Εξ άλλου οι σχολικές μονάδες μικρότερες ή μεγαλύτερες συνδέθηκαν άρρηκτα με την πολιτιστική και κοινωνική υπόσταση των μικρών κοινωνιών και συνέβαλλαν στη συνοχή και στη διαμόρφωση του πνευματικού επιπέδου των κατοίκων για πολλές δεκαετίες.

Μεθοδικά, σχεδιασμένα και με τη μέθοδο της ελεγχόμενης καθησυχαστικής διασποράς ειδήσεων, επιχειρούν να προλάβουν αντιδράσεις των τοπικών κοινωνιών, να αποσπάσουν τη συναίνεση τους. Παράλληλα με καταιγισμό ιδεολογημάτων και την προβολή υπαρκτών και χρόνιων προβλημάτων που οι ίδιοι οι κυβερνώντες με τις πολιτικές τους εδώ και χρόνια δημιούργησαν, προετοιμάζει την κοινή γνώμη ( δεν μαθαίνουν γράμματα τα παιδιά σε μικρά σχολεία, δεν μπορεί να υπάρχει τόσο προκλητική αναλογία εκ/κού και μαθητή κλπ)

Αποκρύπτουν όμως πως με τις επιχειρούμενες συγχωνεύσεις και καταργήσεις θα καταργηθεί το 30% των οργανικών θέσεων των εκπ/κών με απρόβλεπτες συνέπειες στον προσωπικό και οικογενειακό προγραμματισμό τους.

Σιωπούν για το γεγονός πως οι μαθητές κυρίως των μικρότερων τάξεων που το σχολείο τους θα είναι μακριά απ' τον τόπο κατοικίας τους  θα πληρώσουν άμεσα τις αλλαγές στο νέο «σχολικό χάρτη» αφού δεν υπάρχει πουθενά η ευθύνη του κράτους για τη μεταφορά των μαθητών. Η ευθύνη «μεταφέρεται» στη ...«συγκοινωνιακή κάλυψη της περιοχής», δηλαδή στα ΚΤΕΛ και τα λεωφορεία! Και ας μην ισχυριστεί κανένας πως αυτό θα αποτελέσει ευθύνη των δήμων αφού είναι δεδομένο πως κανένας δήμος δεν θα επιλέξει να αναλάβει ευθύνες που σχετίζονται με την ασφαλή μετακίνηση των μικρών  μαθητών ιδιαίτερα σε δύσκολες διαδρομές που χαρακτηρίζουν πολλές περιοχές του νομού μας.

Αλλά και ποιος γονέας θα αισθάνεται ήσυχος όταν το παιδί του με τα γνωστά προβλήματα της ηλικίας του θα βρίσκεται αρκετά χιλιόμετρα μακριά του Είναι προφανές  πως η μετακίνηση των μαθητών θα επιβαρύνει οικονομικά ακόμη περισσότερο τον ήδη κουτσουρεμένο οικογενειακό προϋπολογισμό.

Ούτε βέβαια το αντιπαιδαγωγικό όριο των 25 μαθητών και 30 μαθητών ανά τάξη, στην πρωτοβάθμια και τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, αντίστοιχα μπορεί να αποτελέσει στοιχείο ποιότητας.

Το σχολείο που οι ίδιες οι δυνατότητες της εποχής και οι λαϊκές ανάγκες  επιτάσσουν δεν μπορεί να είναι αυτό που σχεδιάζεται.  Δεν μπορεί να είναι αχανές και απρόσωπο

Στις σημερινές συνθήκες η ζωή επιτάσσει τη διεκδίκηση:
•    Αποκλειστικά δημόσιας και δωρεάν παιδείας με κατάργηση κάθε μορφής ιδιωτικής επιχειρηματικής δράσης.
•    Δίχρονη προσχολική υποχρεωτική αγωγή. Ενιαίο 12χρονο βασικό σχολείο, υποχρεωτικό για όλους έως τα 18.  Ενιαία ανώτατη εκπαίδευση

Γι' αυτό ο κάθε γονιός, ο κάθε εκπαιδευτικός πρέπει να σταθεί απέναντι στην επιχειρούμενη αναδιοργάνωση της εκπαιδευτικής δομής που αποτελεί προμήνυμα των επόμενων δεινών στη μόρφωση των παιδιών.

Να πει «όχι» στην επιχείρηση «συγχωνεύσεις σχολείων».

Αστέρης Χαλάτσης

Μέλος του Ν.Ε. Καρδίτσας του Κ.Κ.Ε.