Την ανάδειξη και αξιοποίηση του άλσους «Παπαράντζας» σχεδιάζει ο Δήμος Καρδίτσας (+Φώτο) ^Κύριο

Στις σκέψεις της Δημοτικής αρχής είναι στο όλο πρότζεκτ να ενταχθεί και ο επίσης εγκαταλελειμμένος περιαστικός ποδηλατόδρομος που ξεκινά από το ύψος του Σιδηροδρομικού Σταθμού και μέσω μιας θαυμάσιας διαδρομής – παλιός Υδατόπυργος - περιοχή Αγ. Μηνά - Ανάχωμα - καταλήγει στο δάσος της Παπαράντζας.

Ήδη αυτές τις ημέρες τα Τμήματα καθαριότητας και Πρασίνου του Δήμου συνεργάστηκαν προκειμένου να γίνουν κάποιες αρχικές εργασίες κοπής χόρτων και αποψίλωσης στην είσοδο του άλσους, γύρω από τον Ιερό Ναό του Προφήτη Ηλία και μπροστά από το παλιό αντλιοστάσιο που με πρωτοβουλία της ΔΕΥΑΚ είχε μετατραπεί το 2005 σε Μουσείο Ύδρευσης επί της δεύτερης Δημαρχειακής θητείας του αείμνηστου Χρήστου Τέγου.

Να σημειώσουμε ότι ο πρώην Δήμαρχος είχε προβεί και σε εκτεταμένες παρεμβάσεις αναβάθμισης και αξιοποίησης του άλσους της «Παπαράντζας» με τοποθέτηση γλυπτών σε διάφορα σημεία, και δημιουργία πλακόστρωτων διαδρόμων (με μεταλλικούς στύλους φωτισμού), πέτρινων βρυσών, τεχνητής λιμνούλας και διαμόρφωση του υπάρχοντος ρέματος πίσω από το σημερινό αναψυκτήριο.

Ωστόσο, εκείνη η προσπάθεια δεν είχε ανάλογη συνέχεια τα επόμενα χρόνια!

Στο KarditsaLive.Net μίλησαν για το νέο φιλόδοξο σχεδιασμό του Δήμου Καρδίτσας ο αντιδήμαρχος του τομέα της καθαριότητας κ. Σωτήρης Αντωνίου και ο αντιδήμαρχος του τομέα Πρασίνου κ. Σπύρος Κουρτεσιώτης οι οποίοι επισήμαναν πως συζητείται ήδη η εκπόνηση μελέτης και παράλληλα διερευνώνται τρόποι χρηματοδότησης των παρεμβάσεων που χρειάζονται.

Σε πρώτη φάση ο Δήμος με ίδια μέσα θα προχωρήσει σε διάφορες εργασίες που είναι εφικτό να γίνουν στο άλσος «πατώντας» ουσιαστικά πάνω στις υπάρχουσες υποδομές, προκειμένου αυτό να καταστεί σύντομα ξανά επισκέψιμο για τους Καρδιτσιώτες.

ΟΘΩΜΑΝΙΚΟ ΔΑΣΟΣ

Το άλσος «Παπαράντζας» βρίσκεται σε απόσταση 3 χιλιομέτρων από το κέντρο της Καρδίτσας. Είναι η αναπνοή της πόλης, ότι πιο κοντινό και όμορφο υπάρχει δίπλα μας. Τα δέντρα της τεράστια, αιωνόβια.

Το δάσος της Παπαράντζας με βάση τις διηγήσεις και καταγραφές του παρελθόντος χρησίμευε ως χώρος αναψυχής των γυναικών των Οθωμανών, οι οποίες πήγαιναν εκεί και διασκέδαζαν τραμπαλιζόμενες στις κούνιες, κρεμασμένες από πανύψηλα δένδρα.

Ίσως το δάσος να διατηρήθηκε διότι το χρησιμοποιούσαν οι Οθωμανοί για τη διασκέδασή τους και το προστάτευαν. Διαφορετικά, πιθανόν και αυτό να είχε την τύχη του υπόλοιπου δάσους αφού μπορούμε να υποθέσουμε ότι το δάσος «Παπαράντζας» είναι ότι απόμεινε από το παλαιό τεράστιο δάσος που καταλάμβανε ολόκληρο το Θεσσαλικό χώρο.

Σε πρόσφατη έρευνα που έγινε στην Ελλάδα από ειδικούς ξένους επιστήμονες, με βάση την ανάλυση γύρης, φαίνεται ότι η Ελλάδα, και ειδικότερα η Θεσσαλία, στις αρχές της περιόδου που ακολούθησε την πλειστόκαινο, σκεπάζονταν από πυκνά δάση ασπροβελανιδιάς και μερικώς, από δάση φτελιάς.

Ένα ελάχιστο κομμάτι αυτής της αυτοφυούς πανάρχαιας βλάστησης του κάμπου της Θεσσαλίας είναι το δάσος της «Παπαράντζας». Αυτή η άποψη, ενισχύεται από το γεγονός πως τεχνητά δάση ήταν σπάνια εκείνη την εποχή σε προηγμένες χώρες, πόσο μάλλον θα μπορούσε να γίνει κάτι τέτοιο από τους Οθωμανούς σε κάποια άκρη της αυτοκρατορίας τους και σε περιοχή γεμάτη έλη και με πληθυσμό που αποδεκατίζονταν συχνά από ελονοσία, πανώλη κ.λπ.

Το δάσος καταστράφηκε μερικώς το 1897 με την κατοχή για ένα χρόνο της Καρδίτσας από τους Οθωμανούς. Αναβλάστησε ωστόσο και πήρε τη σημερινή του μορφή παρ' όλες τις επεμβάσεις που δέχτηκε κατά καιρούς.

ΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΥΔΡΕΥΣΗΣ

Στην «καρδιά» της «Παπαράντζας» βρίσκεται το παλιό αντλιοστάσιο του Δήμου Καρδίτσας, το οποίο με την επιστημονική ευθύνη του Μουσείου Πόλης Καρδίτσας, μετατράπηκε το 2005 σε μουσειακό χώρο με θέμα την ιστορία της ύδρευσης της Καρδίτσας.

Σημειώνεται ότι το δάσος της «Παπαράντζας» υπήρξε από την εποχή της τουρκοκρατίας ο κατεξοχήν υδροδότης της πόλης.

Πετρελαιοκινητήρες διαφόρων φάσεων, ηλεκτροκίνητες αντλίες, κά. εκτίθενται στον φυσικό τους χώρο, πλαισιωμένα με δείγματα από την εξέλιξη του δικτύου και εποπτικό υλικό. Οι ενότητες της μεγάλης αίθουσας καλύπτουν την ιστορία της ύδρευσης της Καρδίτσας από την εποχή της τουρκοκρατίας, μέχρι το 1972, όταν η πόλη άρχισε να υδροδοτείται από την τεχνητή λίμνη Πλαστήρα. Στη μικρή αίθουσα εκτίθεται και η σύγχρονη ιστορία της ύδρευσης, από την ίδρυση της ΔΕΥΑΚ, το 1980, καθώς και ζητήματα οικολογικής διαχείρισης των υδάτινων πόρων. Το μουσείο υποστηρίζεται από δίγλωσσα κείμενα και έντυπα.

Η «Παπαράντζα» ήταν πάντα τόπος ελκυστικός, ειδικά την Πρωτομαγιά, το Πάσχα, τις Κυριακές του καλοκαιριού, την εορτή του Προφήτη Ηλία (διαθέτει και το Εκκλησάκι στην είσοδο του δάσους), αλλά και όλες τις ημέρες του χρόνου. Οι Καρδιτσιώτες εκεί πήγαιναν και διασκέδαζαν… Σήμερα βέβαια η «Παπαράντζα» δεν θυμίζει σε τίποτα την παλιά της αίγλη!

Ας ελπίσουμε ότι σε σύντομο χρόνο η εικόνα της θα αλλάξει ριζικά προς το καλύτερο, μαζί με τις μελλοντικές προοπτικές της.

Καραγιάννης Φώτης