Αναγνωστόπουλος Δημ.: Κοινωνική ανάπτυξη και ευημερία μέσα από την αγροτική δράση ^Κύριο

Ποια είναι όμως η κύρια μανία και δικαιολογία των ''ειδικών'' αλλά και ταυτόχρονα αφελών; Ότι η γεωργία των επιδοτήσεων και ιδιαίτερα του βαμβακιού έφερε τον αγροτικό κόσμο στην κατάσταση του σήμερα. Μέγα λάθος! Η εφαρμογή συγκεκριμένης πολιτικής έφεραν την γεωργία σε απόγνωση. Ο θεσσαλικός κάμπος έχει τη δυνατότητα -και το έχει αποδείξει- να παράγει ποιοτικό και σε μεγάλες ποσότητες βαμβάκι, έναντι άλλων χωρών. Η κατεύθυνση επομένως έπρεπε να είναι η παραγωγή ενός ομοιόμορφου ποιοτικού γεωργικού προϊόντος βαμβακιού χρησιμοποιώντας καθορισμένες ποικιλίες (η ανάμιξη των πολλών επιφέρει αρνητικά στην ποιότητα). Ωστόσο, τις επεμβάσεις που έπρεπε να γίνουν από τις πολιτικές αρχές, με την δημιουργία και την χρήση καθορισμένου γενετικού υλικού, εμείς τις αναζητάμε ακόμα στο διάστημα ή –ακόμα χειρότερα- παραλείφθηκαν εις βάρος του αγρότη ( για να περάσουν τα συμφέροντα και πάλι των πολυεθνικών εταιριών παραγωγής σπόρου).

Ακόμα, τα τελευταία χρόνια η προσβολή του πράσινου σκουληκιού στην καλλιέργεια βαμβακιού είναι εμφανέστατη και ζημιώνει σε πολύ μεγάλο βαθμό την τελική παραγωγή. Ωστόσο, ενιαίο πρόγραμμα παρακολουθήσεων και αποτελεσματικών επεμβάσεων δεν έχει εφαρμοστεί είτε σκόπιμα είτε αφελώς. Τα παχιά λόγια για άσκοπες επεμβάσεις και μόλυνση του περιβάλλοντος είναι ένα άδικο «κατηγορώ», την ώρα που υπάρχουν μέθοδοι αντιμετώπισης πιο οικολογικοί (παρεμπόδιση συνεύρεσης των δύο φύλων) αλλά προϋποθέτουν μηχανισμούς από τους αρμόδιους φορείς οι οποίοι δεν εφαρμόζονται. Το οικονομικό κόστος και ρίσκο από αυτή την κατάσταση το παραβλέπουν, σε μια κοινωνία που μόνο πρόνοιας δεν είναι.

Πολύ ενδιαφέρον και φλέγον ζήτημα είναι η αναθεώρηση της ΚΑΠ. Η μόνιμη δικαιολογημένη γκρίνια είναι ότι εισάγουμε κρέας και πολλά διατροφικά προϊόντα. Ο λόγος είναι απλός, ότι δεν είμαστε ανταγωνιστικοί λόγω υψηλού κόστους παραγωγής. Επομένως η πρόταση είναι αφού έχουμε έλλειμμα σε διατροφικό προϊόν να δοθούν επιτέλους κίνητρα παραγωγής για διατροφικό προϊόν. Για παράδειγμα, το 80% των οσπρίων εισάγεται ενώ η χώρα έχει τη δυνατότητα να παράγει. Επιπλέον το κύριο πρόβλημα του κτηνοτρόφου είναι οι ζωοτροφές. Ας δοθεί έμφαση λοιπόν στη νέα ΚΑΠ για την παροχή κινήτρων παραγωγής κτηνοτροφικών φυτών καθώς και στην ιδιαίτερη στήριξη παραγωγών που έχουν μεικτές εκμεταλλεύσεις (φυτική και ζωική παραγωγή). Ανάλογα και για την παραγωγή οπωροκηπευτικών. Η Ελλάδα έχει την δυνατότητα να γίνει το θερμοκήπιο της Ευρώπης αρκεί να στηριχθεί.

Ως πηγή περιορισμού κρίνεται το νερό και έτσι κρίθηκε απαραίτητη η αύξηση του ρεύματος. Με ανεπαρκείς προτάσεις διαχείρισης των υδάτων και την αποφυγή ολοκλήρωσης έργων υδατικών πόρων όπως η εκτροπή του Αχελώου, η παραπάνω πρόταση για τον περιορισμό της σπατάλης κρίνεται απαράδεκτη.

Στην αναζήτηση μου στα αρχεία της σελίδας του διαδικτύου του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης παρατήρησα έντονη παρουσίαση και ανάδειξη καλλιεργειών όπως το ιπποφαές, το ρόδι κ.α.. Δεν διαφωνώ για τις θρεπτικές ιδιότητες των εκάστοτε προϊόντων αλλά η χώρα έχει την ικανότητα να παράγει θρεπτικότατα αμύγδαλα, καρύδια, φιστίκια αλλά κανείς προσανατολισμός δεν υπάρχει για τη διαφύλαξη αυτών των δενδροκομικών καλλιεργειών που έχουν την δυνατότητα να μεταποιηθούν με ποικίλους τρόπους.

Η αειφορία είναι το ζητούμενο που θα χαρακτηρίζει το μέλλον του αγροτικού τομέα. Στο σημείο αυτό η δράση των γεωπόνων πρέπει να είναι καθοριστική. Ο γεωπόνος οφείλει να είναι παρών στο χωράφι του αγρότη και να τον καθοδηγεί με ειλικρίνεια για την υιοθέτηση και την εφαρμογή νέων μεθόδων διαχείρισης των πόρων και των εισροών.

Μια πρόταση ακόμα είναι να γίνουν προσπάθειες στήριξης από την πολιτεία για την δημιουργία μονάδων επεξεργασίας ενεργειακών φυτών από ομάδες παραγωγών. Σκοπός θα είναι η παραγωγή και η χρήση βιοκαυσίμου για την ιδία χρήση του παραγωγού. Συγκεκριμένα ο παραγωγός να έχει τη δυνατότητα να παράγει ένα μέρος της γης του με ενεργειακό φυτό ώστε να εξασφαλίζει μέρος των αναγκών του σε καύσιμη ύλη. Έτσι δεν θα μιλάμε για πολιτικές επιστροφής φόρου πετρελαίου αλλά για ενεργειακή ανεξαρτησία.

Θα μπορούσα να γράφω σειρές ατελείωτες για αστοχίες και προτάσεις ( π.χ. ανταγωνιστική ελαιοκομία και γαλακτοκομία) αλλά από λόγια όλοι μας χορτάσαμε, οι πράξεις είναι το ζητούμενο. Πράξεις όμως που θα επαναφέρουν την προοπτική στην επιφάνεια.

Τέλος, θα ήθελα να αφήσω ένα μήνυμα για όλους τους αφελείς που υποστηρίζουν ότι ο Έλληνας αγρότης πέρασε καλά με τις επιδοτήσεις όλα τα χρόνια. Προκαλώ λοιπόν αυτούς του ανθρώπους να αφήσουν την απασχόληση τους και τις θέσεις τους και να αλλάξουν ρόλο με έναν Έλληνα αγρότη με εργασία στο χωράφι. Πόσο θα αντέξουν; Και άλλη μια απλή σκέψη με το ενδεχόμενο αφανισμού του αγροτικού πληθυσμού, έχουν σκεφτεί πώς θα καλύψουν τις ανάγκες τους σε διατροφή;

 Όπως και να έχει, την ανάγκη στήριξης του αγροτικού τομέα την έχουμε όλοι ανάγκη καθώς με ένα ανταγωνιστικό ελληνικό αγροτικό προϊόν είναι κερδισμένος διπλά ο καταναλωτής καθώς έχει ένα ποιοτικό και συμφέρον οικονομικά προϊόν. Άλλωστε όπως ανέφεραν και στα μπλόκα της Βιοκαρπετ το 1996:

ΑΓΡΟΤΙΑ ΧΩΡΙΣ ΛΕΦΤΑ, ΜΑΓΑΖΙΑ ΧΩΡΙΣ ΔΟΥΛΕΙΑ

Δημήτρης Β. Αναγνωστόπουλος Αγρότης- Γεωπόνος Π.Ε.