Ηλίας Σχορετσανίτης: «ΝΑΙ» στο «ΟΧΙ» ^Κύριο

Αν δεν υπήρχε το «ΟΧΙ» του ’40 ο χάρτης σήμερα θα ήταν πολύ διαφορετικός. Από το δικό μας «ΟΧΙ» κέρδισαν οι Ρώσοι στο Στάλινγκραντ. Ο ίδιος ο Στάλιν δήλωσε πως «Λυπάμαι διότι γηράσκω και δεν θα ζήσω επί μακρόν για να ευγνωμονώ τον Ελληνικό Λαό, του οποίου η αντίσταση έκρινε το 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο». Το δικό μας «ΟΧΙ» ήταν αυτό που έκανε τον Τσώρτσιλ να ομολογήσει ότι «οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες». Και, όμως, σήμερα –μόλις 74 χρόνια μετά- οι τότε σύμμαχοί μας έχουν το σουγιά τους στην καρωτίδα του Ελληνικού Λαού, συνεπικουρούμενοι από ανθρώπους που δεν είναι έλληνες στο πνεύμα, αλλά κάτοχοι ταυτότητας που αναγράφει Ελληνική Δημοκρατία(;).

Από εκείνη την ιστορική στιγμή του ’40 και ένθεν οι εκλεγμένοι εκπρόσωποί μας λένε μόνο «ΝΑΙ». Πολλά, μικρά και μεγάλα «ΝΑΙ» στις φασόν αποφάσεις του διεθνούς διευθυντηρίου. «ΝΑΙ» σε αριστερούς και δεξιούς, «ΝΑΙ» στην κατάλυση της γλώσσας, «ΝΑΙ» στον υδροκεφαλισμό των Αθηνών, «ΝΑΙ» στην αναξιοκρατία του Δημοσίου και Ιδιωτικού τομέα, «ΝΑΙ» στα γαλαζοπρασινοκόκκινα παιδιά, «ΝΑΙ» στην Ευρώπη των τραπεζών, «ΝΑΙ» στην ανυπαρξία εξωτερικής πολιτικής, «ΝΑΙ» στη Γερμανική επικυριαρχία των μνημονίων, «ΝΑΙ» στις καθημερινές εθνικές ταπεινώσεις από τους γείτονές μας. «ΝΑΙ» στην επιλεκτική ατιμωρησία και την παραβατικότητα. Στο μόνο που δε λένε «ΝΑΙ» είναι το «ΟΧΙ».

Έχουμε σιχαθεί να είμαστε παρατηρητές της κατρακύλας του τόπου. Έχουμε σιχαθεί τις φρούδες ελπίδες, τα παχιά λόγια, τον υποκριτικό θαυμασμό για τις θυσίες του Ελληνικού λαού. Έχουμε σιχαθεί την ανυπαρξία των πολιτικών, θρησκευτικών, ακαδημαϊκών και στρατιωτικών «ηγητόρων». Την 28η Οκτωβρίου όλοι αυτοί οι «yessir», θα βρεθούν στην εξέδρα φουσκωμένοι ωσάν παγόνια -παρουσία αστυνομικών δυνάμεων- να παρακολουθήσουν την παρέλαση μιας γενιάς, το μέλλον της οποίας οι ίδιοι και οι κομματικοί μηχανισμοί που τους ανέδειξαν έχουν ήδη δημεύσει. Θα παρελάσουν υπό το βλέμμα των τύραννων τα βαγόνια των ελληνόπουλων για το Άουσβιτς της Ευρωπαϊκής πολτοποίησης. Οι μάζες μιας γενιάς που όσο λιγότερο σκέφτεται τόσο πιο ανώδυνα θα εξασφαλίσει το Ράιχ της Νέας Τάξης. Και φυσικά δε σκέφτεται, μιας και έχει αφήσει τις τύχες της στην πολιτική οξυδέρκεια 50άρηδων, 60άρηδων και 70άρηδων που ψηφίζουν ακόμη και από το κρεβάτι του πόνου, ενώ οι ίδιοι αδιαφορούν για την κάλπη λες και θα λύσει το πρόβλημα ο μπαμπάς και η μαμά. Μια ολόκληρη γενιά έχει ανάγει τον στρουθοκαμηλισμό σε αντίσταση. Με τι ψυχή να αντισταθεί, αφού χάσαμε το Χριστό και το πνεύμα Του;

Αυτές οι γραμμές γράφονται με πολύ πικρία για το κατάντημα του ενδοξότερου λαού επί της γης. Δεν τολμώ να μας συγκρίνω με εκείνα τα παιδιά που με μια εικόνα της Παναγιάς στην τσέπη και την ευχή της μάνας πήγανε στο μέτωπο και νικήσανε! Αναρωτιέμαι, νιώθουν πια κάτι οι Έλληνες όταν αντικρίζουν τη σημαία μας; Ποτάμι έχει χυθεί το αίμα για αυτή τη γαλανόλευκη! Σύμβολο ελευθερίας πνεύματος και χώρου.

Εμείς σήμερα δεν έχουμε μέτωπο και όπλα στα χέρια για να αντιμετωπίσουμε εχθρούς. Έχουμε άλλου τύπου πόλεμο όπως ήδη αντιλαμβάνεστε. Δε δικαιούμαστε ως γενιά να είμαστε ούτε στις υποσημειώσεις της ιστορίας, γιατί δεν έχουμε πει κανένα «ΟΧΙ» σε όλα αυτά που μας σκλαβώνουν. Γνωρίζει πολύ καλά ο κάθε ένας πού είναι «αλυσοδεμένος» και αυτοστερείται την ελευθερία έκφρασης, πολιτικοποίησης, αντίδρασης. Φοβόμαστε να πούμε «ΟΧΙ» και προτιμούμε την αφάνεια, τη δειλία, την απραξία, τη μοιρολατρία. Προτιμούμε κάποιοι άλλοι να «άρουν τη λίθο» της λήθης. Ναι, είναι αναφαίρετο δικαίωμα του καθενός να δρα όπως θέλει, αλλά τα ελληνόπουλα που θα παρελάσουν αύριο, δε φταίνε σε τίποτε να γίνουν το σαπούνι που θα ξεπλύνει τα λάθη του Έλληνα, για τον οποίο η έννοια του έθνους περιορίζεται στο «κοινό τσιμπούσι», την κομματική ταυτότητα, το συγγενολόι και την εθνική Ελλάδος.

Δυστυχώς, η εγκεφαλική κατάστασή μας δεν επιδέχεται διόρθωσης, αλλά χρήζει μεταμόσχευσης. Το κείμενο τούτο θα μείνει στα αρχεία για να θυμάστε ότι δε μας φταίει κανένας άλλος, παρά ο χαλαρός ελληνάρας, που τόσα χρόνια αντί να έχει το «ΟΧΙ» σημαία στην ψυχή του και σύμβολο αντίστασης στην παγκοσμιοποίηση της βίας, αναθεματίζει που η 28^η Οκτωβρίου έπεσε Τρίτη και του χάλασε το τριήμερο. Λυπάμαι, αλλά λαός με αυτή τη νοοτροπία, που κάθεται πάνω σε ενεργειακές πηγές τρισεκατομμυρίων, σε καίριο γεωστρατηγικό σημείο, εν μέσω παγκόσμιων γεωπολιτικών αλλαγών, δε νομίζω ότι θα έχει ευτυχή συνέχεια, αλλά μαύρη.

Του Ηλία Σχορετσανίτη

Επικεφαλής Ν.Ε.Σ.ΤΩΡ

Δημοτικού Συμβούλου