Υπεγράφη η σύμβαση μεταξύ Δήμου Καρδίτσας και Συλλόγου Ελληνικής Ιερακοθηρίας για την απομάκρυνση των κορακοειδών από το Παυσίλυπο ^Κύριο

Ειδικότερα ο Δήμαρχος Καρδίτσας κ. Βασίλης Τσιάκος παρουσία του αντιδημάρχου οικονομικών κ. Δημήτρη Παπούλια υπέγραψε με τον κ. Σταύρο Αθανασίου πρόεδρο του Συλλόγου Ελληνικής Ιερακοθηρίας, σύμβαση για την εφαρμογή προγράμματος μείωσης του αριθμού των κορακοειδών που φωλιάζουν και διαβιούν στο άλσος του Παυσιλύπου. Πρόκειται για ένα ακόμη μέτρο το οποίο θα εφαρμοστεί για τους επόμενους μήνες, ώστε να γίνει κατορθωτή η μείωση του πληθυσμού των κορακοειδών.

Ο Δήμαρχος αμέσως μετά την υπογραφή της σύμβασης ενημερώθηκε αναλυτικά από τον κ. Σταύρο Αθανασίου για τον τρόπο με τον οποίο θα εφαρμοστεί το πρόγραμμα. Αμέσως μετά δήλωσε: «Υπογράφουμε σήμερα με τον Σύλλογο Ελληνικής Ιερακοθηρίας σύμβαση με στόχο οι ειδικοί να εφαρμόσουν πρόγραμμα ώστε να μειωθούν, αν όχι να εκλείψουν τελείως, τα κοράκια που τα τελευταία χρόνια για διάφορους περιβαλλοντικούς λόγους έχουν μετακινηθεί από παραδοσιακούς χώρους που διαβιούσαν στο άλσος του Παυσιλύπου, όπως και σε πολλά αντίστοιχα αστικά και περιαστικά άλση ανά τη χώρα. Πρόκειται για ένα σημαντικό πρόβλημα για τους κατοίκους των πόλεων, καθώς εκτός από την όχληση που είναι σημαντική, τα εν λόγω πουλιά μπορεί να μεταφέρουν επικίνδυνες ασθένειες για τα ζώα και τον άνθρωπο. Έτσι στη διαρκή προσπάθεια που καταβάλουμε τα τελευταία χρόνια, με την καταστροφή φωλεών και άλλα μέτρα διαχείρισης του πληθυσμού, πλέον εντάσσουμε ένα ακόμη μέτρο διαχείρισης, το οποίο έχει και αυτό οικολογικό πρόσημο και θα αρχίσει να εφαρμόζεται άμεσα. Θέλω να ευχαριστήσω μέσω του προέδρου κ. Σταύρου Αθανασίου τον Ελληνικό Σύλλογο Ιερακοθηρίας γιατί αποδέχθηκε την συνεργασία του με τον Δήμο Καρδίτσας και είμαι βέβαιος ότι από την πλευρά τους θα γίνει εξαιρετική δουλειά. Επίσης θέλω να ευχαριστήσω τον Δημήτρη Παπούλια που όλα αυτά τα χρόνια από όποια θέση βρέθηκε, ασχολήθηκε πολύ σοβαρά με το θέμα. Εύχομαι σύντομα να έχουμε θετικά αποτελέσματα» κατέληξε ο Δήμαρχος.

Λίγα λόγια για το Σύλλογο (*)

Ο Σύλλογος Ελληνικής Ιερακοθηρίας ιδρύθηκε επίσημα το 2017. Είναι ο μόνος σύλλογος ιερακοθηρίας στην Ελλάδα και αριθμεί γύρω στα 100 μέλη.

Αποτελεί την πλέον κινητήρια και κατευθυντήρια δύναμη στην Ελλάδα για την διάδοση και ορθή πραγμάτωση αυτής της πανάρχαιας Τέχνης η οποία έχει μεγάλο ιστορικό και πολιτιστικό υπόβαθρο, καθώς ήταν ο πρώτος τρόπος για να θηρεύσει ο άνθρωπος και συνεπώς να επιβιώσει από την εποχή όπου δεν υπήρχαν τα κατάλληλα όπλα – εργαλεία για να πραγματωθεί η θήρα.

Ο Σύλλογος Ελληνικής Ιερακοθηρίας είναι μέλος, και εκπρόσωπος στην Ελλάδα, της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Ιερακοθηρίας και Προστασίας των Αρπακτικών Πτηνών (I.A.F) καθώς και της Παγκόσμιας Ένωσης για τη Διατήρηση της Φύσης (I.U.C.N). Ο Σ.Ε.Ι, με δικαστική απόφαση, αποτελεί τον Αρωγό Σύλλογο και τον άμεσο θεσμικό συνεργάτη του Υπουργείου Περιβάλλοντος για την Τέχνη της Ιερακοθηρίας στην Ελλάδα.

Συνεργάζεται άριστα με την Γενική Διεύθυνση Δασών & Δασικού Περιβάλλοντος και ειδικότερα με το Τμήμα Διαχείρισης Άγριας Ζωής για την πιστοποίηση των ιερακοθήρων αλλά και την εύρυθμη λειτουργία της ιερακοθηρίας στην χώρα μας.

Η ιερακοθηρία αναγνωρίστηκε το 2010 από την UNESCO ως άυλη παγκόσμια πολιτιστική κληρονομιά!
Οι σκοποί του Συλλόγου συνοψίζονται παρακάτω :
Πολιτιστική ανάδειξη και διάδοση της Τέχνης της Ιερακοθηρίας,
Προστασία της Άγριας Ζωής και Διατήρηση του Φυσικού Περιβάλλοντος,
Επιστημονική Έρευνα,
Εθελοντική Προσφορά.

Δράσεις Βιολογικής Διαχείρισης Ειδών Πανίδας (*)

Η βιολογική διαχείριση ειδών πανίδας αποτελεί την πιο κοινωφελή σύγχρονη εφαρμογή της παραδοσιακής ιερακοθηρίας. Σε αυτή βασιζόμαστε στην φυσική παρουσία και τα κυνηγετικά ένστικτα του αρπακτικού πτηνού ώστε να εκδιώξει και να μειώσει πληθυσμούς άλλων ειδών, που αποτελούν φυσικά θηράματα των αρπακτικών, και που τοπικά υπεραυξήθηκαν λόγω της απουσίας φυσικών θηρευτών. Η βιολογική διαχείριση είναι μία περίπλοκη διαδικασία με πολλές υποκατηγορίες και αποτελεί σε πολλές περιπτώσεις την πιο αποτελεσματική και οικολογική μέθοδο διαχείρισης. Η βιολογική διαχείριση μπορεί να διενεργείται τόσο ως ιδιωτική/εμπορική δραστηριότητα όσο και σε συλλογική βάση και μειώνει την διαμάχη των χρηστών γης με την άγρια ζωή.

Η πιο μακροχρόνια και γνωστή στο ευρύ κοινό δράση βιολογικής διαχείρισης είναι ίσως η Μονάδα Θηρευτικών Ιεράκων της Πολεμικής Αεροπορίας, που ιδρύθηκε από τον Ταξίαρχο Δημήτρη Αντωνίου (επίτιμο μέλος του Σ.Ε.Ι και αρχιγερακάρη) το 1998. Η μονάδα που λειτουργεί έως σήμερα, έχει στόχο την ρύθμιση των πληθυσμών των μεταναστευτικών πτηνών γύρω από τα πολεμικά αεροδρόμια ώστε να μην προσκρούουν με τα πολεμικά αεροσκάφη, κάτι που θα στοίχιζε σε ζωές αξιόμαχων πιλότων και σε πολλά εκατομμύρια ευρώ υλικών ζημιών.

Μια άλλη δράση της βιολογικής διαχείρισης ειδών με αρπακτικά πτηνά αποτελεί ο έλεγχος της υπεραύξησης και συγκεντρώσεων μεγάλων σμηνών ανθρωπόφιλων ειδών πτηνών (κυρίως κορακοειδών, ψαρονιών, γλάρων, περιστεριών) μέσα στον αστικό ιστό. Τα πτηνά αυτά συγκεντρώνονται για να διανυκτερεύσουν μέσα σε αστικά πάρκα, νιώθοντας προστασία από την παρουσία του ανθρώπου ενώ τα ψηλά κτήρια προσφέρουν προστασία από έντονα καιρικά φαινόμενα. Τα κόπρανα χιλιάδων πτηνών μπορεί να αποτελέσουν εστία μόλυνσης, ηχορύπανσης ενώ τα όξινα κόπρανα διαβρώνουν αυτοκίνητα, ιδιωτικές εγκαταστάσεις και αρχαιολογικά ευρήματά. Η διεξαγωγή βιολογικής διαχείρισης σε αστικούς χώρους είναι μια προκλητικά δύσκολη επιχείρηση.

Μια σημαντική εφαρμογή της βιολογικής διαχείρισης ειδών πανίδας βρίσκεται στην προστασία καλλιεργειών. Πολλές καλλιέργειες υποφέρουν από την μόνιμη ή περιστασιακή επιδρομή σμηνών πτηνών (κυρίως κορακοειδών και ψαρονιών), τρωκτικών και κολεοπτέρων. Η συστηματική ενεργητική πτήση αρπακτικών πτηνών αποθαρρύνει τις επιδρομές. Παράλληλα η εγκατάσταση σταθμών επανένταξης νεοσσών νυχτοβίων αρπακτικών βοηθά στην μείωση του αριθμού τρωκτικών χωρίς την χρήση επικίνδυνων ποντικοφάρμακων.

Μια πρωτοποριακή εφαρμογή της βιολογικής διαχείρισης με σημαντικό αποτύπωμα στην βιοποικιλότητα είναι η χρήση αρπακτικών για την μείωση χωροκατακτητικών ή ξενικών ειδών πανίδας που έχουν εγκατασταθεί σε ευαίσθητα οικολογικά περιοχές. Τέτοιες περιπτώσεις αποτελούν διάφορες εγκαταλειμμένες / εξαγριωμένες γίδες σε βραχονησίδες και νησιά του Αιγαίου με ενδημικά φυτά και φωλιές απειλουμένων ειδών θαλασσοπουλιών. Η εγκατάσταση αρουραίων σε βραχονησίδες, η υπεραύξηση του πληθυσμού του Ασημόγλαρου έναντι του Αιγαιόγλαρου, η υπεραύξηση μεγάλων φυτοφάγων λόγω έλλειψης φυσικών εχθρών, η τοπική υπεραύξηση σαρκοφάγων θηρευτών (π.χ. αλεπού, τσακάλι) που μπορεί να περιορίζει την εξάπλωση θηρεύσιμων ειδών (π.χ. λαγού, πέρδικας, φασιανού, ορτυκιού κ.α).

Οι παραπάνω περιπτώσεις βιολογικής διαχείρισης χρήζουν ειδικών ιερακοθηρικών γνώσεων, πρότερη διενέργεια ειδικών επιστημονικών ερευνών πριν την εφαρμογή τους και αδειοδότηση από τις αρμόδιες αρχές.

(*): Με πληροφορίες από την ιστοσελίδα του συλλόγου