Ανακοίνωση της «Θεσσαλίας της Αλληλεγγύης και της Οικολογίας» για τη νέα Προγραμματική Περίοδο 2014-2020 ^Κύριο

«Η νέα φάση του αναπτυξιακού σχεδιασμού αποτελεί – ιδίως για την Ελλάδα – θέμα εξαιρετικά κρίσιμο, αφού οι στόχοι που σήμερα τίθενται επηρεάζονται καθοριστικά και με τη σειρά τους επηρεάζουν την οικονομική κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε και τις δυνατότητες ανάκαμψης.

Είχαμε εξαρχής τονίσει την κρισιμότητα της ύπαρξης ενός συνολικού αναπτυξιακού σχεδιασμού, ο οποίος ωστόσο δεν θα περιχαρακωνόταν εντός των τειχών των γραφειοκρατικών και τεχνοκρατικών δομών, αλλά θα γινόταν κτήμα σε ευρύτατη κλίμακα του συνόλου της τοπικής κοινωνίας, η οποία θα έπρεπε να θέσει συλλογικά τους κατ’ αρχήν κοινωνικούς και πολιτικούς στόχους, που εν συνεχεία θα εξειδικεύονταν σε ένα αναπτυξιακό πρόγραμμα.

Στη νέα προγραμματική περίοδο, είναι απαραίτητο να σπάσει η κατεστημένη μορφή διαχείρισης που χαρακτηρίζεται από περιορισμένη και σε μεγάλο βαθμό προσχηματική διαβούλευση και συμμετοχή. Οι νέες προτεραιότητες, άλλωστε, δεν μπορούν να υπηρετηθούν από τις δυνάμεις εκείνες που έστησαν το πάρτυ της διαπλοκής τις προηγούμενες δεκαετίες. Βασικό στοιχείο του νέου ΠΕΠ θα πρέπει να είναι η διαμόρφωση σύγχρονου θεσμικού πλαισίου δημοκρατικού ελέγχου και συμμετοχής στον προγραμματισμό και τον έλεγχο ανταποκρινόμενοι στην κοινωνική απαίτηση για περισσότερη και πραγματική δημοκρατία.

Ως προς το επί της ουσίας περιεχόμενο του νέου αναπτυξιακού σχεδιασμού, πρέπει να σημειώσουμε ότι, όπως αναφέρεται ακροθιγώς και από σχετική εγκύκλιο της Ειδικής Γραμματείας ΕΣΠΑ του ΥΠΑΑΝ, οι κατ’ αρχήν θετικοί στόχοι της Στρατηγικής «Ευρώπη 2020» και της Πολιτικής Συνοχής της Ε.Ε., για την καταπολέμηση της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού, τη μείωση της ανεργίας, την αύξηση των ποσοστών ολοκλήρωσης της σχολικής και τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, την άρση των ενδοευρωπαϊκών και ενδοπεριφερειακών ανισοτήτων κ.λπ., στην πραγματικότητα αναιρούνται αυτομάτως από το γεγονός ότι τα αναπτυξιακά προγράμματα που καλούνται οι Περιφέρειες να εκπονήσουν δεσμεύονται ρητά από τα Μνημόνια Οικονομικής Πολιτικής και το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα, τα μέτρα των οποίων αποτελούν την πρωταρχική αιτία αύξησης της ύφεσης, της φτώχειας και της ανεργίας στη χώρα μας. Αυτό, σε συνδυασμό με τις προϋποθέσεις που τίθενται και οι οποίες αφορούν αφ’ ενός μεν στην συνέχιση του διαλυτικού για ολόκληρη την Ευρώπη Συμφώνου Σταθερότητας, αφ’ ετέρου στην τιμωρία, με διακοπή της χρηματοδότησης, των χωρών που δεν πετυχαίνουν τους τιθέμενους στόχους, ανεξάρτητα από τους λόγους, καθιστούν την επιτυχία του συγκεκριμένου αναπτυξιακού προγράμματος εξαιρετικά αμφίβολη, εάν ως χώρα δεν διεκδικήσουμε στη διεξαγόμενη διαπραγμάτευση σημαντικές τροποποιήσεις που να ανταποκρίνονται πραγματικά στις συνθήκες τις τρομακτικής ύφεσης που βιώνουμε.

Επιπλέον, ως προς τους τιθέμενους στόχους, θεωρούμε ότι η έμφαση πρέπει να δοθεί στην ενίσχυση του κοινωνικού κράτους, στην αναγνώριση του πρωτεύοντα ρόλου της εργασίας και των συνεργατικών και συνεταιριστικών δομών στην οικονομική ανάπτυξη, στον περιφερειακό σχεδιασμό σε κρίσιμους τομείς (ύδατα, ενέργεια, απορρίμματα, ανακύκλωση και επανάχρηση κ.λπ.), στο δημόσιο πρόγραμμα επενδύσεων σε νέες μορφές υποδομών με οικολογικό και κοινωνικό χαρακτήρα (π.χ. δίκτυο σταθερής τροχιάς) και στο συνδυασμό του ανασχεδιασμού της δημόσιας διοίκησης με θεσμικό εκσυγχρονισμό στην κατεύθυνση της εμβάθυνσης της δημοκρατίας και της συλλογικής διαχείρισης.

Το νέο πρόγραμμα δεν πρέπει να υπηρετήσει και πάλι τα γνωστά συμφέροντα, με κενές ρητορείες όπως αυτή του Αχελώου, αλλά να προχωρήσει στην ενίσχυση των δημόσιων υποδομών παιδείας, έρευνας και υγείας, επενδύοντας στον άνθρωπο.

Οι κοινωνικές δυνάμεις που μπορούν να υποστηρίξουν ένα εναλλακτικό μοντέλο ανάπτυξης που βασίζεται στην ισότητα, τη δικαιοσύνη και την κοινωνική αποτελεσματικότητα αναπτύσσονται και ωριμάζουν και εμείς θα στοιχηθούμε μαζί τους».