Αρ. Τσόγκας: Ο Αχελώος και οι δεινόσαυροι της πολιτικής... ^Κύριο

Η εκτροπή του Αχελώου ήταν (και είναι ως φαίνεται) ένα κερδοφόρο σχέδιο με όρους ψήφων και πελατειακών σχέσεων από τους δεινόσαυρους της πολιτικής που εμμένουν ακόμη, σε ένα σχέδιο που κρίθηκε παράνομο από το ΣτΕ,  που εμμένουν σε μια λογική που θεωρείται εδώ και δεκαετίες παρωχημένη. Έτσι λοιπόν παρά τις συνθήκες της κρίσης και την ανάγκη για αλλαγή κατεύθυνσης, κάποιοι εξακολουθούν «το χαβά τους» συνεχίζοντας το lobbying με την προώθηση επικοινωνιακών ψηφισμάτων, διαμορφώνοντας κάθε φορά και μια διαφορετική στοχοθεσία και κατεύθυνση. Ένα τέτοιο ψήφισμα ήρθε στο Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Καρδίτσας την Πέμπτη 13 Νοέμβρη εξυπηρετώντας τη σκοπιμότητα αυτή αλλά και την σκοπιμότητα της Δημοτικής Αρχής να μετατοπίσει το βάρος από την αναταραχή που έχουν δημιουργήσει οι  30.000 κλήσεις που στάλθηκαν τις τελευταίες ημέρες στους συμπολίτες μας . Στην κατεύθυνση του μετριασμού των αρνητικών εντυπώσεων παίχτηκε και τη δρακρύβρεχτη οπερέτα με τίτλο «Παραλάβαμε χάος» λίγες ημέρες πριν σταλούν τα ειδοποιητήρια στους πολίτες ώστε να μετριαστούν οι αντιδράσεις.

Παρατηρούμε λοιπόν πως παρά την κρίση, παρά την πίεση που δεχόμαστε σαν πολίτες, παρά την ανάγκη να δούμε τα πράγματα με μια διαφορετική ματιά, κάποιοι δεν θέλουν να αλλάξουν, και επιμένουν να μας παραμυθιάζουν με καθρεφτάκια, αναζωπυρώνοντας μύθους που προκαλούν την λαϊκή φαντασία.

Η περίπτωση του Αχελώου είναι τέτοια καθώς το έργο δεν έχει πάψει να συζητείται για τις τελευταίες δεκαετίες, με ποδοσφαιροποιημένη δυστυχώς λογική και με απολυτότητες, χωρίς να εξετάζεται τις περισσότερες φορές η ουσία, καθώς η σκοπιμότητα των πολιτικών που το προωθούν είναι να επικρατεί ακριβώς αυτή η οπαδική λογική. Και βέβαια η θεώρηση αυτή επικρατεί γιατί οι δυσμενείς επιπτώσεις για το περιβάλλον και τον άνθρωπο τοποθετούνται στο μέλλον, όπως ακριβώς έγινε και με την οικονομική κρίση η οποία ταλανίζει τη χώρα μας και καταδικάζει τη νέα γενιά. Διαρκώς χρεώναμε στο μέλλον τα οικονομικά μας προβλήματα συνεχίζοντας την προβληματική διαχείριση ώσπου να οδηγηθούμε στο σημερινό αδιέξοδο. Το ίδιο κάνουμε και με το περιβάλλον, μόνο που σε αυτή την περίπτωση μπορεί να μην υπάρχει επιστροφή.

Η περίπτωση της εκτροπής του Αχελώου λοιπόν διαθέτει ισχυρά στοιχεία μύθου στην βασική του θεώρηση και γι αυτό τον λόγο διεγείρει το θυμικό, αποκτά φανατικούς φίλους ή εχθρούς και παραμένει στην επικαιρότητα.  Όπως αναφέρει ο καθηγητής του ΕΜΠ Κ. Χατζημπύρος, υπάρχουν δύο βασικοί πόροι στη χώρα, η Θεσσαλική πεδιάδα και τα νερά της Δυτικής Ελλάδας. Η φύση όμως έκανε το «λάθος» και έβαλε την Πίνδο ανάμεσα. Η ιδέα της αποκατάστασης και της ένωσης των δύο είναι λογικό λοιπόν να εξάπτει τη φαντασία κάτι σαν το κυνήγι του ουράνιου τόξου ή του πάθους για ένα άπιαστο όνειρο, το οποίο όμως μπορεί να γίνει μανία και να μας οδηγήσει στην καταστροφή (πόσο παράλογη θα φάνταζε η αντίστροφη παρέμβαση με τη μεταφορά του χώματος της εύφορης Θεσσαλικής γης στην Δυτική Ελλάδα για να  γίνει εκεί η γη της επαγγελίας και της αγίας ανάπτυξης). Πλέον η εκτροπή έγινε τμήμα της τοπικής ταυτότητας, έγινε όμως και εργαλείο στα χέρια των πολιτικών της αυτοδιοίκησης, των ανθρώπων της κεντρικής πολιτικής σκηνής και πλήθους τοπικών παραγόντων. Η αλήθεια είναι πως υπήρξε μια επιστημονική βάση με μελέτες που έχουν συνοδεύσει την πρόταση, οι οποίες όμως ήταν ανεπαρκείς, μεμονωμένες και τα στοιχεία που έδωσαν τις κατέστησαν τελικά αρνητικές για το ίδιο το έργο.

Η εκτροπή του Αχελώου είναι ένα έργο που έχει θρέψει γενιές επί γενιών πολιτικών, οι οποίοι συνέχιζαν να αναπαράγουν την εξουσία τους και τα οφέλη της πουλώντας μας καθρεφτάκια. Η πολιτική ελίτ που οδήγησε τη χώρα στο μαρασμό δεν πρέπει να μας παρασύρει σε αδιέξοδα διλήμματα. Δεν έχει ανάγκη από συμπαραστάτες. Καταφέρνει να καταστρέψει τη χώρα μια χαρά από μόνη της.

Αριστοτέλης Τσόγκας