Β. Κρανιάς: "Να μην κλείσει κανένα σχολείο" ^Κύριο

Ένα ολέθριο σάρωμα σχολείων και οργανικών θέσεων εκπαιδευτικών πραγματοποιήθηκε. Αναρωτιούνται άλλοι καλοπροαίρετα κι άλλοι λίγο...εκ του πονηρού «μα τόση επιμονή; Τόση αναλγησία; Και κάποιοι «αριστερούληδες» αθώα ρωτούν «μα καμιά συμπόνια από την περιφερειακή διευθύντρια εκπαίδευσης για την ιδιαίτερη πατρίδα της;».

Εκείνο που θα πρέπει να είναι ξεκάθαρο για τον καθένα είναι το εξής:

Η εφαρμογή των αντιλαϊκών πολιτικών δεν εξαρτώνται ούτε από εντοπιότητες ούτε από εμμονές και σχέδια εκδίκησης. Είναι επιλογή ταξική και εφαρμόζεται απαρέγκλιτα εφόσον εξυπηρετεί την πλουτοκρατία.

Στα πλαίσια αυτά πρέπει να γίνει καθαρό στον καθένα ότι η Παιδεία δεν είναι ένας αυτοτελής τομέας, συνδέεται άρρηκτα με τη συνολική πορεία της κοινωνίας, της οικονομίας, της πολιτικής.

Έτσι για το νομό μας π.χ. η πολιτική της ΚΑΠ, της Ε.Ε, των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, ερήμωσαν την ύπαιθρο, και ξεκλήρισαν εκατοντάδες χιλιάδες φτωχούς αγρότες, μειώνοντας δραστικά το εισόδημα τους και διαλύοντας τον πρωτογενή παραγωγικό τομέα της χώρας μας.

Με τις συγχωνεύσεις και καταργήσεις σχολείων, εντείνεται η ερήμωση των χωριών μας, υποβαθμίζεται παραπέρα το μορφωτικό επίπεδο των μαθητών, μπαίνουν νέοι ταξικοί φραγμοί για τα παιδιά των αγροτικών οικογενειών. Δεκάδες χωριά του Νομού μας θα μείνουν χωρίς σχολείο.

Ακόμα οι συγκεκριμένες αποφάσεις για τις συγχωνεύσεις σχολείων συνδέονται με τις γενικότερες αναδιαρθρώσεις και αγκαλιάζουν όλες τις βαθμίδες του εκπαιδευτικού συστήματος από το Νηπιαγωγείο και το Δημοτικό έως το Λύκειο (ανακοινώθηκαν κι εδώ αντιλαϊκά μέτρα), το Πανεπιστήμιο και τη «δια βίου κατάρτιση» και υπηρετούν την άποψη για την Παιδεία της αγοράς.

Το αποτέλεσμα των αναδιαρθρώσεων θα είναι αύξηση του κόστους της μόρφωσης και ταυτόχρονα υποβάθμισή της και τη διαστρέβλωση του περιεχομένου της.

Απ’ όλα τα παραπάνω συμπεραίνεται ότι τα ζητήματα της παιδείας συνολικά και των συγχωνεύσεων επομένως, δεν μπορεί να είναι μόνο υπόθεση των εκπαιδευτικών, των γονιών, των μαθητών και σπουδαστών.

Αφορούν πρώτ’ απ’ όλα την εργατική τάξη, τα φτωχά λαϊκά νοικοκυριά των αυτοαπασχολούμενων, των αγροτών, των γυναικών και των νέων που ανήκουν ή προέρχονται απ’ αυτά.

Η ζωή αλλά και οι συνθήκες σήμερα απαιτούν ο αγώνας να είναι ενιαίος, με ενιαία αιτήματα πάλης και για Παιδεία, Υγεία, εργασία, συνταξιοδότηση.

Είναι ανάγκη η δημιουργία πλατιού λαϊκού μετώπου που θα αντιπαλέψει με ταξική ενότητα και σκληρούς ταξικούς αγώνες την πολιτική αυτή, το «νέο» σχολείο. Θα βάλει φρένο στην αφαίρεση κατακτήσεων. Θα διεκδικήσει νέες κατακτήσεις και κυρίως θα βάλει πλώρη για ριζικές αλλαγές στο επίπεδο της οικονομίας, της κοινωνίας και του σχολείου.

Αν ο αγώνας δεν έχει αυτά τα χαρακτηριστικά τότε είναι ένας ατελέσφορος αγώνας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ότι έγινε το προηγούμενο διάστημα στην περιοχή μας. Υπήρξαν πολλές και δυναμικές κινητοποιήσεις (συλλαλητήρια, κλείσιμο σχολείων κ.λ.π.) από γονείς, μαθητές, εκπαιδευτικούς που ανέδειξαν το πρόβλημα των συγχωνεύσεων στο νομό. Αποδείχτηκε ότι δεν αρκούν. Δεν έφεραν το αναμενόμενο αποτέλεσμα.

Ούτε μπορεί να έχεις αποτέλεσμα φυσικά όταν την ώρα που σαρώνονται τα πάντα, κάποιοι εκπρόσωποι φορέων  εκλιπαρούν την κυβέρνηση για διάλογο! Υποκρίνονται ότι συμφωνούν με τα αιτήματα όταν οι ίδιοι υπηρετούν πολιτικές που υλοποιούν αυτές τις κατευθύνσεις π.χ. ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗΣ.

Για να έχεις ικανοποίηση των στόχων σου θα πρέπει αυτοί οι στόχοι του αγώνα ενάντια στα αντιδραστικά μέτρα να υπηρετούν και τη διέξοδο στην κατεύθυνση να απαλλαγούμε από την εξουσία των μονοπωλίων και να οργανώσουμε την κοινωνία και την οικονομία με βάση τις ανάγκες μας.

Με την κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής η Παιδεία, η επιστήμη ως παραγωγική δύναμη που είναι, μπορεί να μπει στην υπηρεσία των λαϊκών αναγκών και όχι του κέρδους των κεφαλαιοκρατών, όπως γίνεται σήμερα.

Με εργαλείο τον κεντρικό σχεδιασμό που θα υπηρετεί την οικονομία που θα λειτουργεί προς όφελος του λαού, μπορεί να δοθεί απάντηση στο τι ανάπτυξη χρειάζεται. Έτσι μπορεί να υπάρξει και σχεδιασμός για το τι επαγγέλματα χρειάζονται να βγαίνουν μέσα από το εκπαιδευτικό σύστημα.

Άμεσα και για να απαντήσουμε όχι μόνο στις συγχωνεύσεις και καταργήσεις των σχολειών μας αλλά συνολικά στην επερχόμενη λαίλαπα, που ετοιμάζουν για μας και τα παιδιά μας, πρέπει η εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα με τη συσπείρωση στο ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα στο ΠΑΜΕ, στις ριζοσπαστικές συσπειρώσεις των ΕΒΕ την ΠΑΣΕΒΕ, των αγροτών την ΠΑΣΥ, των σπουδαστών το ΜΑΣ, στο ριζοσπαστικό γυναικείο και γονεϊκό κίνημα, να εναντιωθούν και να αντιπαλέψουν την πολιτική κυβέρνησης-ΕΕ-τρόικας διεκδικώντας:

• Παιδεία των σύγχρονων λαϊκών αναγκών.
• Σύγχρονα δημόσια σχολεία με μαζικούς μόνιμους διορισμούς εκπαιδευτικών.
• Να μην κλείσει κανένα σχολείο. Όχι στις καταργήσεις-συγχωνεύσεις των σχολείων
• Καμιά τάξη πάνω από 20 μαθητές.
• Κατάργηση της επιχειρηματικής δράσης στην παιδεία.
• Ενιαίο Δωδεκάχρονο Υποχρεωτικό Σχολείο, αποκλειστικά δημόσιο και δωρεάν, χωρίς ταξικές και φυλετικές διακρίσεις.
• Δίχρονη υποχρεωτική Προσχολική Αγωγή.        
  
• Δημόσιες δωρεάν επαγγελματικές σχολές και Ενιαία Ανώτατη Εκπαίδευση.

ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΡΑΝΙΑΣ
ΜΕΛΟΣ ΤΗΣ ΝΕ ΚΑΡΔΙΤΣΑΣ ΤΟΥ ΚΚΕ
ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΟΣ ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ ΜΕ ΤΗΝ ΛΑΪΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ