Μήνυμα για τα Χριστούγεννα από το Μητροπολίτη κ. Τιμόθεο

ἔτσι ὥστε μαζὶ μὲ τὴ νηστεία πρὸ τῆς μεγάλης ἑορτῆς, ἡ ὁποία ἀρχίζει στὶς 15 Νοεμβρίου, νὰ προετοιμασθοῦμε πνευματικὰ καὶ σωματικὰ γιὰ νὰ ἑορτάσουμε φαιδρῶς «τὴν μητρόπολιν πασῶν τῶν ἑορτῶν», ὅπως ἀναφέρει ὁ ἱερὸς Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος.

Στὴν ε΄ (5η) ᾠδὴ τοῦ κανόνος ψάλλουμε:

«Θεὸς ὢν εἰρήνης,
Πατὴρ οἰκτιρμῶν,
τῆς μεγάλης Βουλῆς σου τὸν Ἄγγελον,
εἰρήνην παρεχόμενον, ἀπέστειλας ἡμῖν·…».

Τὸ κορυφαῖο δῶρο ποὺ μᾶς παρέχει ὁ Κύριος μὲ τὴν ἔνσαρκη παρουσία Του στὸν κόσμο καὶ τὸ ἀπολυτρωτικό Του ἔργο εἶναι ἡ ε ἰ ρ ή ν η. Καθὼς γράφει ὁ ἀπόστολος Παῦλος, ὁ Χριστὸς «διὰ τοῦ αἵματος τοῦ σταυροῦ αὐτοῦ» εἰρηνοποίησε τὰ πάντα «εἴτε τὰ ἐπὶ τῆς γῆς», δηλαδὴ τοὺς ἀνθρώπους μὲ τὸν Θεὸ καὶ μεταξύ τους», «εἴτε τὰ ἐν τοῖς οὐρανοῖς», δηλαδὴ τοὺς ἀγγέλους, τοὺς ὁποίους συμφιλίωσε μὲ ὅλους μας (Κολ. 1, 20).

Τὴ μέγιστη αὐτὴ δωρεὰ εἶχε ὁ Ἴδιος προαναγγείλει στοὺς μαθητές Του, λίγο πρὶν ἀπὸ τὸ σταυρικὸ πάθος Του: «Εἰρήνην ἀφίημι ὑμῖν, εἰρήνην τὴν ἐμὴν δίδωμι ὑμῖν» (Ἰω. 14, 27).

Μὲ τὴ σάρκωσή Του ὁ Κύριος καὶ τὴ φανέρωσή Του στὸν κόσμο τῆς μεγάλης βουλῆς τοῦ Θεοῦ, οἱ ἄνθρωποι, ποὺ βρισκόμασταν στὰ σκοτάδια τῆς πλάνης καὶ τῆς εἰδωλολατρείας, ὁδηγηθήκαμε στὸ φῶς τῆς γνώσεως τοῦ Θεοῦ· καὶ μέτοχοι πλέον τῆς ἀληθοῦς θεογνωσίας, μποροῦμε νὰ λατρεύουμε «εὐαρέστως τῷ Θεῷ» (Ἑβρ. 12, 28) καὶ νὰ Τὸν δοξολογοῦμε γιὰ τὴν ἀνέκφραστη φιλανθρωπία Του.

Τὸ γεγονὸς αὐτὸ τῆς Ἐνανθρωπήσεως τοῦ Θεοῦ-Λόγου μᾶς δίνει τὴ δυνατότητα νὰ φθάσουμε στὰ ἀκρότατα τῶν ὁρίων μας, τὰ ὁποῖα δὲν ταυτίζονται οὔτε μὲ τὸ «καλὸν κἀγαθὸν» τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων, οὔτε μὲ τὴν «ἀρετὴν» καὶ «δικαιοσύνην» τῶν φιλοσόφων, οὔτε μὲ τὴν γαλήνη τῆς βουδδιστικῆς «νιρβάνα», οὔτε μὲ τὴν ὑπέρβαση τῆς «εἱμαρμένης» ἢ τοῦ λεγομένου «κάρμα» μέσῳ τῶν θρυλουμένων συνεχῶν μεταλλάξεων μορφῶν ζωῆς, οὔτε μὲ τὴν «ἁρμονίαν» τῶν δῆθεν ἀντιθετικῶν στοιχείων κάποιας φαντασιώδους «ζωτικῆς δυνάμεως», οὔτε μὲ κάτι ἄλλο, ἀλλὰ εἶναι ἡ ὀντολογικὴ ὑπέρβαση τῆς φθορᾶς καὶ τοῦ θανάτου διὰ τοῦ Χριστοῦ, ἡ κατὰ χάριν ἕνωσή μας δι’ Αὐτοῦ μετὰ τοῦ Θεοῦ Πατρὸς ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι.

Ἡ Γέννησις τοῦ Χριστοῦ δὲν μᾶς ὑπόσχεται μία χιμαιρικὴ μακαριότητα ἢ μία ἀφῃρημένη αἰωνιότητα, ἀλλὰ μᾶς προσφέρει μέσῳ τῆς καταλλαγῆς καὶ τῆς εἰρήνης τὴ δυνατότητα τῆς προσωπικῆς μετοχῆς στὴ θεία ζωὴ καὶ τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Μᾶς χαρίζει τὴ δυνατότητα ὄχι μόνο «ἵνα τὴν υἱοθεσίαν ἀπολάβωμεν» (Γαλ. 4, 5) ἀλλὰ καὶ «θείας κοινωνοὶ φύσεως» (Β΄ Πετρ. 1, 4) νὰ γίνουμε.

Βέβαια, μέσα στὴν παγκόσμια σύγχυση καὶ κρίση τῶν ἡμερῶν οἱ ἀλήθειες αὐτὲς ἠχοῦν παράξενα. Ἡ ἐλπίδα τῶν περισσοτέρων ἀνθρώπων ἐναποτίθεται σὲ ἐνδοκοσμικὲς «θεότητες» καὶ διαψεύδεται καθημερινὰ κατὰ τρόπο οἰκτρό. Τὸ ἀνθρώπινο πρόσωπο ταπεινώνεται καὶ συνθλίβεται ἐν μέσῳ ἀριθμῶν, μηχανημάτων, ὑπολογιστῶν καὶ χρηματιστηρίων. Ἡ φύση περιυβρίζεται. Τὸ περιβάλλον συμπάσχει. Οἱ νέοι ἀπογοητεύονται, ὅλοι οἱ ἄνθρωποι ταλαιπωροῦνται καὶ ἐξεγείρονται διαμαρτυρόμενοι γιὰ τὶς ἀδικίες τοῦ παρόντος καὶ τὴν ἀβεβαιότητα τοῦ μέλλοντος. «Σκότος, γνόφος, θύελλα, φωνὴ μεγάλη» (Δευτερ. 2,14) ἐπικρατεῖ στὸν κόσμο καὶ δίδεται ἡ ἐντύπωση ὅτι ἀπειλεῖ νὰ κρύψει τὸ φῶς τῆς ἐλπίδας καὶ τῆς εἰρήνης, ποὺ ἀνατέλλει ἀπὸ τὴ φάτνη τῆς Βηθλεέμ. Νὰ καλυφθεῖ ὁ ἀγγελικὸς ὕμνος τῆς παγκόσμιας χαρᾶς: «Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ καὶ ἐπὶ γῆς εἰρήνη, ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία» (Λουκ. 2, 14). «Θεὸς ὢν εἰρήνης… εἰρήνην παρεχόμενον ἀπέστειλας ἡμῖν…».

Ὅμως, ἡ Ἐκκλησία, καλώντας ὅλους σὲ συνετὴ περισυλλογὴ γιὰ ἐπανεκτίμηση τῶν καταστάσεων τῆς ζωῆς καὶ τῆς καθημερινότητας καὶ τὴν ἀναζήτηση στὸ πρόσωπο τοῦ «ἄλλου», τοῦ ἀδελφοῦ, τοῦ φίλου τὸν ἴδιο τὸν Θεό, δὲν θὰ παύσει νὰ καταγγέλει μὲ ὅλη της τὴν δύναμη, ὅτι τὸ Παιδίον τὸ νέον, ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς εἶναι «ἡ ἐλπὶς πάντων τῶν περάτων τῆς γῆς» καὶ «ἡ εἰρήνη τοῦ κόσμου»· εἶναι ὁ Λόγος ὁ σαρκωθείς, ἡ Χαρὰ τῆς ζωῆς, εἶναι ἡ λύτρωση, τὴν ὁποία ἔστειλε ὁ Θεὸς σὲ ὁλόκληρη τὴν ἀνθρωπότητα.

Ἀδελφοί μου, κ α λ ὰ   κ α ὶ   ε ὐ λ ο γ η μ έ ν α   Χ ρ ι σ τ ο ύ γ ε ν ν α!

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!
Ὁ Μητροπολίτης σας